Ang Asawa Kong Akala Ko’y Simpleng Empleyado Lang na Nagmomotor—Hanggang sa Yumuko sa Kanya ang Lahat ng Director at Tawagin Siyang Tagapagmana, Pero Isang Larawang Dumating sa Telepono Ko ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko

Ang Asawa Kong Akala Ko’y Simpleng Empleyado Lang na Nagmomotor—Hanggang sa Yumuko sa Kanya ang Lahat ng Director at Tawagin Siyang Tagapagmana, Pero Isang Larawang Dumating sa Telepono Ko ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko

Ang Asawa Kong Akala Ko’y Simpleng Empleyado Lang na Nagmomotor—Hanggang sa Yumuko sa Kanya ang Lahat ng Director at Tawagin Siyang Tagapagmana, Pero Isang Larawang Dumating sa Telepono Ko ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko

Bahagi 1

Nagpakasal ako sa isang lalaking sa tingin ng lahat ay hindi bagay sa akin.

Sa umaga, isa lamang siyang tahimik na technical staff. Luma ang motor niya, simple lang ang mga polo niya, at kahit pumunta sa mall ay tila nalilito pa kung paano gamitin ang card sa pagbabayad.

Pero pagsapit ng gabi, para siyang nagiging ibang tao.

Isang ubo ko lang, agad siyang pupunta sa kusina para maghanda ng maligamgam na tubig.

Kapag sinabi kong masakit ang balikat ko, uupo siya sa likuran ko at mamamasahe nang halos isang oras.

May mga gabing late akong umuuwi dahil sa trabaho. Pagbukas ko ng pinto, makikita ko siyang nakaupo sa sala, hawak ang food container na ilang beses nang pinainit.

—Kumain ka na ba? Tatlong beses ko nang pinainit ang pagkain.

Kapag nakikita ko ang maamong mukha niya, hindi ko maiwasang matawa.

Ang pangalan ng asawa ko ay Adrian.

Ipinakilala kami ng isang tiyahin. Wala pang tatlong buwan kaming magkakilala nang magdesisyon kaming magpakasal.

Napakasimple ng buhay niya.

Wala siyang sariling bahay.

Wala siyang kotse.

Nakatira ang mga magulang niya sa isang probinsyang malayo sa siyudad.

At ayon sa kanya, sapat lang ang buwanang sahod niya para sa pang-araw-araw na gastusin.

Ako naman ay manager sa isang retail company sa isang malaking lungsod at halos tatlong beses na mas mataas ang kinikita ko kaysa sa kanya.

Noong ikakasal na kami, minsan akong tinanong ng matalik kong kaibigan.

—Hindi ka ba natatakot na baka ikaw pa ang bumuhay sa asawa mo?

Ngumiti lang ako.

—Basta mabuting tao siya, sapat na iyon.

At mabuti naman talaga si Adrian.

Sobrang bait pa nga minsan kaya pakiramdam ko, medyo inosente siya.

Isang umaga, habang naghahanda akong pumasok sa trabaho, biglang ayaw mag-start ng scooter ko.

Nainis akong sinipa nang mahina ang gulong.

—Ang malas naman. May maaga pa akong meeting ngayon.

Nagluluto noon si Adrian ng itlog sa kusina. Agad siyang lumabas.

—Ako na maghahatid sa’yo.

Tiningnan ko ang luma niyang motor sa labas.

Nag-alinlangan ako nang ilang segundo bago sumakay.

Nang malapit na kami sa gusali ng opisina, tinapik ko ang balikat niya.

—Dito na lang ako.

Lumingon siya.

—Bakit hindi na lang kita ihatid hanggang entrance?

—Hindi na kailangan. Baka pagtawanan na naman ako ng mga katrabaho ko.

Biglang tumahimik si Adrian.

Makalipas ang ilang sandali, mahina niyang tinanong:

—Nahihiya ka bang makita nilang kasama mo ako?

