Sa Gabi ng Kasal, Napulot Ko ang Telepono ng Matalik na Kaibigan ng Kuya Ko at Nanlamig Ako Nang Makita ang Sarili Kong Larawan sa Lock Screen—Pero Nang Mabaliw Siya sa Paghahanap Nito, Isang Lihim na Folder ang Nagpatindig ng Balahibo Ko
Sa Gabi ng Kasal, Napulot Ko ang Telepono ng Matalik na Kaibigan ng Kuya Ko at Nanlamig Ako Nang Makita ang Sarili Kong Larawan sa Lock Screen—Pero Nang Mabaliw Siya sa Paghahanap Nito, Isang Lihim na Folder ang Nagpatindig ng Balahibo Ko
Bahagi 1
Noong gabi ng kasal ng pinsan kong babae, hindi ko sinasadyang mapulot ang maling cellphone mula sa mesa.
Balak ko sanang ibalik na lang iyon kinaumagahan.
Pero nang biglang umilaw ang screen, parang nanigas ang buong katawan ko.
Hindi tanawin ang nasa lock screen.
Hindi rin larawan ng girlfriend.
Kundi ako.
Isang larawan ko na kuha mula sa likuran, noong gabing suot ko ang masikip na pulang dress sa isang birthday party ilang buwan na ang nakalipas.
Napakalapit ng pagkakakuha.
Sobrang lapit na kitang-kita pa ang maliit na hair clip sa batok ko.
Hindi ko kailanman ipinost online ang larawang iyon.
Sa katunayan…
hindi ko nga alam na may kumuha pala sa akin ng litrato noong gabing iyon.
Biglang nanlamig ang mga kamay ko.
Kung sino man ang may-ari ng cellphone na ito, matagal niya akong pinagmamasdan.
At ang pinakanakakatakot sa lahat…
ang taong iyon ay kabilang sa grupo ng malalapit na kaibigan ng pinsan ko.
Kinaumagahan, nagising ako dahil sa sunod-sunod na malalakas na katok sa pinto.
Nakatayo sa labas ang pinsan kong lalaki, magulo pa ang buhok at halatang bagong gising.
“Nakita mo ba ang isang itim na cellphone?”
Agad na nawala ang antok ko.
“Kanino?”
“Kay Gabriel.”
Bahagyang natigil ang kamay kong may hawak na baso ng tubig.
Gabriel.
Pagkarinig ko sa pangalan niya, agad kong naalala ang lalaking nakaupo kagabi sa bandang sulok, malapit sa stage.
Puting polo.
Pilak na relo.
Tahimik.
Habang abala sa pag-inom at tawanan ang lahat, halos buong gabi lang siyang nakaupo.
Nang dumaan ako sa tabi niya, tahimik pa niyang inilayo ang upuan para bigyan ako ng daan.
Malamig.
Disente.
Kontrolado.
Isang lalaking parang walang kahit isang bahid ng kahina-hinalang kilos.
Hindi ko maikonekta ang ganoong tao sa larawang nasa lock screen.
“Halos mabaliw na si Gabriel kakahanap sa cellphone niya,” dagdag ng pinsan ko.
“Tinawagan na niya halos lahat mula pa kaninang umaga. Bumalik pa raw siya sa hotel para ipatingin ang CCTV.”
Mahigpit kong nahawakan ang baso.
Cellphone lang naman iyon.
Bakit kailangan niyang mataranta nang ganoon?
O baka…
natatakot siyang may ibang makakita sa lock screen?
Hindi ako sumagot.
Nang makaalis ang pinsan ko, saka ko inilabas mula sa bag ang cellphone na itinago ko.
Humihingi pa rin iyon ng password.
Hindi ko mabuksan ang laman.
Pero sapat na ang larawang nasa screen para guluhin nang husto ang isip ko.
Sa huli, nagpasya akong huwag muna itong ibalik.
Gusto kong malaman kung bakit nasa kanya ang larawang iyon.
