Lihim sa Ilalim ng Gusali
Bahagi 3: Ang Lihim sa Ilalim ng Gusali
Hindi ko alam kung alin ang mas malakas—ang ulan, ang kampana ng simbahan, o ang kabog ng puso ko.
Bumukas ang pinto ng kotse, pero hindi na iyon nagawa ng driver.
Isang pulis ang humatak sa kanya palayo. Nanlaban siya, ngunit agad siyang pinigilan ng isa pang pulis. Ang dalawang lalaking kasama niya ay nagtangkang tumakbo, pero sinalubong sila ng mga tindero at tricycle driver sa plaza.
“Hoy! Saan kayo pupunta?”
“Anong ginawa n’yo sa babae?”
“May sugatan dito!”
Naghalo ang sigawan ng mga tao.
Ako naman ay halos hindi makagalaw.
Nasa bibig ko pa rin ang memory card. Natatakot akong baka malunok ko iyon, pero mas natatakot akong maagaw ito.
Lumapit ang pari sa kotse.
Matanda na siya, pero matatag ang mga mata.
“Anak, kaya mo bang lumabas?”
Tumango ako nang bahagya.
Tinulungan niya akong makababa. Nanginginig ang mga tuhod ko. Pagkababa ko, agad kong itinuro si Mang Arturo.
“Siya… tulungan n’yo po siya…”
Dinala ng ilang lalaki si Mang Arturo palabas ng kotse. May sugat siya sa ulo at balikat, pero humihinga pa rin siya. Nang makita iyon, halos bumigay ang tuhod ko sa ginhawa.
Buhay pa siya.
“Ambulansya!” sigaw ng pari. “Tumawag kayo ng ambulansya!”
May pulis na lumapit sa akin.
“Ma’am, ano po ang nangyari?”
Hindi ako agad nakasagot.
Inilabas ko ang memory card mula sa bibig ko at isinara ito sa palad.
“Nasa loob nito,” sabi ko, halos pabulong. “Hinahanap nila ito.”
Kinuha iyon ng pulis gamit ang panyo, parang ebidensya.
Saktong tumunog muli ang cellphone ko.
Unknown number.
Ang may-ari.
Tumingin ang pulis sa screen.
“Siya ba?”
Tumango ako.
Sinagot ng pulis ang tawag at inilagay sa speaker.
Ilang segundo ng katahimikan.
Pagkatapos, narinig namin ang boses ng lalaki.
“Liza, nasaan ka?”
Hindi ako sumagot.
Ang pulis ang nagsalita.
“Nasa harap siya ng simbahan. Kasama namin.”
Tumahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay tumawa siya nang mahina.
“Officer, mukhang may maling pagkakaintindi.”
“Sa presinto n’yo na lang po ipaliwanag,” sagot ng pulis.
Pinatay niya ang tawag.
Akala ko doon na matatapos ang takot ko.
Pero nagkamali ako.
Dahil ilang segundo lang ang lumipas, tumunog ang phone ko ulit.
Si Carla.
Nanginginig kong sinagot.
“Carla?”
Sa kabilang linya, hindi ko agad narinig ang boses niya.
Kundi sigawan.
Takbuhan.
Pagkatapos ay boses niya, umiiyak:
“Liza! May narinig silang sirena! Nagkakagulo na sila rito!”
“Nasaan ka?”
“Nasa basement pa rin! Pero may mga empleyadong sinusubukang buksan ang pinto ng emergency stairs!”
Biglang may kalabog.
Sumigaw si Carla.
“Carla!”
“Liza, may dinala silang gasolina—”
Naputol ang tawag.
Para akong binuhusan ng yelo.
Tumingin ako sa pulis.
“Kailangan n’yong pumunta sa building. Ngayon na.”
Hindi na sila nag-atubili.
Isa sa mga pulis ang tumawag ng backup. Ang isa naman ay pinasakay ako sa patrol car, kasama ang pari na nagpilit sumama.
“Ako ang tumawag sa kanila,” sabi ng pari habang umaandar ang sasakyan. “Kagabi, may pumunta sa simbahan. Basang-basa. Sugatan. Iniwan niya ang isang sulat sa may altar, pero bago ko siya maabutan, nawala na siya.”
Tumingin ako sa kanya.
“Si Mang Arturo?”
Tumango ang pari.
“Ang nakasulat lang: ‘Kung hindi ako makarating hanggang umaga, iligtas n’yo ang babaeng may hawak ng lumang parking card.’”
Napapikit ako.
Kahit duguan, kahit hinahabol, inisip pa rin niya ako.
Pagdating namin sa gusali, ibang-iba na ang itsura nito.
May ilang empleyado sa labas, basang-basa at umiiyak. May iba na nakayapak. May isa na yakap-yakap ang anak niyang lalaki, ang batang nakita ko sa video.