Nagulat ako.

—Ano ba ang iniisip mo? Marites lang talaga ang mga tao sa opisina.

Yumuko siya.

Bahagya ring humigpit ang pagkakahawak niya sa manibela.

—Susunduin na lang kita mamayang gabi?

Nang makita ko ang mukha niyang parang batang napagalitan, lumambot agad ang loob ko.

—Sige.

Pero pagsapit ng gabi, ako mismo ang nagsisi na pumayag ako.

May napakahalagang bisita ang kumpanya namin noong araw na iyon.

Lahat ng middle management ay pinaghintay pagkatapos ng trabaho dahil darating daw ang kinatawan ng parent company para magsagawa ng inspeksyon.

Ang sabi-sabi, bata pa ang lalaking iyon pero napakahigpit.

Kapag hindi raw siya natuwa sa performance ng branch, ilang managers ang maaaring mapalitan bago matapos ang linggo.

Halos alas-nuwebe na nang maalala kong tingnan ang cellphone ko.

Labindalawang missed calls mula kay Adrian.

At isang mensahe.

“Naghihintay ako sa lobby.”

Agad akong tumakbo pababa.

Pero paglabas ko ng elevator, hinila agad ako ng department head.

—Camille, huwag ka munang umalis! Bababa na ang representative ng parent company.

—Pero naghihintay ang asawa ko sa labas.

—Limang minuto lang!

Wala akong nagawa kundi manatili.

Makalipas ang dalawang minuto, sunod-sunod nang lumabas mula sa conference room ang mga senior executives.

Pati branch director namin ay paulit-ulit pang inayos ang kanyang kurbata.

Pagkatapos, bumukas ang private elevator.

Naunang lumabas ang ilang lalaking naka-suit.

At nang lumabas ang huling lalaki…

Nanigas ako.

Itim na polo.

Madilim na pantalon.

Pilak na relo sa pulso.

At isang mukha na napakalamig na para bang hindi ko siya kailanman nakilala.

Si Adrian.

Hindi.

Imposible.

Ang lalaking nakasuot pa ng apron na may avocado print habang nagpiprito ng itlog para sa akin kaninang umaga…

Ngayon ay nakatayo sa harap ng buong management team habang yumuyuko ang lahat sa kanya.

—Magandang gabi, Mr. Villanueva.

Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.

Villanueva?

Hindi ba iyon ang apelyido ng pamilyang nagtatag ng buong grupo ng kumpanya?

Hindi man lang tumingin sa akin si Adrian.

Tahimik lang niyang binuklat ang mga dokumento sa kanyang kamay.

Pagkatapos ay malamig niyang sinabi:

—Masyadong mataas ang losses ngayong quarter. Hindi ko kailangan ng paliwanag. Bukas, gusto kong makita ang bagong report.

Mababa at kalmado ang boses niya.

Malamig.

Walang emosyon.

Napakalayo sa lalaking gabi-gabing nagtatanong sa akin:

“Mahal mo pa rin ba ako?”

Hindi pa ako nakakabawi sa gulat nang lumapit sa kanya ang isang director.

—Sir, handa na po ang sasakyan.

Tumango si Adrian.

Pagkatapos ay dumaan siya sa tabi ko na parang hindi niya ako kilala.

Napakagat ako sa labi.

At agad ko siyang sinundan.

Pagdating ko sa basement parking, nakita ko siyang nakatayo sa tabi ng isang itim na luxury car.

Binuksan pa ng driver ang pinto para sa kanya.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

—Adrian!

Biglang natahimik ang buong parking area.

Lahat ng tao ay napalingon sa akin.

Nanigas si Adrian.

Diretso akong lumapit.

—Magpaliwanag ka.

Tinitigan niya ako nang ilang segundo.

Pagkatapos ay lumingon sa mga taong nakapaligid sa amin.

—Mauna na kayo.

Walang nagtanong.

