Nang Maghanda ang Buong Pamilya ng Handaan Para Ipagdiwang ang Pagkapasa ng Ate Ko sa Kolehiyo, Walang Nagtanong Kung Ilang Puntos ang Nakuha Ko—Hanggang Mabunyag ang 714, at Sa Halip na Matuwa si Mama, Pinilit Niya Akong Bawiin ang Aking Application Dahil sa Isang Sikretong Nakapangalan sa Ate Ko na Nagpatindig ng Balahibo Ko

Nang Maghanda ang Buong Pamilya ng Handaan Para Ipagdiwang ang Pagkapasa ng Ate Ko sa Kolehiyo, Walang Nagtanong Kung Ilang Puntos ang Nakuha Ko—Hanggang Mabunyag ang 714, at Sa Halip na Matuwa si Mama, Pinilit Niya Akong Bawiin ang Aking Application Dahil sa Isang Sikretong Nakapangalan sa Ate Ko na Nagpatindig ng Balahibo Ko

Nang Maghanda ang Buong Pamilya ng Handaan Para Ipagdiwang ang Pagkapasa ng Ate Ko sa Kolehiyo, Walang Nagtanong Kung Ilang Puntos ang Nakuha Ko—Hanggang Mabunyag ang 714, at Sa Halip na Matuwa si Mama, Pinilit Niya Akong Bawiin ang Aking Application Dahil sa Isang Sikretong Nakapangalan sa Ate Ko na Nagpatindig ng Balahibo Ko

Bahagi 1

Noong araw na inilabas ang resulta ng entrance examination sa kolehiyo, nakakuha ako ng 714 puntos.

Tatlong beses kong tinitigan ang numerong nasa screen.

Nanginginig ang kamay ko hanggang sa muntik ko nang mabitawan ang cellphone.

Tatlong taon.

Mahigit isang libong araw na halos alas-dos o alas-tres na ng madaling-araw ako natutulog.

Mga gabing napapasubsob ako sa mesa habang yakap ang tiyan dahil sa sakit.

Mga pagkakataong pinapagalitan ako ni Mama.

“Anak, kahit anong aral mo, hindi mo rin malalampasan ang ate mo. Huwag mong pahirapan ang sarili mo hanggang magkasakit ka.”

Pero sa wakas…

Nagawa ko rin.

Mabilis sana akong bababa para sabihin sa kanila ang resulta nang biglang umalingawngaw sa buong bahay ang sigaw ng ate ko.

“Ma! Pa! Nakuha ko ang 668!”

Mabilis na lumabas si Mama mula sa kusina.

Agad ding ibinaba ni Papa ang tawag niya.

Maging si Gabriel, na nangakong hihintayin kasama ko ang resulta, ay biglang tumayo mula sa sofa.

“Talaga?”

Namula ang mga mata ng ate kong si Andrea habang tumatakbo siya papunta kay Gabriel.

“Talaga! Pasok ang score ko sa medical school!”

Napakalapad ng ngiti ni Gabriel.

Hinawakan niya sa balikat si Andrea at humarap kina Mama at Papa.

“Ako naman po, 672. Kung walang magbabago, pareho kaming makakapasok sa iisang medical school.”

Biglang naging maingay ang buong sala.

Tinawagan ni Mama ang mga kamag-anak para ipagmalaki ang balita.

Sinabi ni Papa na dapat kaming magdiwang sa pinakamagandang restaurant sa lugar.

Tumatawa habang umiiyak si Andrea.

Samantalang si Gabriel ay marahang pinupunasan ang mga luha niya.

Walang kahit isang taong nagtanong kung ilang puntos ang nakuha ko.

Nakatayo lang ako sa hagdan.

Bukas pa rin ang screen ng cellphone ko.

714.

Pinakamataas sa aming lahat.

Pero hindi ko alam kung bakit…

Pakiramdam ko, isa itong lihim na hindi dapat malaman ng sinuman.

Nang gabing iyon, nagdaos kami ng handaan sa isang restaurant sa tabing-dagat.

Lahat ng pagkain ay paborito ni Andrea.

Maanghang na seafood.

Spicy noodles.

Inihaw na manok na punong-puno ng sili.

