Mabuksan ang Pinto, Hindi Ako Sumigaw o Nagtanong; Ngumiti Lang Ako Habang Tahimik Kong Sinimulang Iligtas ang Dalawa Kong Anak
BAHAGI 2 — Nang Mabuksan ang Pinto, Hindi Ako Sumigaw o Nagtanong; Ngumiti Lang Ako Habang Tahimik Kong Sinimulang Iligtas ang Dalawa Kong Anak
Dahan-dahang bumukas ang pinto.
Lumingon agad sina Gabriel at Don Ernesto.
Sa loob ng ilang segundo, nagtama ang aming mga mata.
Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Noah.
Nakayuko ang anak ko, abala sa pagpulot ng laruang nahulog niya.
Hindi niya napansin ang tensiyong bumalot sa hallway.
Ngumiti si Gabriel na parang walang nangyari.
— Althea? Bakit nandito ka?
Bahagya akong ngumiti rin.
— Hinatid ko lang si Noah sa banyo.
Lumapit siya at marahang hinaplos ang buhok ng anak namin.
— Tapos na ba?
Tumango si Noah.
— Yes, Daddy.
Hindi ko mabasa ang mukha ng asawa ko.
Kung ilang minuto lang ang nakalipas ay narinig kong pinag-uusapan nila ang kinabukasan ng anak ko na parang isa lamang itong proyekto, ngayon ay para siyang huwarang ama.
Napakagaling niyang umarte.
Si Don Ernesto naman ay mabilis na nagsara ng folder na nasa mesa.
— Tapos na ang business meeting namin.
Tumango lang ako.
— Mukhang maraming importanteng pinag-uusapan.
— Normal na usapang kumpanya lang.
Napakagaan ng sagot niya.
Kung hindi ko mismo narinig ang usapan kanina, baka naniwala pa ako.
Hindi na ako nagtanong.
Hindi rin ako nagpakita ng kahit anong emosyon.
Dahil alam kong mula sa sandaling ito, wala na akong kakampi sa loob ng pamilyang Castillo.
At ang pinakamaliit na pagkakamali ay maaaring maglagay sa panganib ng dalawang anak ko.
Pagbalik namin sa garden, nagsimula na ang birthday program.
Masayang tumatakbo si Luna kasama ang mga kaibigan niya.
Nakangiti siyang lumapit sa akin.
— Mommy, tingnan mo! Princess crown!
Lumuhod ako at inayos ang korona niya.
Napakainosente ng anak ko.
Hindi niya alam na maaaring magbago ang buong buhay namin anumang oras.
Maya-maya ay umakyat si Gabriel sa entablado.
Hinawakan niya ang mikropono.
— Maraming salamat sa inyong lahat. Ang pamilya ang pinakamahalagang biyaya sa buhay ko.
Napapalakpak ang lahat.
Ako rin.
Mabagal.
Tahimik.
Habang nakatingin sa lalaking pitong taon kong minahal.
Ngayon ko lang napagtantong kahit isang salita sa talumpati niya ay hindi ko na kayang paniwalaan.
Kinagabihan, nakauwi kami sa mansion.
Nakatulog agad ang mga bata.
Ako naman ay tahimik na umupo sa walk-in closet.
Binuksan ko ang laptop na matagal ko nang hindi ginagamit.
Halos limang taon na mula nang huli kong magtrabaho.
Ngunit hindi ibig sabihin noon ay wala na akong kakayahang mag-isip.
Isa-isang binalikan ko ang mga lumang email.
Mga dating kliyente.
Mga dating kasamahan.
At isang pangalan ang matagal na nanatili sa screen.
Attorney Isabel Ramos.
College friend ko siya.
Isa na siyang kilalang abogado sa Makati.
Hindi kami madalas magkausap nitong mga nakaraang taon.
Dahil mismong si Gabriel ang madalas magsabing mas mabuting iwasan ko muna ang mga lumang koneksiyon.
Ngayon ko lang naunawaan kung bakit.
Mabilis akong nag-type.
“Isabel, kailangan kitang makita. Huwag mong ipaalam kahit kanino.”
Ilang segundo lang ang lumipas.
May sagot agad.
“Anong nangyari?”
Hindi ko agad sinagot.
Sa halip, isinara ko ang laptop nang marinig kong bumukas ang pinto ng kuwarto.
Si Gabriel.
May dala siyang dalawang tasa ng mainit na tsokolate.
— Hindi ka pa natutulog?
Ngumiti ako.
— Hindi pa.
Iniabot niya ang tasa.
— Napagod ka siguro sa party.
Tahimik kong tinanggap iyon.
Habang nakatingin siya sa akin, iisa lang ang tanong sa isip ko.
Ilang taon na ba niya akong niloloko nang hindi ko namamalayan?
Bigla niyang hinawakan ang kamay ko.
— Althea…
— Hmm?
— Mahal na mahal kita.
Napapikit ako sandali.
Kung kahapon niya sinabi iyon, baka umiyak pa ako sa saya.
Ngayon…
Parang wala na itong ibig sabihin.
Ngunit ngumiti pa rin ako.
— Alam ko.
At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon…
Ako naman ang nagsinungaling.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)