Wala pang isang minuto, kaming dalawa na lang ang naiwan.

Humalukipkip ako.

—Technical staff?

Tahimik siya.

—Normal na suweldo?

Tahimik pa rin.

—Luma ang motor?

Bahagyang kumibot ang labi niya.

Napatawa ako sa sobrang galit.

—Ginagawa mo ba akong tanga?

At sa mismong sandaling iyon, nawala ang malamig at makapangyarihang lalaking nakita ko sa taas.

Unti-unting bumaba ang mga balikat niya.

Pati boses niya ay naging mahinahon.

—Kaya kong ipaliwanag.

—Sige. Ipaliwanag mo.

Huminga siya nang malalim.

—Natakot akong kapag nalaman mo kung sino talaga ako, hindi mo ako pakakasalan.

Natigilan ako.

Lumapit siya nang isang hakbang.

—Bago kita nakilala, engaged na ako dati.

Nanlamig ang mukha ko.

—Ano?

—Alam niya kung sino talaga ako.

—At?

Mapait na ngumiti si Adrian.

—Tatlong linggo bago ang kasal, nalaman kong naghanda na ang pamilya niya ng mga kontrata para mailipat sa kanila ang ilang assets. Narinig ko rin siyang nagsasabi sa mga kaibigan niya na kapag kasal na kami, kahit mawala raw ako sa kumpanya, ayos lang.

Hindi ako agad nakapagsalita.

Nagpatuloy siya.

—Kinansela ko ang engagement. Iniwan ko ang bahay ng pamilya ko. Itinago ko ang pagkakakilanlan ko. Gusto ko lang malaman kung may taong pipili sa akin kahit wala akong pera o pangalan.

Tinitigan ko siya.

Hindi pa rin nawawala ang galit ko.

—So sinubukan mo ako?

—Hindi!

Agad niyang hinawakan ang pulso ko, pero mabilis din niya iyong binitawan na parang natakot siyang lalo akong magalit.

—Noong una, oo, may mga bagay akong itinago. Pero nang mahalin na kita… lalo akong natakot sabihin ang totoo.

—Bakit?

Namula ang mga mata niya.

—Dahil minsan sinabi mong ang pinakakinamumuhian mo ay mga taong nagsisinungaling.

Hindi ako nakasagot.

Matagal bago ako muling nagsalita.

—Kung ganoon, bakit ka pumunta rito ngayong gabi?

Yumuko siya.

—Para sunduin ka.

Napatingin ako sa damit niya.

—Ganyan ang suot mo para sunduin ako?

—Katatapos ko lang ng meeting.

Napatawa ako nang malamig.

—So ikaw pala ang representative na kinatatakutan ng buong opisina?

Mahina siyang sumagot:

—Oo.

Tumalikod ako.

Pero agad siyang sumunod.

—Camille, huwag kang umalis.

—Bitawan mo ako.

—Ayoko.

—Adrian!

Bigla niya akong niyakap mula sa likod.

Nanginginig ang boses niya.

—Sigawan mo ako kung gusto mo. Sampalin mo ako. Pero huwag mong sabihin na gusto mong makipaghiwalay.

Hindi pa ako nakakasagot nang biglang tumunog ang cellphone sa bulsa niya.

Lumabas sa screen ang pangalan ng isang babae.

Bianca.

Nang makita iyon ni Adrian, agad nagbago ang ekspresyon niya.

Naalala ko ang pangalang iyon.

Siya ang dating fiancée niya.

Mabilis sanang tatanggihan ni Adrian ang tawag.

Pero mas mabilis ako.

Kinuha ko ang cellphone niya at sinagot iyon.

Agad na narinig ko ang malamig na boses ng isang babae.

—Adrian, nahanap ko na ang asawa mo.

Hindi pa ako nakakapagsalita nang magpatuloy siya.

—Akala mo ba pinakasalan ka niya dahil hindi niya alam kung sino ka talaga?