Allergic ako sa seafood.

Hindi rin ako nakakakain ng maanghang.

Alam iyon ni Mama.

Pero nang tanungin ko ang waiter kung may ibang pagkain para sa akin, agad siyang sumimangot.

“Masayang araw ito ng ate mo. Huwag ka namang gumawa ng eksena.”

Hindi na ako nagsalita.

Nasa tapat ko si Gabriel.

Narinig niya ang lahat.

Pero yumuko lang siya at ipinagpatuloy ang pagbabalat ng alimango para kay Andrea.

Napatawa si Andrea.

“Hoy, boyfriend iyan ng kapatid ko.”

Tinaasan siya ng kilay ni Gabriel.

“So?”

“Kung aalagaan mo ako nang ganyan, baka magselos si Mika.”

Saglit akong tiningnan ni Gabriel.

Isang segundo lang.

Pagkatapos ay tumawa siya.

“Sanay na si Mika.”

Isang napakasimpleng pangungusap.

Pero napahigpit ang mga daliri ko sa ilalim ng mesa.

Oo.

Sanay na ako.

Sanay akong naaalala ni Gabriel na ayaw ni Andrea ng asukal sa kape pero nakakalimutan niyang sumasakit ang tiyan ko sa gatas.

Sanay akong sa tuwing birthday ko, si Andrea muna ang tinatanong niya kung ano ang dapat niyang iregalo sa akin.

Sanay akong sa tuwing kaming tatlo ang magkakasama, ako lagi ang naglalakad sa likod.

Sa katunayan…

Naging boyfriend ko lang naman si Gabriel dahil sa isang biro ni Andrea.

Noong huling taon namin sa high school, kinuha niya ang cellphone ko at nag-message kay Gabriel.

“Gusto kita.”

Nang malaman ko, huli na ang lahat.

Sumagot si Gabriel.

“Sige.”

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon sa sobrang saya.

Pero kalaunan ko lang nalaman na nagpadala rin pala si Andrea ng pribadong mensahe sa kanya.

“Mahiyain kasi iyan. Sagutin mo na lang para sumaya.”

Hindi ko alam kung gaano ba talaga ako nagustuhan ni Gabriel.

Marahil…

Kahit kailan, hindi naman talaga.

Nang malapit nang matapos ang hapunan, itinaas ni Papa ang kanyang baso.

“Mukhang ayos na ang pag-aaral ni Andrea.”

Tumango si Mama.

“Si Mika naman, pumili na lang ng school na malapit dito. Iyong hindi masyadong mahirap ang kurso.”

Kaswal na nagsalita si Gabriel.

“May college malapit sa medical school namin. Puwedeng kumuha si Mika ng hospitality management doon.”

Agad na natawa si Andrea.

“Ayos! Kapag weekend, puwede kang pumunta sa dorm ko para maglaba ng damit ko.”

Nagtawanan ang lahat.

Ngumiti rin ako.

Pagkatapos ay dahan-dahan kong ibinaba ang baso.

“Gabriel.”

Tumingin siya sa akin.

“Naalala mo pa ba ang sinabi mo sa akin dalawang taon na ang nakaraan?”

Natigilan siya.

Diretso akong tumingin sa mga mata niya.

“Sinabi mong kapag nakaabot ako sa required score ng science and technology university sa isang lungsod sa timog, sasama ka sa akin.”

Saglit na natahimik ang mesa.

Ilang segundo bago tuluyang maalala ni Gabriel.

“Ah…”

Napangiti siya.

“Sinabi ko lang iyon noon para ma-motivate kang mag-aral.”

Parang may bumigat sa dibdib ko.

“Paano kung nakakuha talaga ako ng sapat na score?”

Si Andrea ang unang natawa.

“Ano ba namang tanong iyan?”

“Nakapili na si Gabriel ng medical school.”

“At saka mataas ang requirement ng university na iyon. Huwag mong masyadong i-pressure ang sarili mo.”

Tumango rin si Gabriel.

“Mika, maging realistic ka.”

“Pumili ka na lang ng school na kaya ng score mo.”

Matagal ko siyang tiningnan.

Pagkatapos ay marahan akong tumango.