Pagsapit ng tanghali, nagyaya ang buong grupo na kumain sa isang restaurant malapit sa dagat.
Balak ko sanang gumawa ng dahilan para hindi sumama.
Pero kinulit ako ng bagong kasal kong pinsan.
“Sumama ka na. Parang despedida na rin bago bumalik sa siyudad ang lahat.”
Wala akong nagawa kundi pumayag.
Pagpasok ko pa lang sa restaurant, nakita ko na agad si Gabriel.
Nakatayo siya malapit sa salaming bintana, nakatiklop nang kaunti ang manggas ng polo.
Mukha siyang kalmado.
Walang bahid ng lalaking sinasabing halos “nabaliw” kakahanap ng cellphone.
Pero nang mapunta ang tingin niya sa bag na hawak ko…
kitang-kita kong bahagyang nanigas ang mga mata niya.
Isang segundo lang.
Pagkatapos ay agad siyang tumingin sa ibang direksyon.
Doon nagsimulang manlamig ang batok ko.
Buong oras ng pagkain, halos hindi ako kinausap ni Gabriel.
Pero pakiramdam ko alam niya.
Alam niyang nasa akin ang cellphone.
At alam niyang nakita ko na ang larawan.
Nang matapos kaming kumain at nagsimula nang tumayo ang iba, bigla siyang nagsalita.
“Pwede bang maiwan ka muna sandali?”
Agad na tumahimik ang buong mesa.
Isa sa mga kaibigan niya ang natawa.
“Uy, ano ’to? May sikreto kayong dalawa?”
Hindi pa ako nakakasagot nang tumingin nang diretso si Gabriel sa lalaki.
“Wala kang pakialam.”
Biglang nag-iba ang hangin sa paligid.
Hindi ko pa siya kailanman narinig magsalita nang ganoon kalamig.
Nang makaalis na ang lahat, inilapag ko ang cellphone sa ibabaw ng mesa.
“Sa ’yo?”
Tinitigan niya iyon nang ilang segundo bago tumango.
“Oo.”
“Bakit picture ko ang nasa lock screen?”
Hindi agad sumagot si Gabriel.
Diretso ko siyang tiningnan.
“Sino ang kumuha ng litrato?”
Tahimik pa rin siya.
At ang katahimikan niyang iyon ang lalong nagpainit ng ulo ko.
“Kung hindi ka magpapaliwanag, iisipin kong sinusundan mo ako.”
Sa wakas, tumingala si Gabriel.
“Hindi kita sinusundan.”
“Kung ganoon, saan nanggaling ang litrato?”
“Hindi ko puwedeng sabihin.”
Napatawa ako sa sobrang inis.
“May picture ko sa cellphone mo, tapos sasabihin mong hindi mo puwedeng ipaliwanag?”
Bahagyang tumigas ang panga niya.
“Hindi ang litrato ang dapat mong ikabahala.”
“Ano, kung ganoon?”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay ibinaba niya ang boses.
“Ang taong kumuha noon.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Hinila niya ang cellphone palapit sa kanya.
“Hindi ako ang kumuha ng larawang iyon.”
Naramdaman kong nanindig ang balahibo ko.
“Kung ganoon, bakit nasa ’yo?”
Hindi pa nakakasagot si Gabriel nang may isang lalaking pumasok mula sa pintuan ng restaurant.
Nakilala ko siya.
Isa siya sa mga bisitang naroon kagabi sa kasal.
Pagkakita niya sa cellphone sa ibabaw ng mesa…
at pagkatapos sa akin…
biglang nagbago ang mukha niya.
Agad tumayo si Gabriel.
“Ano’ng ginagawa mo rito?”
Piliting ngumiti ang lalaki.
“Hahanapin lang sana kita.”
Pero napansin kong nanginginig ang kamay niya.
Mahina.
Pero malinaw.
Humakbang si Gabriel at pumuwesto sa harapan ko.