Bumilis ang tibok ng puso ko.

Mahinang tumawa ang babae sa kabilang linya.

—Mas mabuting tingnan mo ang ipinadala ko. Tatlong buwan bago pa kayo magkakilala, nasa internal investigation list na ng kumpanya ang profile ng asawa mo.

Dahan-dahan akong napalingon kay Adrian.

Kasabay noon, biglang nag-vibrate ang sarili kong cellphone.

May bagong email mula sa isang hindi kilalang sender.

Iisa lang ang laman.

Isang larawan.

Larawan ko.

Kinuha iyon anim na buwan na ang nakalipas.

Nakatayo ako sa harap mismo ng headquarters ng kumpanya ng pamilya ni Adrian.

Sa ibaba ng larawan ay may isang maikling note:

“CAMILLE — TARGET: LAPITAN ANG TAGAPAGMANA.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil sigurado ako sa isang bagay.

Hindi pa ako kailanman nakapunta sa lugar na iyon.

Pero ang babaeng nasa larawan…

Kapareho ko ang mukha.

Hanggang sa pinakamaliit na detalye.

BAHAGI 2

Hindi ko maalis ang tingin ko sa larawang nasa screen.

Pareho ang hugis ng mukha.

Pareho ang mata.

Pati maliit na nunal sa ilalim ng kaliwang mata ay naroon.

Pero hindi ako iyon.

Sigurado ako.

Anim na buwan na ang nakalipas, nasa ibang lungsod ako para sa annual inventory ng kumpanya. May hotel receipt, attendance record, at litrato pa kaming magkakasama ng team.

Hindi ako maaaring nasa dalawang lugar nang sabay.

—Camille.

Hinawakan ni Adrian ang braso ko.

Agad kong iniwas iyon.

—Huwag mo muna akong hawakan.

Parang nasaktan siya, pero umatras siya.

Sa telepono, tumawa si Bianca.

—Ngayon mo naiintindihan, Adrian? Hindi aksidente ang pagkikita ninyo.

Malamig na sumagot si Adrian.

—Ano ang gusto mo?

—Bukas, alas-diyes. Dalhin mo ang asawa mo sa lumang opisina ng pamilya. May ipapakita ako.

Pagkatapos ay ibinaba niya ang tawag.

Tahimik kaming dalawa sa parking area.

Maya-maya, tinanong ko:

—May alam ka ba tungkol dito?

—Wala.

—Dapat ba kitang paniwalaan?

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, inilabas niya ang sariling cellphone at tumawag.

—Kunin ninyo lahat ng security records anim na buwan na ang nakalipas. Hanapin ang babaeng nasa litrato. Huwag ninyong gagalawin o kokontakin. Gusto ko lang malaman kung sino siya.

Pagkababa niya ng tawag, tumingin siya sa akin.

—Hindi kita hihingan ng tiwala ngayong gabi. Hindi pagkatapos ng lahat ng itinago ko. Pero hindi kita hahayaang harapin ito nang mag-isa.

Umuwi kaming halos walang imikan.

Nang gabing iyon, sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, natulog si Adrian sa sofa.

Hindi ko siya pinilit.

Hindi rin niya ako ginulo.

Pero alas-tres ng madaling-araw, nang bumangon ako para uminom ng tubig, nakita ko siyang gising pa, nakaupo sa dilim, hawak ang lumang singsing namin.

Kinabukasan, dumating ang sagot bago pa kami makaalis.

May nahanap ang mga tauhan ni Adrian.

Ang babaeng nasa litrato ay gumamit ng pangalang Clarisse Mendoza.

Walang permanenteng address.

Walang matatag na employment record.

At ang mas kakaiba—

ang litrato sa ID niya ay ako rin.

Parang may taong gumawa ng pangalawang bersyon ng buhay ko.

Pagdating namin sa lumang opisina, naghihintay na roon si Bianca.

Hindi siya nag-iisa.