“Sige.”

Walang nakakaalam na noong hapon ding iyon, nakapagsumite na ako ng application.

Unang choice:

Isang science and technology university sa isang lungsod sa timog.

Mahigit isang libong kilometro ang layo mula sa bahay.

Minarkahan ko rin ang opsyon na:

Huwag kontakin ang pamilya maliban kung may emergency.

Balak ko sanang umalis nang ganoon na lang.

Walang paliwanag.

Walang pakikipag-agawan.

Ayoko nang manatiling anino ng kahit sino.

Pero nang paalis na kaming lahat, biglang tinawag ako ni Papa.

“Mika, sandali.”

Lumingon ako.

Iniwas ni Mama ang kanyang tingin.

Nakatayo si Andrea sa tabi ni Gabriel, at may kakaiba sa ekspresyon niya.

May inilabas na dokumento si Papa mula sa kanyang bag.

“May isang bagay sana kaming sasabihin pagkatapos ninyong makapasok sa university.”

“Pero siguro mas mabuting sabihin na ngayon.”

Inilapag niya ang mga papel sa mesa.

Ang unang pahina ay divorce documents.

Hindi ako gaanong nagulat.

Matagal nang hindi maayos ang relasyon nina Mama at Papa.

Pero ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpatigil sa paghinga ko.

“Pagkatapos ng divorce, kay Andrea mapupunta ang bahay.”

“Ililipat din sa pangalan niya ang sasakyan na ginagamit ng Mama ninyo.”

“At iyong savings account para sana sa college…”

Huminto sandali si Papa.

“…gagamitin muna para sa pag-aaral ni Andrea sa medical school.”

Tiningnan ko siya.

“Ako?”

Mabilis na sumagot si Mama.

“Hindi naman mahal ang magiging school mo.”

Napatawa ako.

“Hindi mahal?”

Walang nakakaintindi kung bakit ako tumawa.

Lumapit sa akin si Andrea at hinawakan ang kamay ko.

“Mika, huwag kang magalit.”

“Mahal ang medical school.”

“Kapatid mo naman ako. Ano ba naman iyong magparaya ka nang kaunti?”

Binawi ko ang kamay ko.

Eksaktong sandaling iyon, tumunog ang cellphone ni Papa.

Tiningnan niya ang screen bago lumayo nang kaunti para sagutin ang tawag.

Wala pang sampung segundo…

Biglang nagbago ang kanyang mukha.

“Magkano po ulit ang score?”

Tumahimik ang buong mesa.

Lumingon si Papa sa akin.

Mula sa pagtataka, naging hindi makapaniwala ang kanyang tingin.

“714?”

Biglang tumayo si Mama.

Natigilan si Gabriel.

Namuti ang mukha ni Andrea.

Alam kong…

Hindi ko na maitatago ang sikreto.

Pero ang hindi ko inaasahan ay matapos ang ilang segundong katahimikan, hindi man lang natuwa si Mama.

Agad niyang inagaw ang cellphone mula kay Papa at galit na humarap sa akin.

“714 ang score mo pero itinago mo sa amin?”

“Mika, alam mo bang kaunti na lang ang kulang ng ate mo para makuha ang scholarship?”

Hindi ko pa lubos maintindihan ang ibig niyang sabihin nang lumingon siya kay Andrea.

“Huwag kang umiyak.”

“May paraan pa.”

Pagkatapos ay tumingin siya diretso sa akin.

Malamig.

Kalmado.

Bawat salita ay parang patalim.

“Bukas, sasama ka sa akin sa school.”

“Babawiin mo ang application mo.”

Akala ko mali ang narinig ko.

“Bakit?”

Mahigpit na hinawakan ni Mama ang cellphone ko.

At saka siya nagsalita sa tonong para bang wala siyang ginagawang mali.

“Dahil iyong special scholarship ngayong taon…”

Huminto siya.

“…ginamit ko ang pangalan mo para i-apply para sa ate mo.”

BAHAGI 2

Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ko.

Nakatingin lang ako kay Mama.

“Ginamit mo… ang pangalan ko?”

Hindi siya umiwas.

Sa halip, lalo niyang hinigpitan ang hawak sa cellphone ko.