Nanlamig ang boses niya.
“Lumabas ka.”
Hindi gumalaw ang lalaki.
Sa halip, direkta niya akong tiningnan at nagtanong:
“Nakita na ba niya ang mga litrato?”
Parang biglang huminto ang oras.
Dahan-dahan akong bumaling kay Gabriel.
“Alam niya ang tungkol sa litrato?”
Hindi sumagot si Gabriel.
Biglang natawa ang lalaki.
“Gabriel, hanggang kailan mo balak itago sa kanya?”
Mabilis na lumapit si Gabriel at hinawakan siya sa kuwelyo.
“Tumahimik ka.”
Napaatras ako sa gulat.
“Ano ba talaga ang itinatago ninyong dalawa sa akin?!”
Tumingin sa akin ang lalaki mula sa likod ng balikat ni Gabriel.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang pangungusap na nagpamanhid sa buong katawan ko.
“Akala mo ba iisang litrato lang ang meron?”
Marahas siyang itinulak ni Gabriel sa pader.
“Tama na!”
Pero huli na ang lahat.
Kinuha ng lalaki ang sarili niyang cellphone.
Binuksan ang isang folder.
Pagkatapos ay itinaas ang screen sa harapan ko.
Dose-dosenang maliliit na larawan ang nakita ko.
Lahat…
ako.
Ako habang nasa café.
Ako sa parking lot.
Ako sa labas ng bahay.
May isa pa…
na kuha mula sa labas ng salamin ng mismong kuwarto ko.
Hindi ako makahinga.
Mabilis akong nilingon ni Gabriel.
Pumutla ang mukha niya.
At sa sandaling iyon, bahagyang ngumiti ang lalaki.
“Hindi itinago ni Gabriel ang cellphone na iyon dahil gusto ka niya.”
Huminto siya sandali.
Pagkatapos ay dahan-dahang nagsalita.
“Iningatan niya iyon… dahil may ebidensya sa loob na ang taong matagal nang sumusunod sa ’yo ay mas malapit sa ’yo kaysa sa iniisip mo.”
Bahagi 2
Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatitig sa screen.
Ang malinaw lang sa akin ay ang sarili kong mukha sa dose-dosenang litrato.
Ako habang bumibili ng kape.
Ako habang naglalakad pauwi.
Ako habang nakatayo sa balcony ng apartment.
At ang pinakamasama—
ako habang nasa loob mismo ng kuwarto ko.
Biglang nanlambot ang mga tuhod ko.
Bago pa ako matumba, mabilis na hinawakan ni Gabriel ang braso ko.
“Huwag mong hawakan ako.”
Agad siyang bumitaw.
Pero hindi siya lumayo.
Nakatayo lang siya sa harapan ko na para bang handa niyang saluhin ako anumang oras.
Tiningnan ko ang lalaking may hawak ng cellphone.
“Kanino galing ang mga ’yan?”
Hindi siya agad sumagot.
Si Gabriel ang nagsalita.
“Marco, ibigay mo sa akin ang phone.”
“Hindi.”
“Marco.”
“Dapat malaman na niya.”
Biglang sumakit ang ulo ko.
“Tumigil kayong dalawa!”
Napalingon sa amin ang ilang empleyado ng restaurant.
Huminga ako nang malalim.
“Simula ngayon, walang aalis hangga’t hindi ko nalalaman ang lahat.”
Tahimik si Gabriel.
Pagkatapos ay marahan niyang hinila ang isang upuan para sa akin.
Sa unang pagkakataon, hindi ako nainis sa pagiging kontrolado niya.
Umupo ako.
Si Marco naman ay ibinaba ang cellphone sa mesa.
“Tatlong buwan na ang nakalipas,” sabi niya, “may natanggap si Gabriel na anonymous message.”
Napatingin ako kay Gabriel.
“Bakit ikaw?”
Hindi siya sumagot.
Si Marco ang nagpatuloy.