Sa tabi niya ay isang matandang lalaki na dati raw namamahala sa internal security ng pamilya Villanueva.

Inilapag ni Bianca ang isang folder.

—Tatlong buwan bago kayo magkakilala, may babaeng nagpakilalang Camille Reyes na nagtangkang makapasok sa isang private charity event ng pamilya.

Nanigas ako.

—Hindi ako iyon.

—Alam ko na ngayon.

Napatingin ako sa kanya.

Ngumiti siya nang mapait.

—Noong una, akala ko ikaw nga. Kaya nang malaman kong pinakasalan ka ni Adrian, inisip kong isa ka na namang babaeng gustong gamitin siya.

Binuksan niya ang folder.

May photocopy ng ID.

May CCTV stills.

May mga pirma.

Lahat ginagamit ang pangalan ko.

Pero sa isang larawan, nakatalikod nang bahagya ang babae.

At doon ko napansin.

Wala siyang peklat sa kanang pulso.

Ako, mayroon.

Peklat iyon mula pa noong bata ako.

Huminga nang malalim ang matandang lalaki.

—May isang tao sa loob ng kumpanya ang nag-utos na huwag nang imbestigahan ang pekeng pagkakakilanlan.

Tumingin si Adrian sa kanya.

—Sino?

Hindi agad sumagot ang matanda.

Sa halip, inilabas niya ang isang lumang envelope.

May pirma sa ibaba.

Nang makita iyon ni Adrian, biglang namutla ang mukha niya.

—Hindi maaari.

Lumapit ako.

Isang pangalan ang nakasulat.

Rafael Villanueva.

Ama ni Adrian.

At sa ibaba nito ay isang maikling utos:

“Ituloy ang operasyon. Huwag ipaalam kay Adrian.”

Napatingin ako sa asawa ko.

Pero bago pa siya makapagsalita, bumukas ang pinto sa likuran namin.

Isang mababang boses ang umalingawngaw.

—Dahil kung sinabi ko sa anak ko ang totoo noon, hindi sana niya nakilala ang babaeng talagang kailangan niyang makilala.

At sa pintuan…

nakatayo ang ama ni Adrian.

BAHAGI 3

Hindi gumalaw si Adrian.

Sa lahat ng pagkakataong nakita ko siyang malamig, makapangyarihan at kontrolado, ngayon ko lamang siya nakitang parang batang nawalan ng direksyon.

—Dad?

Dahan-dahang pumasok si Rafael Villanueva.

Hindi siya mukhang isang lalaking nahuling may kasalanan.

Mukha siyang pagod.

Matanda.

At tila matagal nang hinihintay ang sandaling ito.

—Ipaliwanag mo.

Mababa ang boses ni Adrian.

Hindi iyon sigaw.

Pero mas nakakatakot kaysa sigaw.

Umupo ang matanda.

—Hindi si Camille ang target.

Napakunot ang noo ko.

—Ano?

Tumango siya sa folder.

—Ang babaeng gumamit ng pangalan mo ang target.

Unti-unti niyang ipinaliwanag ang lahat.

Dalawang taon bago kami nagkakilala ni Adrian, may grupo sa loob ng family corporation na lihim na nagbebenta ng supplier information at ginagamit ang pangalan ng mga ordinaryong empleyado para gumawa ng shell accounts.

Isa sa mga sangkot ay taong malapit sa dating pamilya ni Bianca.

Nang magsimula ang internal investigation, may isang babae silang nakita na paulit-ulit gumagamit ng pekeng pagkakakilanlan.

Isa sa mga pangalang ginamit niya ay pangalan ko.

—Bakit ako? —tanong ko.

—Dahil ordinaryo ang profile mo noon. Malinis ang records mo, walang koneksyon sa pamilya namin, at hindi ka kilala sa corporate circle. Madaling nakawin ang identidad mo nang hindi napapansin.

Nanlamig ang mga palad ko.

