Mensaheng Dumating Sa Gitna Ng Dilim
Bahagi 2: Ang Mensaheng Dumating Sa Gitna Ng Dilim
“Kung gusto mong mabuhay siya, huwag mong hayaang umakyat ang anak niya.”
Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatingin sa mensaheng nasa screen.
Sa paligid, nagkakagulo ang mga kasambahay. May umiiyak, may tumatakbo para maghanap ng flashlight, may paulit-ulit na tinatawag ang pangalan ni Ginang Isabella mula sa ikalawang palapag.
Sa likuran ko, naramdaman kong gumalaw si Lorenzo.
Siya ang anak ni Mama.
Ang taong sinasabi ng mensahe na hindi dapat hayaang umakyat.
“Tumabi ka,” malamig niyang sabi.
Hahakbang sana siya paakyat ng hagdan, pero agad akong humarang sa harap niya.
Sa dilim, tanging liwanag ng kidlat ang sumilay sa mukha niya. Kitang-kita ko ang pagkabahala sa mga mata niya, pero naroon din ang pagkayamot.
“Amara, ano’ng ginagawa mo?”
Hindi ako sumagot.
Hindi dahil wala akong masabi.
Kundi dahil hindi ko alam kung dapat ko bang paniwalaan ang mensaheng iyon.
Kung kalokohan lang iyon, bawat segundong pinipigilan ko siya ay maaaring maging dahilan ng kapahamakan ni Mama.
Pero kung totoo…
Kung may taong naghihintay lang na umakyat siya…
Napakuyom ang mga kamay ko.
“Hindi ka puwedeng umakyat.”
Natigilan siya.
Sa likuran namin, kumulog nang malakas. Bahagyang umilaw ang sala dahil sa kidlat, at sa isang iglap, nakita ko ang galit na gumuhit sa mukha niya.
“Nanay ko ang nasa loob ng kuwartong iyon.”
“Alam ko.”
“Kung alam mo, tumabi ka.”
“Hindi.”
Bigla niyang hinawakan ang braso ko. Hindi marahas, pero sapat para maramdaman kong nanginginig siya sa pagpigil ng emosyon.
“Amara, wala akong panahon sa mga pakulo mo.”
Sumakit ang dibdib ko sa sinabi niya.
Pakulo.
Ganoon pa rin ang tingin niya sa akin.
Sa dati kong buhay, sanay na akong pagsuspetsahan. Ngunit ngayon, kahit alam kong may dahilan siya para magduda, masakit pa rin marinig iyon.
Pero mas mahalaga si Mama kaysa pride ko.
Kaya inilabas ko ang cellphone ko at ipinakita sa kaniya ang mensahe.
Nakita kong nagbago ang ekspresyon niya.
Mula galit, naging pagkabigla.
Pagkatapos, naging lamig.
“Kanino galing ito?”
“Hindi ko alam.”
“Bakit sa’yo ipinadala?”
“Hindi ko rin alam.”
Tinitigan niya ako nang matagal, para bang sinusukat kung nagsisinungaling ako.
Sa dati kong buhay, sa ganitong tingin pa lang niya, baka umiyak na ako para mapansin niya.
Ngayon, tinitigan ko rin siya pabalik.
“Lorenzo, puwedeng hindi mo ako pagkatiwalaan. Pero kung mahal mo ang nanay mo, makinig ka muna sa akin.”
Tahimik siya.
Sa itaas, patuloy ang sigaw ng kasambahay.
“Hindi namin mabuksan! Naka-lock talaga!”
Huminga ako nang malalim.
“May ibang hagdan papunta sa gilid ng kuwarto ni Mama, di ba? Iyong ginagamit ng mga kasambahay?”
Kumunot ang noo niya.
“Paano mo nalaman?”
Dahil sa dati kong buhay, ilang beses akong nagpalusot doon para makita siya.
Siyempre, hindi ko iyon puwedeng sabihin.
“May nakita akong pinto kanina.”
Sandali siyang nag-atubili, saka tumango.
“Meron. Sa likod ng pantry. Pero papunta iyon sa maliit na pasilyo. Hindi direkta sa kuwarto.”
“Sapat na iyon.”
Kinuha ko ang flashlight mula sa isang kasambahay.