“Hindi naman namin kukunin ang scholarship mo.”

“Pangalan mo lang ang ginamit para maipasok muna ang application. Kapag naayos na ang papeles, ililipat iyon kay Andrea.”

Napatawa ako.

Hindi dahil nakakatawa.

Kundi dahil sa sobrang absurd ng narinig ko.

“Ma, scholarship iyon. Hindi reservation sa restaurant na puwedeng ipasa sa iba.”

Biglang namutla si Andrea.

“Mika, huwag mo namang palakihin.”

“Ano bang mawawala sa iyo? Mataas naman ang score mo. Marami ka pang ibang scholarship na puwedeng makuha.”

Napatingin ako sa kanya.

“Alam mo?”

Hindi siya sumagot.

Pero sapat na ang katahimikan niya.

Alam niya.

Mula pa sa simula.

Si Papa naman ay biglang tumayo.

“Ano itong sinasabi ninyo?”

Lumingon si Mama sa kanya.

“Hindi mo kailangang makialam. Ako ang nag-asikaso.”

“Paano mo nagamit ang pangalan ni Mika?”

Hindi agad nakasagot si Mama.

Doon ko napansin ang isang bagay.

Sa ibabaw ng divorce documents ay may isa pang folder.

May nakasulat na pangalan ko.

Kinuha ko iyon.

Agad akong pinigilan ni Mama.

“Mika!”

Pero mas mabilis ako.

Binuksan ko ang folder.

May photocopy ng school ID ko.

Birth certificate.

Certificate of ranking.

Pati scanned signature ko.

Nanlamig ang kamay ko.

“Pati pirma ko…”

Mahina kong sabi.

“Kayo ang gumawa nito?”

Hindi sumagot si Mama.

Si Andrea ang unang nagsalita.

“Temporary lang naman.”

Napatingin ako sa kanya.

“Temporary?”

Napangiti siya nang alanganin.

“Hindi kasi pasok ang ranking ko sa requirement ng scholarship.”

“Pero sabi ni Mama, kapag pangalan mo muna ang gamitin at ma-approve ang application, saka na natin kakausapin ang foundation.”

Parang may kung anong tuluyang nabasag sa loob ko.

Hindi lamang pala nila kinuha ang pagkakataon ko.

Pinagplanuhan nila iyon.

Habang ako ay nagpupuyat para mag-aral…

Habang paulit-ulit nilang sinasabing hindi ko kayang lampasan si Andrea…

Ginagamit na pala nila ang mga record ko para tiyaking may mapupunta sa kanya.

Biglang nagsalita si Gabriel.

“Hindi puwede iyan.”

Lumingon si Andrea.

“Ano?”

“Forgery iyan.”

Nag-iba ang mukha ni Mama.

“Gabriel, pamilya namin ito.”

“Exactly.”

Tumayo siya.

“Kaya mas lalong hindi ninyo dapat gawin kay Mika.”

Natawa ako nang mahina.

Ngayon?

Ngayon niya ako ipagtatanggol?

Matapos ang ilang taon na para bang palagi akong transparent sa harap niya?

Kinuha ko ang folder.

“Mika, ibaba mo iyan.”

Mahigpit ang boses ni Mama.

“Bukas pupunta tayo sa school at aayusin natin.”

Umiling ako.

“Hindi.”

“Mika!”

“Hindi ako magwi-withdraw.”

“Hindi ko ibibigay kay Ate ang scholarship.”

“At hindi rin ako pupunta sa school kasama mo.”

Biglang tumigas ang mukha ni Mama.

“Kung ganoon, huwag kang umasa na bibigyan ka namin ng kahit isang piso sa college.”

“Walang allowance.”

“Walang tuition.”

“Walang dorm.”

“Kung gusto mong umalis sa malayong lugar na iyon, sarili mong problema.”

May ilang kamag-anak na naroon pa sa restaurant.

Tahimik silang lahat.

Siguro naghihintay na umiyak ako.

Na magmakaawa.

Na tulad ng dati, ako ang unang susuko.

Pero may kakaibang katahimikan sa dibdib ko.

Binuksan ko ang cellphone ko.

Ipinakita ko sa kanila ang email na natanggap ko kaninang hapon.