“May picture mo sa message.”
Naramdaman kong nanikip ang dibdib ko.
“Anong klaseng picture?”
“Normal lang noong una. Nasa parking lot ka. Pero may caption.”
“Ano?”
Nag-atubili siya.
Si Gabriel ang sumagot.
“‘Hindi mo siya mababantayan habang-buhay.’”
Parang bumagsak ang sikmura ko.
“Ano ang ibig sabihin noon?”
Tumitig si Gabriel sa akin.
“Hindi ko rin alam.”
“Pero bakit ikaw ang pinadalhan?”
Doon siya natahimik.
At sa katahimikang iyon, may isang bagay akong biglang naintindihan.
“Alam ng taong iyon na malapit ka sa akin.”
Bahagyang tumigas ang mukha niya.
“Oo.”
“Gaano tayo kalapit, Gabriel?”
Hindi siya sumagot.
Napangiti si Marco nang mapait.
“Mas malapit kaysa sa alam mo.”
Agad siyang sinamaan ng tingin ni Gabriel.
Pero huli na.
“Anong ibig niyang sabihin?”
Huminga nang malalim si Gabriel.
“May mga pagkakataong napapansin kong may sumusunod sa ’yo. Akala ko coincidence lang noong una. Kaya nagsimula akong magtanong.”
“Sa loob ng tatlong buwan?”
“Apat.”
Napatitig ako sa kanya.
Apat na buwan.
Habang wala akong kamalay-malay, may isang lalaking tahimik na nagbabantay sa likuran ko.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Dahil wala pa akong ebidensya.”
“Hindi sapat ang mga litrato?”
“Kung sinabi ko agad, matatakot ka. Lilipat ka ng bahay. Magbabago ka ng routine. At kapag nalaman ng taong iyon na napansin na natin siya, baka gumawa siya ng mas masama.”
Galit akong tumayo.
“Hindi mo puwedeng ikaw ang magdesisyon kung ano ang kaya kong harapin!”
“Alam ko.”
Unang pagkakataon kong narinig si Gabriel magsalita nang ganoon kahina.
“At mali ako roon.”
Natigilan ako.
Walang dahilan.
Walang pagdepensa.
Tanging pag-amin.
Pero bago pa ako makapagsalita, muling umilaw ang cellphone ni Marco.
Isang bagong mensahe.
Walang pangalan.
Walang numero.
Isang litrato lang.
Larawan ko at ni Gabriel sa restaurant.
Kuhang-kuha ilang minuto lang ang nakalipas.
At sa ilalim nito ay may tatlong salita:
“Maling tao, Lia.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahan-dahang tumingin si Gabriel sa malaking salaming bintana ng restaurant.
Pagkatapos ay tumayo siya.
“Marco, tawagan mo ang security.”
“Saan ka pupunta?”
Hindi niya ako sinagot.
Tumakbo siya palabas.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat…
mas natakot akong mawala siya kaysa malaman kung sino ang sumusunod sa akin.
Bahagi 3
“Gabriel!”
Tumakbo ako palabas ng restaurant.
Narinig ko sa likuran ang sigaw ni Marco, pero hindi ako huminto.
Sa kabilang bahagi ng kalsada, nakita kong tumatakbo si Gabriel papunta sa parking area.
May isang lalaking naka-gray hoodie na mabilis na sumakay sa motorsiklo.
Bago pa siya maabutan ni Gabriel, pinaandar na nito ang makina.
“Tumigil ka!”
Pero humarurot ang motorsiklo palabas.
Hindi hinabol ni Gabriel.
Sa halip, bigla siyang bumalik sa akin.
“Ano’ng ginagawa mo rito?”
“Sinundan kita.”
“Sinabi kong manatili ka sa loob.”
“Hindi mo ako boss!”
Napapikit siya sandali.
“Lia…”
“Hindi ako laruan na puwede mong itago kapag delikado!”