“Manang Rosa,” tawag ko sa pinakamatandang kasambahay. “May master key po ba kayo?”
Nanginginig niyang inabot ang susi.
“Meron, pero ayaw bumukas, hija. Parang may nakasuksok sa loob.”
Mas lalo akong kinabahan.
May tao.
May taong sinadyang ikulong si Mama sa loob.
Tumalikod ako kay Lorenzo.
“Hindi ka aakyat sa main stairs. Sumama ka sa akin sa likod. Pero kahit anong mangyari, huwag kang magpapakita sa harap ng pinto hangga’t hindi natin alam kung sino ang nasa loob.”
“Utos mo ba iyan?”
“Pakiusap ko.”
Tahimik siyang napatingin sa akin.
Sa unang pagkakataon, hindi malamig ang tingin niya.
Pagkatapos, mahina siyang nagsabi:
“Fine.”
Tumakbo kami sa likod ng pantry. Basa pa rin ng ulan ang laylayan ng damit ko, at bawat hakbang ko ay mabigat dahil sa kaba. Sa bawat pagkurap ng flashlight, tila may aninong gumagalaw sa bawat sulok.
Nang makarating kami sa pasilyo sa ikalawang palapag, mas malinaw naming narinig ang tunog mula sa loob ng kuwarto ni Mama.
Hindi iyon simpleng pagbagsak ng gamit.
May yabag.
Mabagal.
Maingat.
May tao talaga sa loob.
Kumapit ako sa dingding.
Napatingin sa akin si Lorenzo. Sa dilim, mahigpit ang panga niya, pero pinipigilan niyang kumilos.
“May balcony ang kuwarto ni Mama,” bulong niya. “Puwedeng doon dumaan.”
“Pero umuulan.”
“Kaya ko.”
Tiningnan ko siya.
Bago ko pa siya mapigilan, binuksan niya ang maliit na bintana sa dulo ng pasilyo. Sumalubong agad ang malakas na hangin at ulan. Sa labas, may makitid na ledge na nakakabit sa gilid ng mansyon, patungo sa balkonahe ng kuwarto ni Mama.
“Baliw ka ba?” ako naman ang bumulong nang mariin.
“Kanina, ikaw ang gustong sumugod sa ulan.”
“Magkaiba iyon!”
Hindi siya sumagot. Ngunit bago siya makalabas, hinawakan ko ang manggas niya.
“Lorenzo.”
Napatingin siya sa akin.
“Mag-ingat ka.”
Sandali siyang natigilan.
Pagkatapos, sa kauna-unahang pagkakataon, hindi niya ako tinabig.
“Buksan mo ang pinto kapag kumatok ako nang tatlong beses,” sabi niya.
Tumango ako.
Lumabas siya sa bintana.
Naiwan akong nakatayo sa pasilyo, hawak ang flashlight at master key, habang ang puso ko ay halos kumawala sa dibdib ko.
Ilang segundo ang lumipas.
Pagkatapos, may narinig akong mahina ngunit malinaw na tunog mula sa loob ng kuwarto.
Isang boses ng babae.
“Hindi dapat siya ang magmana.”
Nanigas ako.
Hindi boses ni Mama iyon.
Sumilip ako sa siwang ng pinto. Dahil sa dilim, wala akong halos makita, pero narinig ko ang kaluskos ng papel.
Pagkatapos ay ang mahinang ungol ni Mama.
“Mama…” halos walang boses kong tawag.
Sa sandaling iyon, may kumatok mula sa balcony side.
Tatlong beses.
Tak. Tak. Tak.
Agad kong isinaksak ang susi sa lock.
Hindi bumukas.
May nakabara nga mula sa loob.
Kinagat ko ang labi ko, saka sinipa nang malakas ang ibabang bahagi ng pinto.
Minsan.
Dalawa.
Sa ikatlong sipa, may nahulog na metal sa loob.
Binuksan ko ang pinto.
Kasabay noon, sumigaw ang babaeng nasa loob.
At sa liwanag ng kidlat, nakita ko ang mukha niya.
Si Celina.
Ang babaeng sa dati kong buhay ay minahal ni Lorenzo.
At sa kamay niya, may hawak siyang maliit na bote ng gamot.