Congratulations. You have been selected for the university’s merit admission program.

Sa ilalim noon ay isa pang linya.

Full tuition grant, dormitory assistance, and monthly academic allowance, subject to final verification.

Hindi nagsalita ang sinuman.

Tumingin ako kay Mama.

“Hindi ko kailangan ang pera ninyo.”

Pagkatapos ay ibinalik ko ang tingin kay Papa.

“Pero kailangan ko itong folder.”

Kinuha ko ang lahat ng papeles na may pangalan ko.

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon…

Ako mismo ang unang tumalikod.

“Mika!”

Tinawag ako ni Gabriel.

Hindi ako huminto.

Hanggang marinig ko ang sigaw ni Mama sa likod.

“Kapag lumabas ka sa pintuang iyan, huwag kang babalik dito para humingi ng tulong!”

Huminto ako sandali.

Hindi ako lumingon.

“Ma…”

“Hindi naman ako humihingi.”

At lumabas ako.

Hindi ko alam noon na bago pa matapos ang gabing iyon…

May tatawag sa akin mula sa scholarship foundation.

At ang isang tanong nila ang magbubukas ng mas malaking sikreto.

“Miss Mika Reyes…”

“Bakit may dalawang magkaibang application na gumagamit ng pangalan at academic records mo?”

BAHAGI 3

Hindi agad ako nakasagot.

Nakatayo ako sa labas ng restaurant habang dumadaan ang malamig na hangin mula sa dagat.

“Dalawa po?”

“Opo,” sagot ng babaeng nasa kabilang linya.

“May original online submission mula sa account na nakapangalan sa iyo. Pero mayroon ding physical application na isinumite ilang linggo ang nakalipas.”

Nanikip ang dibdib ko.

“Anong pangalan po ng applicant sa physical form?”

Sandaling natahimik ang babae.

“Ang beneficiary ay Andrea Reyes.”

Napapikit ako.

Kahit inaasahan ko na…

Mas masakit pa ring marinig.

“Miss Reyes, kailangan naming i-verify kung pinahintulutan mo iyon.”

“Hindi po.”

Mabilis kong sagot.

“Wala po akong pinirmahang anumang application para sa kanya.”

Nagbago ang tono ng babae.

“Kung ganoon, pansamantala naming iho-hold ang pangalawang application.”

“Maaaring kailanganin naming humingi sa iyo ng written statement.”

“Handa po akong magbigay.”

Pagkababa ng tawag, saka ko lang napansin na nasa likod ko pala si Gabriel.

Hindi ko alam kung gaano katagal siyang nakatayo roon.

“Mika…”

“Bumalik ka sa loob.”

“Makinig ka muna.”

Napatawa ako.

“Ngayon gusto mong makinig tayo sa isa’t isa?”

Natigilan siya.

Lumapit siya ng isang hakbang.

“Hindi ko alam ang tungkol sa scholarship.”

“Hindi ko sinabing alam mo.”

“Pero tungkol sa atin…”

Doon ako napatingin sa kanya.

“Ano tungkol sa atin?”

Hindi siya agad nakasagot.

Kaya ako na ang nagpatuloy.

“Na naging girlfriend mo ako dahil pinakiusapan ka ni Ate?”

“Na sa bawat birthday ko, siya ang tinatanong mo kung ano ang gusto ko?”

“Na noong sinabi kong gusto kong pumunta sa university sa timog, pinangakuan mo akong sasama ka—pero nakalimutan mo lang dahil mas gusto mong sumunod sa kanya?”

Namula ang mukha niya.

“Mika, hindi ganoon kasimple.”

“Tama.”

Tumango ako.

“Mas simple pala.”

“Hindi mo ako minahal nang sapat para kilalanin ako.”

Wala siyang naisagot.

At sa unang pagkakataon, hindi ko hinintay ang sagot niya.

Umuwi ako nang mag-isa.

Nang gabing iyon, kinandado ko ang pinto ng kwarto ko at inilatag sa sahig ang lahat ng dokumentong kinuha ko.

Doon ko nakita kung gaano kalayo ang ginawa nila.

May recommendation letter mula sa isang teacher na hindi ko kailanman nilapitan.

