Auction, Ang Pag-amin, At Ang Bagong Pamilya
Bahagi 5: Ang Auction, Ang Pag-amin, At Ang Bagong Pamilya
Tatlong araw ang lumipas bago bumalik si Mama sa mansyon.
Mas payat siya kaysa dati, ngunit mas malinaw na ang kulay ng kaniyang mukha. Nang makita niya ako sa pintuan, agad niyang iniunat ang kamay.
“Amara.”
Isang tawag lang.
Pero sapat na iyon para tumakbo ako papunta sa kaniya.
Lumuhod ako sa tabi ng wheelchair niya at hinawakan ang mga kamay niya.
“Mama, natakot ako.”
Ngumiti siya nang mahina at hinaplos ang buhok ko.
“Pasensya ka na, anak. Dapat ako ang nagpoprotekta sa’yo.”
Umiling ako.
“Hindi. Ako naman po ang magpoprotekta sa inyo ngayon.”
Narinig kong may bahagyang tumikhim sa likod.
Si Lorenzo iyon.
Tumingin si Mama sa kaniya, saka sa akin. Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw, tumawa siya nang mahina.
“Mukhang nagkasundo na kayong dalawa.”
Agad kaming sabay na umiwas ng tingin.
“Hindi po,” sabi ko.
“Hindi,” sabi rin ni Lorenzo.
Mas lalo siyang natawa.
Ngunit sa likod ng munting init na iyon, alam naming hindi pa tapos ang lahat.
Si Doña Victoria ay dating kapatid ng ama ni Lorenzo. Matagal na siyang nasa ibang bansa, ngunit ayon sa mga lumang dokumento, minsan siyang naging bahagi ng kompanya. Noong nabuntis si Mama kay Lorenzo, unti-unti siyang tinanggal sa kapangyarihan dahil sa mga ilegal na transaksiyon.
Mula noon, nagtanim siya ng galit.
Si Celina naman ay hindi basta inosenteng dalagang malapit sa pamilya. Anak siya ng dating tauhan ni Doña Victoria, at mula pa noon ay sinanay nang lumapit kay Lorenzo.
Sa dati kong buhay, nagtagumpay sila.
Ako ang ginamit nilang kontrabida.
Ako ang ginamit nilang dahilan para mawala ang tiwala ni Mama sa paligid niya.
At nang tuluyang humina si Mama, unti-unti nilang kinuha ang lahat.
Pero ngayon, iba na.
Dahil buhay si Mama.
At hindi na ako bulag sa maling pag-ibig.
Isang linggo matapos ang insidente, ginanap ang pinakamalaking charity auction ng mataas na lipunan.
Pinilit ni Mama na dumalo.
“Doon sila kikilos,” sabi niya habang inaayos ng stylist ang kaniyang buhok. “Kung gusto nilang ipakita na mahina ako, doon nila gagawin.”
“Ayoko po kayong malagay sa panganib,” sabi ko.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Anak, minsan kailangan mong hayaang makita ng kalaban na nakatayo ka pa.”
Nang gabing iyon, pumasok kami sa bulwagan nang magkahawak-kamay.
Tumahimik ang paligid.
Lahat ng mata ay napunta sa amin.
Siguro marami sa kanila ang nakarinig na nagkasakit si Mama. Siguro marami ang umaasang mahina na siya. Siguro ang iba, gaya ng dati, ay iniisip pa ring isa akong ulilang babaeng nangarap maging manugang.
Pero nang itaas ni Mama ang kamay ko at ipakilala ako sa lahat bilang kaniyang legal na ampon, nakita ko ang pagkabigla sa mga mukha nila.
“Si Amara,” sabi niya, malinaw at matatag ang tinig, “ay anak ko.”
Hindi “aalagaan ko.”
Hindi “nakikitira sa bahay namin.”
Anak.
Napakagat ako sa labi para hindi maiyak.
Mula sa kabilang bahagi ng bulwagan, nakita ko si Celina.
Maganda pa rin siya, nakasuot ng puting bestida, inosente pa rin ang itsura. Katabi niya ang isang matandang babaeng elegante ngunit malamig ang mga mata.
Si Doña Victoria.
Ngumiti siya sa amin.
Ngiting walang init.
Nagsimula ang auction.
Sa kalagitnaan, inilabas ang isang lumang kuwintas na may asul na bato. Sabi ng host, dati raw itong pagmamay-ari ng isa sa mga pinakaunang babaeng negosyante sa bansa.
Itinaas ni Doña Victoria ang paddle.
Isang milyon.
Itinaas ni Mama ang kaniya.
Dalawang milyon.
Nagkatinginan ang buong bulwagan.
Ngumiti si Doña Victoria.
Limang milyon.
Hindi man lang kumurap si Mama.
Sampung milyon.
Bumulong ang mga tao.
Lumapit si Lorenzo sa tabi ko.
“Alam mo bang gusto talaga ni Mama ang kuwintas na iyan?”
“Hindi.”
“Hindi rin,” sabi niya.
Napatingin ako sa kaniya.