Biglang may pumasok na alaala.

Ilang taon na ang nakalipas, nawala ang wallet ko sa isang terminal.

May ID.

May lumang company card.

May photocopy ng ilang dokumento.

Akala ko noon simpleng pagnanakaw lang.

—Ang wallet ko…

Tumango ang matanda.

—Doon nila nakuha ang unang impormasyon.

Napahawak ako sa noo.

Pero may isang bagay pa ring hindi tugma.

—Kung ganoon, bakit sinabi ninyo na kung nalaman ni Adrian ang totoo, hindi niya ako makikilala?

Tahimik ang matanda.

Si Adrian ang unang nakaunawa.

—Ikaw ang nagpakilala sa tiyahin na nagpakilala sa amin.

Walang sumagot.

At doon ako napatingin sa ama niya.

—Kayo?

Huminga siya nang malalim.

—Nang malinis ang pangalan mo sa imbestigasyon, nakita ko ang tunay mong background. Paano ka nagtrabaho mula sa pinakamababang posisyon. Paano mo tinanggihan ang isang supplier na nag-alok ng pera kapalit ng pabor. Paano mo ibinalik ang sobrang cash na maling na-credit sa account mo.

Napatayo si Adrian.

—Kaya inayos mo ang pagkikita namin?

—Hindi ko kayo pinilit na magmahalan.

—Pero pinakialaman mo ang buhay ko!

Tumayo rin ang matanda.

—Dahil pagkatapos ng nangyari kay Bianca, ayaw mo nang lumapit sa kahit sinong babaeng may alam sa pamilya natin! Gusto mong magtago habambuhay!

Biglang namutla si Bianca.

—Huwag ninyo akong isali na parang ako lang ang may kasalanan.

Lumingon siya kay Adrian.

—Oo, noon gusto ng pamilya ko ang assets ninyo. At oo, hinayaan kong impluwensiyahan nila ako. Hindi ko ipagtatanggol iyon.

Saglit siyang tumingin sa akin.

—Pero hindi ako ang gumawa ng pekeng Camille.

Ilang segundo kaming tahimik.

Pagkatapos, ibinaba ni Adrian ang tingin.

—Ibig sabihin, pareho kaming ginamit.

Lumambot ang mukha ng ama niya.

—Hindi iyon ang intensiyon ko.

—Pero iyon ang nangyari.

At sa unang pagkakataon, naunawaan ko kung bakit ganito si Adrian.

Bakit takot siyang iwan.

Bakit palagi siyang humihingi ng katiyakan.

Bakit kailangan niyang magkunwaring walang pera para paniwalaang may taong mamahalin siya.

Hindi lamang siya nasaktan ng dating kasintahan.

Pati sariling pamilya niya ay sanay magdesisyon para sa kanya.

Lumapit ako at hinawakan ang kamay niya.

Napatingin siya sa akin na parang hindi niya inaasahan.

—Hindi ibig sabihin na hindi pa ako galit.

Mahina siyang tumango.

—Alam ko.

—At hindi ibig sabihin na pinatawad na kita.

—Alam ko rin.

—Pero umuwi tayo.

Namula agad ang mga mata niya.

Parang iyon lang ang kailangan niyang marinig.

Sa mga sumunod na linggo, hindi naging madali ang lahat.

Kinailangan naming humarap sa imbestigasyon.

Ang babaeng gumamit ng identidad ko ay kalauna’y natagpuan. Hindi pala siya estranghero sa dating network ng ilang empleyadong sangkot sa financial fraud.

Ginamit niya ang mukha ko sa mga pekeng dokumento gamit ang edited photographs at personal records na nabili mula sa isang fixer.

Ang litrato sa headquarters ay hindi totoong mukha ko.

Digitally altered iyon.

Ipinatong ang mukha ko sa katawan niya upang lumikha ng ebidensiyang madaling gamitin kung sakaling kailangan nila ng scapegoat.

