Katotohanang Hindi Na Maitatago
Bahagi 4: Ang Katotohanang Hindi Na Maitatago
Ang ugong ng helicopter ay lumakas nang lumakas, hanggang sa halos lamunin nito ang putok ng baril at dagundong ng ulan.
Mula sa itaas, bumaba ang malakas na ilaw na tumama sa gitna ng kalsada. Nabunyag ang mga lalaking nakamaskara, ang mga van na walang plaka, at ang pekeng roadblock na itinayo para harangin ang convoy.
“Drop your weapons!”
Umalingawngaw ang boses mula sa loudspeaker.
Mabilis na kumilos ang special response team. Sa loob lamang ng ilang minuto, napaligiran ang mga umaatake. Ang ilan ay nagtangkang tumakas, ngunit naharang sila sa magkabilang dulo ng kalsada.
Sa loob ng sasakyan, pinapanood ni Gabriel ang lahat na para bang ngayon lamang niya nakita ang mundong ginagalawan ni Althea.
Hindi pala ito simpleng doktor na pinadala niya sa malayo.
Isa itong taong nabuhay araw-araw sa pagitan ng buhay at kamatayan.
At sa bawat araw na iyon, hindi siya ang nagligtas kay Althea.
Si Althea ang nagligtas sa sarili niya.
Nang matapos ang operasyon sa kalsada, inilipat sila sa isang secure facility sa labas ng siyudad. Walang pangalan ang gusali. Walang karatula. Sa labas, mukhang ordinaryong warehouse. Sa loob, punong-puno ito ng laboratory, server rooms, medical bay, at command center.
Doon dinala si Mariel sa isang ligtas na kwarto.
Doon din ginamot nang maayos ang sugat ni Gabriel.
At doon, sa isang interrogation room na may salaming dingding, nagsimulang mabuo ang buong katotohanan.
Ang lalaking nahuli sa ospital ay hindi ordinaryong assassin. Isa siyang dating consultant ng isang private biotech company na matagal nang gustong bilhin ang research ni Althea.
Hindi nila nakuha sa legal na paraan.
Kaya sinubukan nilang kunin sa maruming paraan.
Una, hinanap nila ang pamilya ni Althea.
Alam nilang may lamat ang relasyon ng pamilya Reyes. Alam nilang may inggit si Mariel. Alam nilang may pride si Gabriel. Alam nilang ang mga magulang ni Althea ay matagal nang mas pabor sa anak na marunong maglambing kaysa sa anak na matigas ang paninindigan.
Kaya pumasok sila sa mga bitak na iyon.
Nag-alok sila ng investment sa medical foundation ng Reyes family.
Nag-alok sila ng business partnership sa del Rosario group.
At kay Mariel, nag-alok sila ng bagay na pinakaasam niya.
Puwesto.
Pangalan.
Seguridad.
Isang pagkakataong tuluyang alisin si Althea sa larawan.
Sa unang interrogation, tumanggi si Mariel magsalita.
Umiiyak siya, paulit-ulit na sinasabing niloko lamang siya, na hindi niya alam ang tungkol sa data, na ang gusto lang niya ay mahalin siya ni Gabriel.
Ngunit nang ipakita sa kanya ang mga ebidensya—bank transfers, encrypted chats, medical registry access, at video ng sariling pag-arte niya sa harap ng civil registry—unti-unting gumuho ang maskara niya.
Sa likod ng salaming dingding, pinapanood siya ni Althea.
Kasama niya si Gabriel, ang opisyal, at ang ama’t ina nila.
Walang nagsasalita.
Sa loob ng kwarto, nanginginig si Mariel habang hawak ang kumot sa balikat.
“Ayaw ko siyang saktan nang ganito kalala,” hikbi niya. “Gusto ko lang… gusto ko lang mawala siya sa buhay namin.”
“Bakit?” tanong ng investigator.
Tumawa si Mariel, basag at mapait.
“Dahil kahit wala siya, siya pa rin ang nakikita ng lahat.”
Tumulo ang luha niya.
“Noong bata kami, kahit ako ang masunurin, kahit ako ang laging nakangiti, kahit ako ang hindi sumasagot sa magulang namin… si Althea pa rin ang ipinagmamalaki. Siya ang matalino. Siya ang magaling. Siya ang totoo. Kahit pagalitan siya, kahit tawagin siyang matigas ang ulo, alam kong siya ang hindi nila kayang kalimutan.”
Sa labas, napayuko ang ina nila.
“Hindi ko alam…” bulong niya.
Ngunit narinig iyon ni Althea.
At sa loob niya, may isang bahagi na gustong tumawa.
Hindi alam?
Ilang beses ba kailangang masaktan ang isang anak bago mapansin ng ina na nasasaktan siya?
Nagpatuloy si Mariel.
“Noong dumating si Gabriel, akala ko siya ang unang taong titingin sa akin nang ako lang. Pero kahit mabait siya sa akin, si Ate pa rin. Palagi si Ate. Kahit galit siya kay Ate, si Ate pa rin ang nasa isip niya.”
Napapikit si Gabriel.
Ang katotohanang iyon ang pinakamatindi.
Ginamit niya si Mariel para takasan ang alaala ni Althea.
At ginamit naman ni Mariel ang kahinaan niya para makapasok sa buhay nila.
“Sinong nag-utos na kunin ang data?” tanong ng investigator.
Matagal na natahimik si Mariel.
Pagkatapos, sinabi niya ang pangalan.
Hindi iyon pangalan ng isang dayuhan.