Napatingin siya sa akin.
At marahil dahil sa takot, galit at lahat ng emosyong pinipigilan ko, bigla akong napaiyak.
“Hindi ko alam kung sino ang sumusunod sa akin. Hindi ko alam kung paano niya nalaman kung saan ako nakatira. Tapos malalaman kong alam mo pala ito nang ilang buwan?”
Tumigas ang panga ni Gabriel.
Pero hindi niya ako hinawakan.
Hindi niya ako niyakap.
Tumayo lang siya sa harapan ko.
“Galit ka sa akin. Naiintindihan ko.”
“Hindi lang ako galit.”
“Takot ka.”
Tumulo ang luha ko.
“Oo.”
Napayuko siya.
“Pasensya na.”
Dalawang simpleng salita.
Pero sa bibig ng isang lalaking halos hindi kailanman humihingi ng tawad, mas mabigat iyon kaysa sa inaasahan ko.
Dumating ang security at ilang minuto pagkatapos ay dumating din ang mga pulis.
Ipinakita ni Gabriel ang lahat ng ebidensya.
Doon ko lamang nalaman na hindi lang pala mga litrato ang nasa cellphone niya.
May screenshots.
Mga oras.
Mga plate number.
Mga anonymous account.
Pati mga lugar kung saan paulit-ulit na lumilitaw ang parehong sasakyan.
Hindi niya pala ginagamit ang litrato ko bilang lock screen dahil gusto niya iyong titigan.
Inilagay niya iyon doon dahil iyon ang pinakamalinaw na kuha na natanggap niya mula sa stalker—at gusto niyang makita agad kapag may bagong detalye siyang napansin.
Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis.
“Pwede mo namang ilagay sa hidden folder.”
Bahagyang kumurba ang labi niya.
“Pwede.”
“Pero hindi mo ginawa.”
“Hindi.”
Tiningnan ko siya.
“Bakit?”
Doon siya muling natahimik.
At ang katahimikan niyang iyon ay ibang-iba na ngayon.
Hindi na nakakatakot.
Nakakailang.
Nakahihinala.
Pero hindi ko na siya pinilit.
Hindi pa iyon ang tamang oras.
Nang gabing iyon, hindi ako pinayagang bumalik mag-isa sa apartment.
Dinala muna ako sa bahay ng pinsan ko habang iniimbestigahan ng mga pulis ang security footage.
Si Gabriel ang huling umalis.
Bago siya sumakay sa kotse, tinawag ko siya.
“Gabriel.”
Lumingon siya.
“Salamat.”
Saglit siyang natigilan.
Pagkatapos ay tumango lang.
Pero bago siya makaalis, tinanong ko:
“May isang bagay pa.”
“Ano?”
“Paano mo nalaman na may sumusunod sa akin bago pa dumating ang anonymous messages?”
Nawala ang bahagyang lambot sa mukha niya.
Doon ko alam na tama ang tanong ko.
“Gabriel?”
Matagal bago siya sumagot.
“Dahil nakita ko siya minsan.”
“Sino?”
“Hindi ko nakita ang mukha.”
“Nasaan?”
“Sa labas ng apartment mo.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Kailan?”
“Apat na buwan na ang nakalipas.”
“Anong ginagawa mo sa labas ng apartment ko nang gabing iyon?”
Tahimik.
Masyadong tahimik.
Pagkatapos ay biglang lumabas mula sa pintuan ang pinsan kong lalaki.
Napatingin siya sa aming dalawa at tumawa.
“Hindi pa ba niya sinabi?”
Sabay kaming napalingon sa kanya.
“Ano?”
Napakamot siya sa ulo.
“Akala ko alam mo.”
“Alam ang ano?”
Tinuro niya si Gabriel.
“Ilang buwan nang dahilan ang hanap ng lalaking ’yan para ihatid ka pauwi.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Tumahimik ka,” malamig na sabi ni Gabriel.
Pero natawa lang ang pinsan ko.