May kopya ng grades ko.

May essay tungkol sa “pangarap kong maging doktor.”

Hindi ko pangarap maging doktor.

Pangarap iyon ni Andrea.

Pero pangalan ko ang nakasulat sa taas.

Mas nakakatakot ang huling pahina.

May authorization letter.

May pirma ko.

Halatang ginaya.

Kinuhanan ko ng litrato ang bawat dokumento.

Nag-save ako ng kopya sa email.

Nagpadala ako ng statement sa foundation.

Pagkatapos ay tinawagan ko ang adviser ko.

Hindi ko na itinago ang kahit ano.

Kinabukasan, maaga akong nagising.

Tahimik ang bahay.

Pagbaba ko, nandoon si Papa sa dining table.

Mag-isa.

May dalawang tasa ng kape sa harap niya.

“Mika.”

Hindi ako umupo.

“Ano?”

“Hindi ako natulog.”

Hindi ko alam kung anong isasagot.

Napabuntong-hininga siya.

“Hindi ko alam ang ginawa ng Mama mo.”

“Pero hindi ibig sabihin noon na wala akong kasalanan.”

Doon ako bahagyang natigilan.

“Palagi kong iniisip na okay ka lang dahil hindi ka reklamador.”

“Kapag may kailangan si Andrea, siya ang unang nagsasalita.”

“Ikaw… tahimik ka lang.”

Napangiti ako nang mapait.

“Kaya ang tahimik na anak ang puwedeng kalimutan?”

Yumuko siya.

“Hindi.”

“Pero iyon ang ginawa ko.”

Hindi niya ako pinilit patawarin siya.

Hindi rin niya sinabing “pamilya pa rin tayo.”

Sa halip, itinulak niya sa akin ang isang envelope.

“Nandiyan ang bahagi mo sa education savings.”

Umiling ako.

“Hindi ko kailangan.”

“Alam ko.”

Sagot niya.

“Pero sa iyo iyon.”

“Pantay naming inilaan iyon para sa inyong dalawa noong mga bata pa kayo. Hindi ko alam na balak ng Mama mo na gamitin lahat para kay Andrea.”

Hindi ko agad kinuha.

Pagkatapos ng ilang segundo, inilapit niya pa nang kaunti.

“Mika, hindi ko ibinibigay ito para manatili ka.”

“Ibinibigay ko ito dahil iyo ito.”

Iyon ang unang pagkakataon na may isang tao sa bahay na hindi humingi ng kapalit kapalit ng isang bagay na para sa akin.

Kinuha ko ang envelope.

“Salamat.”

Iyon lang.

Tatlong araw pagkatapos noon, dumating ang email mula sa scholarship foundation.

Kinansela ang application ni Andrea.

Kinumpirma rin nila na walang epekto ang insidente sa sarili kong merit grant dahil ako mismo ang kusang nag-report ng irregularity.

Pero hindi doon natapos ang gulo.

Sumugod si Mama sa kwarto ko.

“Masaya ka na?”

“Ikaw ang dahilan kung bakit nawalan ng scholarship ang ate mo!”

Hindi ako sumagot.

“Pwede mo namang hayaan!”

“Marami ka nang nakuha!”

“714 ka!”

“May scholarship ka sa university!”

“Bakit hindi mo maibigay kahit ito sa kapatid mo?”

Doon ako tumayo.

“Ma.”

“Kahit ano pa ang score ko, hindi ninyo pag-aari ang pangalan ko.”

Tahimik siya.

“Hindi ninyo pag-aari ang grades ko.”

“Hindi ninyo pag-aari ang pinaghirapan ko.”

“At lalong hindi ninyo puwedeng gamitin ang pirma ko dahil lang iniisip ninyong mas kailangan iyon ni Ate.”

Namula ang mukha niya.

“Napakadamot mo.”

Sa pagkakataong iyon, hindi na masakit ang salita.

Siguro dahil sa wakas, naintindihan ko na.

Sa pamilya namin, kapag si Andrea ang humihingi, tinatawag iyong pangangailangan.

Kapag ako ang tumanggi, tinatawag iyong pagiging makasarili.