Hindi rin pangalan ng kalaban mula sa malayo.
Ito ay pangalan ng isang tao sa loob mismo ng del Rosario group.
Si Don Rafael del Rosario.
Ang tiyuhin ni Gabriel.
Ang taong pansamantalang humawak ng ilang bahagi ng kumpanya habang abala si Gabriel sa personal na buhay niya.
Ang lalaking matagal nang naniniwala na ang medisina ay hindi misyon kundi negosyo.
Nanigas si Gabriel.
“Tito Rafael?”
Tumango si Mariel habang umiiyak.
“Siya ang nagsabi sa akin na kung gusto kong manatili sa tabi mo, kailangan kong patunayan na mas kapaki-pakinabang ako kaysa kay Ate. Sinabi niyang ang research ni Ate ay maaaring magdala ng bilyon-bilyong kita. Kung makukuha namin iyon, kahit ang pamilya mo ay hindi na ako matatanggihan.”
“Buntis ka,” mahinang sabi ni Gabriel. “Ginamit ka niya kahit alam niyang buntis ka?”
Masakit na ngumiti si Mariel.
“Hindi niya ako ginamit, Kuya Gabriel. Pumayag ako.”
Ang katahimikan pagkatapos noon ay napakabigat.
Sa wakas, lumabas si Althea mula sa observation room at pumasok sa interrogation area.
Napaangat ng tingin si Mariel.
“Ate…”
Lumapit si Althea at umupo sa tapat niya.
Matagal silang nagtinginan.
Dalawang babae.
Magkapatid.
Magkaribal.
Kapwa sugatan sa magkaibang paraan.
“Ano ang gusto mong marinig mula sa akin?” tanong ni Althea. “Na pinapatawad na kita? Na naiintindihan kita? Na dahil nasaktan ka rin, may karapatan kang sirain ako?”
Umiling si Mariel habang umiiyak.
“Hindi…”
“Kung gayon, makinig ka.”
Tumigil si Mariel sa paghikbi.
“Ililigtas ko ang anak mo kung kailangan niya ng doktor. Sisiguraduhin kong hindi kayo papatayin ng mga taong gumamit sa iyo. Pero hindi ko buburahin ang ginawa mo. Hindi ko tatanggapin ang pagkakasala mo bilang kapalaran ko. At hindi na ako muling magiging hagdan para makaakyat ka.”
Parang unti-unting gumuho si Mariel sa upuan.
“Ate… galit ka ba sa akin?”
Tahimik si Althea sandali.
Pagkatapos, sumagot siya:
“Oo.”
Napapikit si Mariel.
“Pero mas pagod ako kaysa galit.”
Mas masakit ang pangungusap na iyon kaysa sigaw.
Dahil ang galit ay may init pa.
Ang pagod ay walang natitira.
Kinagabihan, opisyal na inaresto si Don Rafael del Rosario matapos makumpirma ang koneksyon niya sa biotech syndicate. Ang del Rosario group ay napailalim sa internal investigation. Si Gabriel mismo ang nagbigay ng access sa lahat ng records, kahit alam niyang sisira iyon sa reputasyon ng pamilya niya.
Sa harap ng board of directors, sinabi niya:
“Mas mabuting bumagsak ang pangalan namin kaysa mabuhay sa nakaw na karangalan.”
Noon unang nakita ni Althea na marunong pala siyang magpakumbaba.
Ngunit hindi sapat ang isang mabuting desisyon para burahin ang limang taong sugat.
Kinabukasan, bago ang final turnover ng research core, pinuntahan ni Gabriel si Althea sa observation deck ng facility.
Nakatayo siya roon, nakatingin sa pagsikat ng araw.
“Althea,” tawag niya.
Hindi siya lumingon.
“Patawarin mo ako,” sabi niya.
“Nasabi mo na iyan.”
“Alam ko. Pero ngayon, hindi ko sinasabi para bumalik ka. Sinasabi ko dahil iyon ang totoo. Pinili kong maniwala sa kasinungalingan dahil mas madali iyon kaysa harapin na nasaktan kita. Pinadala kita sa impiyerno at tinawag ko iyong pagtuturo. Hinayaan kong sisihin ka ng lahat dahil duwag akong aminin na nagkamali ako.”
Dahan-dahang lumingon si Althea.
Namumula ang mata ni Gabriel, ngunit hindi siya umiiyak para kaawaan.
Umiiyak siya dahil sa hiya.
“Hindi ko na hihilinging maging asawa mo ulit,” sabi niya. “Hindi ko na hihilinging bumalik ka sa akin. Ang hihilingin ko lang… hayaan mong itama ko ang kaya kong itama.”
Matagal siyang tiningnan ni Althea.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Hindi lahat ng nasira ay dapat ayusin para bumalik sa dati.”
Napalunok si Gabriel.
“Alam ko.”
“Minsan, inaayos ang isang bagay para magkaroon ng maayos na wakas.”
Tumango siya, kahit masakit.
Sa sandaling iyon, pumasok ang opisyal.
“Dr. Reyes, handa na ang transport. Oras na.”
Tumayo si Althea.
Sa dulo ng hallway, naroon ang secure case na naglalaman ng tunay na research core.
Ang bunga ng limang taon niyang sakripisyo.
Ang bagay na pinagtangkaang nakawin ng mga taong minsang tinawag niyang pamilya.
Hinawakan niya ang case.
At sa unang pagkakataon mula nang umuwi siya, naramdaman niyang ang buhay niya ay hindi na hinihila ng nakaraan.
Ngayon, siya na ang pumipili ng direksyon.