Bahagya siyang ngumiti.
“Ginagamit niya lang para asarin si Doña Victoria.”
Muntik na akong matawa.
Sa huli, nakuha ni Mama ang kuwintas sa halagang nakakabaliw.
Nang iabot iyon sa kaniya, akala ng lahat ay isusuot niya.
Pero kinuha niya ang kamay ko.
At sa harap ng buong mataas na lipunan, isinara niya ang kuwintas sa leeg ko.
“Bagay sa anak ko,” sabi niya.
Biglang uminit ang mga mata ko.
Sa kabilang dulo, nawala ang ngiti ni Doña Victoria.
Doon na siya kumilos.
Tumayo siya at malakas na nagsalita:
“Isang ampon na hindi kilala ang pinagmulan, binibigyan mo ng mamahaling alahas? Isabella, baka nalilimutan mong may tunay kang anak.”
Natahimik ang buong bulwagan.
Tumayo si Lorenzo.
“Hindi niya nakakalimutan. Ako ang nakakalimot noon.”
Tumingin sa kaniya si Doña Victoria.
“Lorenzo, niloloko ka ng babaeng iyan.”
“Hindi,” malamig niyang sagot. “Kayo ang nanloko sa amin.”
Sa sandaling iyon, bumukas ang malaking screen sa likod ng stage.
Lumabas doon ang mga security footage.
Si Celina, palihim na pumapasok sa mansyon noong gabing umulan.
Ang driver, tumatanggap ng envelope mula sa tauhan ni Doña Victoria.
Ang pagpapalit ng gamot ni Mama.
At ang audio recording mula sa USB drive sa lumang safe, kung saan malinaw na naririnig ang boses ni Doña Victoria habang inuutos na “gawing mahina si Isabella bago malipat ang kontrol ng kompanya.”
Nagkagulo ang buong bulwagan.
Namumutla si Celina.
Si Doña Victoria naman ay nanatiling matigas ang mukha, ngunit nanginginig ang kamay.
Dumating ang mga pulis na matagal nang naghihintay sa labas.
Habang dinadala si Celina, bigla siyang lumingon sa akin.
“Dapat ikaw ang kontrabida,” sabi niya, puno ng galit. “Bakit nagbago ang lahat?”
Tiningnan ko siya nang matagal.
Dati, baka nasaktan ako sa salitang iyon.
Ngayon, ngumiti lang ako nang mahina.
“Dahil sa pagkakataong ito, pinili kong mahalin ang tamang tao.”
Hindi na siya nakasagot.
Nang matapos ang gabing iyon, lumabas kami sa bulwagan.
Huminto na ang ulan.
Sa labas, malamig ang hangin, at sa malayo ay kumikislap ang ilaw sa ibabaw ng dagat.
Hinubad ko ang kuwintas at ibabalik sana kay Mama.
Pero pinigilan niya ang kamay ko.
“Sa’yo na iyan.”
“Mama, masyado po itong mahal.”
“Mas mahalaga ka.”
Hindi ko na napigilan ang luha ko.
Niyakap ko siya nang mahigpit.
Sa likod namin, tahimik na nakatayo si Lorenzo.
Pagkatapos ng ilang sandali, lumapit siya.
“Amara.”
Tumingin ako sa kaniya.
Mukha siyang nahihiya, bagay na bihira kong makita.
“Pasensya na,” sabi niya. “Sa lahat ng maling akala ko. Sa lahat ng masasakit kong sinabi.”
Matagal ko siyang tiningnan.
Sa dati kong buhay, ang paghingi niya ng tawad ang pangarap kong marinig.
Ngayon, narinig ko na.
At sa wakas, kaya ko nang ngumiti nang walang pait.
“Tinatanggap ko.”
Bahagya siyang napangiti.
“Kaibigan?”
Nag-isip ako sandali.
Pagkatapos, inabot ko ang kamay ko.
“Kuya na lang. Tutal, kapatid na kita ngayon.”
Natigilan siya.
Pagkatapos, sa unang pagkakataon, natawa siya nang totoo.
Si Mama, na nakikinig sa tabi, ay ngumiti nang napakalambing.
“Maganda iyan,” sabi niya. “Matagal ko nang gustong magkaroon ng anak na babae. Ngayon, may anak na akong babae, at mukhang natuto na ring maging kuya ang anak kong lalaki.”
Nang gabing iyon, umuwi kami sa mansyon nang magkakasama.
Hindi na iyon ang malamig na bahay na puno ng lihim sa alaala ko.
Sa pintuan, sinalubong kami ng mga ilaw, ng mainit na tsaa, ng tahimik na dagat, at ng bagong umagang unti-unting sumisilip sa dulo ng langit.
Sa dati kong buhay, namatay ako sa ulan, mag-isa at walang tahanan.
Sa buhay na ito, pagkatapos ng ulan, may pamilya akong naghihintay.
At sa wakas, hindi na ako kontrabida sa kuwento ng iba.
Ako na ang bida sa sarili kong buhay.
Wakas.