Kaya ngumiti lang ako.

“Kung pagiging madamot ang tawag sa pagprotekta sa sarili kong buhay…”

“Sige.”

“Madamot na ako.”

Sa pintuan, naroon si Andrea.

Namumugto ang mga mata niya.

“Mika…”

Tumingin ako sa kanya.

Akala ko magagalit siya.

Pero sa halip, mahina niyang sinabi:

“Hindi ko alam na peke pala pati pirma mo.”

Hindi ako kumibo.

“Akala ko… may paraan lang si Mama para mailipat sa akin pagkatapos.”

“Pero alam mong pangalan ko ang ginagamit.”

Napayuko siya.

“Oo.”

Iyon ang sagot na kailangan ko.

“Kung ganoon, pareho pa rin.”

Umiyak siya.

“Sorry.”

Hindi ko siya niyakap.

Hindi ko rin sinabing okay lang.

Dahil hindi okay.

Pero sinabi ko:

“Sana makapasok ka sa medical school dahil sa sarili mong pangalan.”

“Hindi sa akin.”

Makalipas ang isang buwan, dumating ang admission letter ko.

Natanggap ako.

Full tuition.

May dormitory support.

May monthly allowance.

At higit sa lahat…

Malayo.

Sa araw ng pag-alis ko, si Papa lang ang naghatid sa akin sa terminal.

Akala ko ganoon na lang.

Pero ilang minuto bago umalis ang bus, may humahangos na tumakbo papunta sa amin.

Si Gabriel.

May hawak siyang maliit na kahon.

“Mika!”

Napabuntong-hininga ako.

“Bakit ka nandito?”

Iniabot niya ang kahon.

Hindi ko agad tinanggap.

“Ano ito?”

“Buksan mo kapag gusto mo.”

Tiningnan ko siya.

“Gabriel, kung nandito ka para sabihin na sasama ka—”

“Hindi.”

Putol niya.

Ngumiti siya nang mapait.

“Hindi ako sasama.”

“Nakapili ako ng buhay ko nang hindi man lang kita tinanong kung ano ang gusto mo.”

“Hindi ko na uulitin iyon.”

Tahimik ako.

“Hindi ko hihilingin na hintayin mo ako.”

“Hindi rin kita pipilitin na patawarin ako.”

“Tanging gusto ko lang sabihin…”

Huminga siya nang malalim.

“Congratulations, Mika.”

“714.”

“Dapat sinabi ko iyon noong unang araw.”

May kung anong kumirot sa dibdib ko.

Pero hindi na iyon katulad ng dati.

Tinanggap ko ang kahon.

“Salamat.”

Iyon lang.

Walang yakap.

Walang pangakong magkikita muli.

Walang dramatic na paghabol.

Sumakay ako sa bus.

Nang lumayo kami sa terminal, binuksan ko ang kahon.

May laman itong isang lumang shell bracelet.

Naalala ko iyon.

Dalawang taon na ang nakaraan, noong sinabi niyang kapag nakapasok ako sa university sa timog, dadalhin niya ako sa dagat para mamulot ng shells.

May maliit na papel sa ilalim.

Hindi kita nadala sa dagat. Pero sana sa pagkakataong ito, ikaw naman ang pumili kung saan mo gustong pumunta.

Napatingin ako sa bintana.

Sa unang pagkakataon, hindi ako umiyak dahil may iniwan ako.

Umiyak ako dahil pakiramdam ko…

May buhay pala akong hinihintay sa labas ng bahay na iyon.

Pagdating ko sa university, walang nakakakilala sa akin bilang “nakababatang kapatid ni Andrea.”

Walang nagsasabing mas magaling ang ate ko.

Walang nagdedesisyon kung ano ang kaya ko.

Sa unang orientation, tinawag ang pangalan ko bilang isa sa pinakamataas ang admission score sa batch.

Nagpalakpakan ang buong auditorium.

Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang kamay ko.

Siguro dahil iyon ang unang pagkakataon na may mga taong pumalakpak para sa isang bagay na ginawa ko…

Nang walang kasunod na pangalan ng ibang tao.

Naging mahirap ang unang taon.

May mga gabing nami-miss ko si Papa.