At ang mas malaking sorpresa?

Ang nagpadala ng email sa akin ay hindi si Bianca.

Isa sa mga dating tauhan ng grupo ang nagpadala nito para guluhin ang pamilya at pigilan ang muling pagbubukas ng kaso.

Sa huli, marami sa mga lumang anomalya ang lumabas.

May mga opisyal na nasibak.

May mga kasong isinampa.

At opisyal na nilinis ang pangalan ko.

Pero para sa akin, mas mahirap ayusin ang bahay namin kaysa ang buong corporate scandal.

Isang gabi, makalipas ang halos isang buwan, umuwi ako at nadatnan si Adrian na nakatayo sa kusina.

Wala siyang apron na avocado.

Wala ring pagkain sa mesa.

Sa halip, may malaking kahon sa harap niya.

—Ano iyan?

Kinabahan siyang ngumiti.

—Mga dokumento.

Napakunot ang noo ko.

Binuksan niya iyon.

Bank statements.

Property records.

Shareholdings.

Mga kumpanya.

Investments.

Lahat.

Napatingin ako sa kanya.

—Bakit mo ipinapakita sa akin?

Umupo siya sa tapat ko.

—Ayoko nang may sikreto.

Isa-isa niyang itinulak ang mga folder sa akin.

—Ito lahat ang mayroon ako. Hindi mo kailangang pakialaman kung ayaw mo. Pero gusto kong alam mo.

Napansin kong nanginginig nang bahagya ang daliri niya.

—At ito…

May inilabas siyang isa pang papel.

Hindi iyon financial document.

Marriage counseling appointment.

Napakurap ako.

—Nag-book ka nito?

Tumango siya.

—May problema ako sa pagtitiwala. At kapag natatakot akong mawala ka, minsan ginagawa kong responsibilidad mo ang takot ko. Hindi patas iyon.

Hindi ako nakapagsalita.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.

—Ayokong manatili ka dahil naaawa ka sa akin. Gusto kong matutunan kung paano maging asawa mo nang hindi ka kinukulong sa takot ko.

Iyon ang unang pagkakataon na naramdaman kong tunay na humingi siya ng tawad.

Hindi dahil umiiyak siya.

Hindi dahil natatakot siyang iwan ko siya.

Kundi dahil handa siyang baguhin ang sarili niya kahit walang garantiya na mananatili ako.

Pinisil ko ang kamay niya.

—May kondisyon ako.

Bigla siyang umayos ng upo.

—Ano?

—Wala nang pagsisinungaling.

—Oo.

—Wala nang pagpapanggap na mahirap.

—Oo.

—At huwag ka nang magmotor ng halos sira na para lang patunayan na simple ka.

Napangiti siya.

—Pero gusto ko talaga iyong motor.

—Adrian.

—Sige. Papagawa ko.

Napatawa ako.

Pagkaraan ng ilang buwan, unti-unting naging normal ang buhay namin.

Hindi ako nag-resign sa trabaho.

Ayaw kong maging “asawa ng tagapagmana” lang.

At sa sorpresa ko, hindi rin ako inalok ni Adrian ng posisyon sa kumpanya niya.

Sabi niya:

—Ayokong isipin mong kailangan mong mabuhay sa mundo ko. Kung gusto mong pumasok doon balang araw, sarili mong desisyon iyon.

Pinili kong manatili sa sarili kong career.

Pero minsan, kapag may major event ang grupo, kasama niya ako.

Hindi bilang empleyado.

Hindi bilang dekorasyon.

Kundi bilang asawa.

Ang ama niya ay ilang beses humingi ng tawad sa amin.

Hindi agad siya pinatawad ni Adrian.

Pero nagsimula silang mag-usap muli.

Si Bianca naman ay umalis sa bansa pagkatapos magbigay ng testimony sa investigation.