Buhay siya.
Nang makita ko iyon, napahawak ako sa dibdib ko.
Pero hindi pa tapos.
Mula sa hầm, may usok na umaakyat.
Hindi makapal, pero malinaw na may sinusubukang sunugin sa ibaba.
“Carla!” sigaw ko.
May babaeng tumakbo mula sa gilid ng lobby.
Si Carla.
May pasa sa pisngi. Punit ang manggas. Pero buhay.
Niyakap niya ako nang mahigpit.
“Akala ko hindi ka na makakalusot,” sabi niya habang umiiyak.
“Ako rin.”
Hindi pa man kami nakakahinga nang maayos, biglang may putok mula sa loob ng gusali.
Hindi putok ng baril.
Parang pagsabog ng kuryente.
Namatay ang natitirang ilaw sa lobby.
Sumigaw ang mga tao.
Dumating ang karagdagang pulis at ilang rescuer. Pinasok nila ang basement na may dalang flashlight at mask. Kami ni Carla ay pinaupo sa gilid, pero hindi ako mapakali.
Ilang minuto ang lumipas.
Para iyong ilang oras.
Isa-isang inilabas ang mga empleyado. May mga nanghihina dahil sa amoy ng kemikal. May iba na umiiyak. Ngunit buhay silang lahat.
Pagkatapos, inilabas ang mga plastic drum.
Hindi ko alam ang laman, pero nakita ko ang mukha ng pulis nang buksan ang isa.
Namuti siya.
Agad niya itong isinara.
Doon ko naintindihan na hindi simpleng pananakot ang nangyari.
May mas malalim.
Mas madumi.
Mas matagal nang nakatago.
Maya-maya, may lumapit na imbestigador sa akin.
“Ma’am Liza, kailangan naming makuha ang statement n’yo. Pero may nakita kami sa memory card.”
Huminga ako nang malalim.
“Ano po?”
Nagpalitan ng tingin ang mga pulis.
“Naglalaman ito ng recordings mula sa basement parking. May dates. May oras. May mga pangalan. May footage ng ilegal na transaksyon, pananakot sa empleyado, at pagtatago ng ebidensya.”
Nanuyo ang bibig ko.
“Matagal na nila itong ginagawa?”
Tumango siya.
“Mukhang oo. At si Mang Arturo ang nakakuha ng kopya.”
Naalala ko ang sinabi niya.
Hindi lang ngayon.
Kaya pala siya takot.
Kaya pala kailangan nilang kunin ang card.
Kaya pala pinatawag ang lahat sa basement.
Hindi lang ako ang target.
Gusto nilang burahin ang lahat ng saksi.
At kung kailangan, pati ang ebidensya.
“Nasaan ang may-ari?” tanong ko.
Biglang nag-iba ang mukha ng pulis.
“Nakatakas siya bago kami dumating.”
Nanlamig ako.
“Ano?”
“May back exit mula sa basement papunta sa lumang service road.”
Tumayo ako.
“Hindi. Hindi pwedeng makatakas siya.”
Hinawakan ako ni Carla.
“Liza, hayaan mo na ang pulis.”
Pero sa mismong sandaling iyon, tumunog ang phone ko.
Isang bagong mensahe.
Unknown number.
Binuksan ko.
Walang larawan.
Isang linya lang.
“Akala mo ba tapos na?”
Kasunod nito, may ipinadalang video.
Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan iyon.
Sa video, makikita ang loob ng isang ambulansya.
Si Mang Arturo.
Nakahiga.
May oxygen mask.
At sa may bintana ng ambulansya, may repleksyon ng isang lalaki.
Hindi malinaw ang mukha.
Pero kilala ko ang boses nang magsalita siya mula sa video.
Ang may-ari.
“Kung gusto mong mabuhay ang matanda, dalhin mo ang tunay na kopya.”
Napahinto ang paghinga ko.
Ang tunay na kopya?
Akala ko nasa pulis na ang memory card.
Akala ko iyon na ang lahat.
Bigla kong naalala ang parking card.
Ang lumang parking card.
Nasa loob pa rin ng kotse ko.
At sa loob ng parking card, maaaring may isa pang taguan.
Mas mahalaga.
Mas delikado.
Tumingin ako sa kalsada.
Wala na ang kotse ko sa plaza.
Hinila na iyon ng towing truck papunta sa impound.
At kung tama ang hinala ko…
Hindi lang kami ang nakakaalam nito.
Sa malayo, isang motorsiklo ang humarurot palabas ng kanto.
Nakasuot ng itim na kapote ang sakay.
Sa kamay niya, hawak ang isang bagay na pamilyar.
Ang lumang parking card.