“Bakit? Totoo naman. Ilang taon ka nang—”
“Umuwi ka na.”
“Okay, okay.”
Pumasok muli ang pinsan ko na tumatawa.
Dahan-dahan akong bumaling kay Gabriel.
“Ilang taon?”
“Lia.”
“Ilang taon, Gabriel?”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi ito ang oras.”
“Para sa akin, oo.”
Saglit niyang ipinikit ang mga mata.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Limang taon.”
Parang may kung anong bumagsak sa pagitan namin.
“Limang taon ano?”
“Limang taon kitang gusto.”
Hindi ako nakapagsalita.
Ang lalaking halos hindi makatingin sa akin nang diretso sa mga reunion…
ang lalaking palaging tahimik kapag nasa paligid ako…
ang lalaking akala ko’y halos walang pakialam sa kahit sino…
limang taon?
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Pinsan ka ng pinakamatalik kong kaibigan.”
“At?”
“At noong una, college ka pa.”
“At pagkatapos?”
“Pagkatapos…” bahagya siyang ngumiti, “masyado ka nang magaling mang-asar.”
Napanganga ako.
“Excuse me?”
“Natakot ako.”
Halos matawa ako.
“Ikaw? Natakot?”
“Oo.”
“Sa akin?”
“Mas nakakatakot ka kaysa sa iniisip mo.”
Sa unang pagkakataon mula noong nakita ko ang mga litrato, natawa ako nang totoo.
Mahina lang.
Pero sapat para lumuwag ang dibdib ko.
Hindi niya sinubukang lumapit.
At marahil iyon ang dahilan kung bakit ako ang humakbang papunta sa kanya.
“Huwag mong isipin na dahil sinabi mong gusto mo ako ay okay na lahat.”
“Hindi.”
“Galit pa rin ako dahil hindi mo sinabi sa akin ang tungkol sa stalker.”
“Alam ko.”
“At hindi ibig sabihin na gusto rin kita.”
Bahagyang kumurba ang labi niya.
“Alam ko rin.”
“Bakit parang ang yabang ng ngiti mo?”
“Wala akong sinasabi.”
“Gabriel.”
“Oo?”
“Umuwi ka na.”
“Good night, Lia.”
Paglingon niya, napansin kong nakangiti pa rin siya.
Nakakainis.
Tatlong araw ang lumipas bago nagkaroon ng malaking progreso sa imbestigasyon.
Hindi pala estranghero ang taong sumusunod sa akin.
Mas masama.
Kilala ko siya.
Si Anton, isang freelance photographer na ilang beses nang kinuha ng pamilya namin para sa birthdays, reunions at iba pang events.
Kaya may access siya sa mga lugar na pinupuntahan namin.
Alam niya kung saan ako nakatira dahil minsan siyang nag-deliver ng event photos sa apartment ko.
At ang lalaking si Marco?
Hindi siya kasabwat.
Siya ang unang taong tinawagan ni Gabriel matapos makatanggap ng anonymous pictures dahil nagtatrabaho ang kapatid ni Marco sa cybersecurity.
Ang cellphone na ipinakita niya sa restaurant ay may kopya ng files na na-recover nila mula sa isang cloud account na pinaghihinalaang pagmamay-ari ni Anton.
Ang hindi nila inaasahan ay susundan sila nito hanggang sa kasal.
At hindi rin nila alam na nakita na pala ni Anton na iniimbestigahan siya.
Nang ma-identify siya sa CCTV, sapat na ang ebidensya para kumilos ang mga awtoridad.
Natagpuan sa kanyang computer ang daan-daang litrato.
Hindi lang ako ang biktima.
May iba pang babae.
Ilang buwan nang ginagawa ang ilan sa mga larawan nang hindi nila alam.
Hindi ko na tiningnan lahat.
Hindi ko kailangan.
Ang mahalaga, natapos na.
At sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo, nakatulog ako nang hindi chine-check nang tatlong beses ang lock ng pinto.
Isang buwan pagkatapos ng insidente, bumalik ako sa café na madalas kong puntahan.
Pagdating ko, naroon na si Gabriel.
Nasa sulok.
May laptop sa harap.
At gaya ng dati, puting polo at mukhang walang pakialam sa mundo.
Umupo ako sa tapat niya.
“Stalker ka ba talaga?”
Muntik siyang mabulunan sa kape.
“Ano?”
“Isang buwan akong hindi nagpunta rito. Ngayong bumalik ako, nandito ka agad.”
“May meeting ako.”
“Talaga?”
“Oo.”
“Nasaan ang ka-meeting mo?”
Tumahimik siya.
Napangiti ako.
“Sinungaling.”
Isinara niya ang laptop.
“Ano’ng gusto mo?”
Inilabas ko ang cellphone ko.
“May problema ako sa lock screen.”
Tumaas ang kilay niya.
“Ano?”
Inabot ko sa kanya ang phone.
Nasa lock screen ang isang litrato naming dalawa.
Kinuha iyon sa kasal.
Hindi kami magkatabi.
Nasa background lang siya, nakatingin sa akin habang tumatawa ako kasama ang pinsan ko.
Matagal niya iyong tinitigan.
Pagkatapos ay dahan-dahang tumingin sa akin.
“Lia…”
“Bago ka mag-isip nang kung ano, temporary lang ’yan.”
“Hindi ako nagsasalita.”
“Pero nakangiti ka.”
“Hindi rin.”
“Gabriel!”
Napatawa siya.
At doon ko unang nakita kung gaano kagaan ang mukha niya kapag hindi niya sinusubukang kontrolin ang lahat.
Huminga ako nang malalim.
“May gusto akong subukan.”
Nawala ang ngiti niya.
“Ano?”
“Tayo.”
Hindi siya gumalaw.
Parang hindi niya narinig.
Kaya inulit ko.
“Gusto kong subukan kung ano’ng mangyayari kung hindi ka na magtatago sa likod ng pagiging kaibigan ng pinsan ko.”
“Sigurado ka?”
“Hindi.”
Napakurap siya.
Napangiti ako.
“Pero hindi naman kailangang sigurado agad, ’di ba?”
Sa unang pagkakataon, siya ang mukhang walang masabi.
Inilahad ko ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.
Hindi niya agad hinawakan.
Tumingin muna siya sa akin, na para bang humihingi ng pahintulot.
Tumango ako.
Doon lamang niya hinawakan ang kamay ko.
Mahigpit.
Mainit.
At nakakagulat na maingat.
Makalipas ang dalawang taon, sa mismong café na iyon, inilapag ni Gabriel ang isang maliit na kahon sa ibabaw ng mesa.
Tinitigan ko siya.
“Kapag may litrato ko na naman sa loob ng phone mo nang walang permiso, hindi kita pakakasalan.”
Tahimik niyang inilabas ang cellphone.
Inabot sa akin.
Sa lock screen—
larawan naming dalawa.
Ako ang kumuha.
Ako ang pumili.
At ako rin ang nag-set.
Natawa ako.
“Prepared ka.”
“Limang taon akong naghintay. Natuto na ako.”
Binuksan ko ang maliit na kahon.
May simpleng singsing sa loob.
Walang crowd.
Walang photographer.
Walang nakatagong camera.
Tanging kami lang.
At sa unang pagkakataon, isang larawan ko ang hindi na nagbigay sa akin ng takot.
Dahil ang taong nakatingin sa akin mula sa kabilang bahagi ng mesa ay hindi na kailangang magtago.
At ako rin…
hindi na kailangang lumingon para siguraduhing may sumusunod sa akin.
Dahil ngayon, kapag sabay kaming naglalakad pauwi, ang lalaking nasa likuran ko ay hindi na isang anino.
Siya ang taong pinili kong sabayan.