Bago siya umalis, nagpadala siya sa akin ng maikling mensahe:

“Hindi ko inaasahang mapapatawad mo ako. Gusto ko lang sabihin na mas bagay sa kanya ang buhay na pinili niya kasama ka kaysa sa buhay na pinlano namin para sa kanya.”

Hindi ako sumagot.

May mga bagay na hindi kailangang tapusin sa pagkakaibigan.

Sapat nang matapos ang galit.

Isang taon matapos ang gabing iyon sa parking area, nasiraan ulit ako ng scooter.

Tumawag ako kay Adrian.

—Sunduin mo ako.

Wala pang dalawampung minuto, may humintong itim na luxury car sa harap ng building.

Napailing ako.

Bumaba ang driver at bubuksan sana ang pinto.

Pero bumukas muna ang kabilang pinto.

Lumabas si Adrian.

Naka-suit.

Mukhang seryoso.

Mukhang eksaktong “Mr. Villanueva” na kinatatakutan ng mga empleyado.

Lumapit siya sa akin.

Pagkatapos, sa harap ng lahat, kinuha niya ang bag ko.

—Pagod ka?

—Medyo.

—Nagluto ako ng kare-kare.

Tiningnan ko siya.

—Ikaw?

—Oo.

—Nasunog?

Natahimik siya nang dalawang segundo.

—Kaunti lang.

Napatawa ako.

May ilang empleyadong malapit sa entrance ang palihim na nakatingin sa amin.

Marahil hindi sila makapaniwalang ang lalaking halos hindi ngumiti sa board meeting ay nakatayo ngayon sa harap ko, bitbit ang handbag ko na may maliit na keychain na hugis pusa.

Bago ako sumakay, bigla niya akong tinawag.

—Camille.

—Hmm?

—May itatanong ako.

Napabuntong-hininga ako.

—Ano na naman?

Bahagya siyang ngumiti.

—Kung alam mo noon na ganito ako… mayabang minsan, maraming problema, komplikado ang pamilya, at hindi pala simpleng technical staff…

Tumingin siya sa akin.

—Papakasalan mo pa rin ba ako?

Tinitigan ko siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay inabot ko ang kamay niya.

—Hindi.

Nanlaki ang mata niya.

—Ano?

Ngumiti ako.

—Papahirapan muna kitang ligawan ako nang mas matagal.

Nanahimik siya.

Pagkatapos ay natawa.

Hindi iyong mahinang tawa na ginagamit niya kapag kinakabahan.

Kundi isang tunay, maluwag na tawa.

Hinila niya ako palapit.

—Okay. Kahit sampung taon pa.

Sumandal ako sa dibdib niya.

—Hindi naman kailangang sampu.

At habang isinasara ng driver ang pinto ng kotse, nakita ko sa salamin ang lumang motor ni Adrian na nakaparada sa isang sulok ng basement.

Inayos niya talaga iyon.

Hindi niya itinapon.

Sabi niya, iyon daw ang motor na sinakyan namin noong panahong pareho naming hindi pa alam kung sino talaga ang isa’t isa.

Pero mali siya.

Dahil sa tingin ko, kahit napakaraming kasinungalingan ang nakapaligid sa amin noon, may isang bagay na naging totoo mula sa simula.

Pinili ko siya noong akala kong wala siyang anumang maibibigay kundi simpleng hapunan, lumang motor, at isang pusong madaling matakot.

At pinili niya ako kahit hindi niya alam kung mapapatawad ko siya kapag nalaman ko ang lahat.

Sa huli, hindi pera, apelyido, o sikreto ang nagligtas sa pagsasama namin.

Kundi ang araw na pareho naming itinigil ang pagpapanggap.

At sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, wala nang tagapagmana.

Wala nang “ordinaryong empleyado.”

Wala nang babaeng pinaghihinalaang lumapit dahil sa pera.

Adrian at Camille na lang.

Dalawang taong may mga sugat, pagkakamali, at takot—

pero araw-araw, kusang pinipili ang isa’t isa.