Lumang Testamento Sa Silid-Aklatan
Bahagi 4: Ang Lumang Testamento Sa Silid-Aklatan
Hindi ako nakatulog buong gabi.
Si Mama ay dinala sa pribadong ospital bago mag-umaga. Kasama niya si Lorenzo at ang family doctor. Si Celina naman ay pansamantalang pinigil ng security team habang hinihintay ang imbestigasyon.
Ako ay naiwan sa mansyon.
Hindi dahil ayaw kong sumama kay Mama.
Kundi dahil sa mensahe.
“Hanapin mo ang lumang testamento.”
Sa dati kong buhay, wala akong alam tungkol sa testamento. Ang alam ko lang, matapos maospital ni Mama, nagbago ang lahat sa bahay. Dumalang ang pag-uwi ng may-ari ng mansyon. Lalong lumapit si Celina kay Lorenzo. At ako, sa gitna ng sunod-sunod na paratang, tuluyang naging halimaw sa mata ng lahat.
Pero kung may lumang testamento…
Ibig sabihin, may lihim sa pamana.
At kung may lihim sa pamana, maaaring iyon ang dahilan kung bakit muntik nang patayin si Mama.
Pumasok ako sa silid-aklatan.
Malaki iyon, halos kasinglawak ng buong bahay na tinirhan ko noong bata ako. Mataas ang kisame, puno ng lumang aklat, dokumento, litrato, at mga kahong gawa sa kahoy.
Bitbit ko ang maliit na flashlight at cellphone.
Sa labas, humina na ang ulan, pero makulimlim pa rin ang langit. Ang amoy ng basang lupa at dagat ay pumapasok sa bahagyang bukas na bintana.
“Lumang testamento…” bulong ko.
Saan itatago ng isang pamilyang napakayaman ang ganoong dokumento?
Sa safe?
Sa opisina?
O sa lugar na hindi iisipin ng kahit sino?
Sinimulan kong buksan ang mga drawer. Puro lumang kontrata, litrato ng kompanya, imbitasyon sa gala, at liham mula sa iba’t ibang charity foundation.
Hanggang sa makita ko ang isang lumang litrato.
Nasa litrato si Mama noong mas bata pa siya. Katabi niya ang asawa niya, at sa likod nila, may isa pang babae.
Maganda ang babaeng iyon, pero malamig ang mga mata.
Sa ibaba ng litrato, may nakasulat:
“Para sa bagong simula.”
Napakunot ang noo ko.
Bago kong maibalik ang litrato, biglang bumukas ang pinto ng silid-aklatan.
Napatalon ako sa gulat.
Si Lorenzo.
Maputla ang mukha niya, halatang galing ospital at hindi rin natulog.
“Ano’ng ginagawa mo rito?” tanong niya.
Hindi na siya kasing lamig tulad dati. Pagod ang boses niya, pero maingat pa rin.
“May ipinahanap sa akin.”
“Iyong nagte-text sa’yo?”
Tumango ako.
Lumapit siya at tiningnan ang mga dokumentong nakakalat sa mesa.
“Bakit hindi mo sinabi agad?”
“Dahil baka isipin mong gumagawa na naman ako ng paraan para makialam sa pamilya ninyo.”
Natigilan siya.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“Hindi ko na iniisip iyon.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Simula kagabi,” dagdag niya, “alam kong mali ang akala ko sa’yo.”
Hindi ko alam kung ano ang isasagot.
Sa dati kong buhay, hinintay ko ang pangungusap na iyon nang napakatagal. Pero ngayong narinig ko na, hindi na ganoon kalakas ang tibok ng puso ko para sa kaniya.
Ang naramdaman ko ay ginhawa.
Dahil sa wakas, hindi na ako kontrabida sa paningin ng lahat.
“Hindi mo kailangang humingi ng tawad ngayon,” sabi ko. “Hanapin muna natin ang testamento.”
Magkasama naming hinalungkat ang silid-aklatan.
Habang naghahanap, ikinuwento niya na nagising na si Mama saglit. Mahina pa, pero hinanap ako.
Hinahanap daw niya ang “anak ko.”
Nang marinig ko iyon, muntik na akong maiyak.
“Sinabi ko sa kaniya na ligtas ka,” sabi ni Lorenzo.
“Salamat.”
Tumango siya.
Pagkatapos ng halos isang oras, napansin ko ang isang kakaibang bagay sa likod ng malaking portrait ng pamilya.
Ang frame ay bahagyang nakausli.
Tinawag ko si Lorenzo.
Tinulungan niya akong ibaba ang portrait. Sa likod nito, may maliit na safe na nakabaon sa dingding.
“Alam mo ang password?” tanong ko.
Umiling siya.
Sinubukan niya ang birthday ni Mama.
Mali.
Birthday niya.
Mali.
Anniversary ng mga magulang niya.
Mali.
Napaisip ako.
Kung si Mama ang nagtago nito, ano ang gagamitin niyang password?
Bigla kong naalala ang sinabi niya noong unang araw ko sa bahay.
“Mula ngayon, ituring mo na itong bahay mo.”
Bahay.
Pamilya.
Sinubukan kong ilagay ang petsa kung kailan ipinanganak si Lorenzo.
Mali.
Pagkatapos, naalala ko ang isa pang detalye mula sa dati kong buhay.
Minsan, habang lasing sa gamot si Mama sa ospital, paulit-ulit niyang binanggit ang isang petsa. Akala ko noon, wala lang iyon.
Inilagay ko ang petsang iyon.
Click.
Bumukas ang safe.
Sa loob, may lumang envelope, isang USB drive, at isang maliit na kahon.
Kinuha ni Lorenzo ang envelope.
Nanginginig ang kamay niya habang binabasa ang laman.
Unti-unting nagbago ang mukha niya.
“Ano?” tanong ko.
Ipinasa niya sa akin ang dokumento.
Ito nga ang lumang testamento.
Ngunit hindi ang inaasahan namin.
Ayon doon, kung may mangyari kay Mama bago mag-edad bente singko si Lorenzo, pansamantalang mapupunta ang kontrol ng kompanya sa isang trustee.
At ang pangalan ng trustee ay—
Hindi ang asawa ni Mama.
Hindi si Lorenzo.
Kundi si Doña Victoria.
Ang babaeng nasa lumang litrato.
Biglang tumunog ang cellphone ni Lorenzo.
Tinanggap niya ang tawag.
Mula sa kabilang linya, narinig ko ang boses ng guwardiya.
“Sir, nakatakas po si Celina. At bago siya umalis, may kasama siyang matandang babae.”
Napatingin kami ni Lorenzo sa isa’t isa.
Hindi na namin kailangang hulaan.
Si Doña Victoria ang nasa likod ng lahat.