May mga pagkakataong gusto kong umuwi.

Pero unti-unti akong natutong mabuhay para sa sarili ko.

Sumali ako sa robotics team.

Nagkaroon ako ng mga kaibigan.

Nakakuha ako ng internship sa isang technology company noong second year.

At sa unang sweldo ko, bumili ako ng maliit na cake.

Isang pangalan lang ang nakasulat.

Mika.

Tinawanan ako ng mga kaibigan ko.

“Birthday mo?”

Umiling ako.

“Hindi.”

“Eh bakit may cake?”

Tiningnan ko ang pangalan ko.

Pagkatapos ay ngumiti.

“May gusto lang akong i-celebrate.”

“Ano?”

Kumuha ako ng kandila at sinindihan iyon.

“Na hindi na ako second place sa sarili kong buhay.”

Tatlong taon pagkatapos kong umalis, dumalo si Papa sa university exhibit namin.

Kasama niya si Andrea.

Hindi na siya natuloy sa original medical school.

Nag-aral siya sa ibang university at nakakuha ng partial scholarship sa sarili niyang score nang sumunod na taon.

Pagkakita sa akin, niyakap niya ako nang mahigpit.

“May sasabihin ako.”

“Ano?”

Ngumiti siya.

“Top ten ako sa class.”

Napangiti rin ako.

“Congratulations.”

Saglit siyang natahimik.

Pagkatapos ay tumawa.

“Alam mo, dati kapag may magandang nangyayari sa akin, gusto kong masigurong mas mababa ka sa akin.”

“Ngayon…”

Tumingin siya sa exhibit ko.

“Mas magaan pala kapag hindi kita kinakalaban.”

Hindi kami naging biglang perpektong magkapatid.

May sugat na matagal gumaling.

Pero natuto kaming magkaroon ng relasyon na hindi nakatayo sa paghahambing.

Si Mama naman…

Matagal bago kami muling nag-usap.

Halos isang taon.

Nang una siyang tumawag, wala siyang sinabing sorry.

Kaya maikli lang ang sagot ko.

Sa ikalawang taon, muli siyang tumawag.

Sa pagkakataong iyon, sinabi niya:

“Mika, mali ang ginawa ko.”

Hindi ko agad siya pinatawad.

Pero nakinig ako.

At sapat na muna iyon.

Dahil natutunan kong ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang kailangan kong ibalik ang dating relasyon.

Maaari kong mahalin ang pamilya ko…

Nang hindi ibinibigay sa kanila ang karapatang kontrolin ang buhay ko.

Sa graduation day, nakatayo ako sa entablado nang tawagin ang pangalan ko.

Sa audience, nandoon si Papa.

Nandoon si Andrea.

At ilang upuan mula sa kanila…

Nandoon din si Mama.

Tahimik siyang umiiyak.

Pagkatapos ng ceremony, sabay silang lumapit.

Pero bago pa man sila makapagsalita, may batang babae mula sa junior batch na tumakbo sa akin.

“Ate Mika!”

“Pwede po bang mag-picture tayo?”

“Sabi nila kayo raw iyong estudyanteng nakapasok dito gamit ang merit scholarship at ngayon may offer na mula sa dalawang kumpanya!”

Napatawa ako.

“Oo, sige.”

Habang kinukunan kami ng litrato, napatingin ako sa pamilya ko.

Noon…

Ako ang taong laging nasa gilid ng family photo.

Ngayon, hindi ko na kailangang sumiksik para magkaroon ng lugar.

Dahil nakagawa na ako ng sarili kong larawan.

Sarili kong pangalan.

Sarili kong buhay.

At habang lumulubog ang araw sa likod ng campus, naalala ko ang gabing nakatayo ako sa restaurant habang sinasabi ni Mama na ginamit niya ang pangalan ko para sa scholarship ni Andrea.

Akala ko noon iyon ang araw na nawala sa akin ang pamilya ko.

Hindi pala.

Iyon ang araw na nakuha ko pabalik ang sarili ko.

At sa lahat ng bagay na napanalunan ko mula noon—

ang scholarship,

ang degree,

ang trabaho,

ang kalayaan—

iyon pa rin ang pinakamahalaga.