Isang USB Ang Bumaligtad Sa Lahat Ng Kasinungalingan, Ngunit Ang Tunay Na Pagbagsak Ay Nagsimula Nang Magbukas Ang Lupon Ng Mga Direktor
BAHAGI 3 — Isang USB Ang Bumaligtad Sa Lahat Ng Kasinungalingan, Ngunit Ang Tunay Na Pagbagsak Ay Nagsimula Nang Magbukas Ang Lupon Ng Mga Direktor
Tahimik ang buong sala.
Parang kahit ang orasan sa dingding ay tumigil sa pag-andar.
Nasa ibabaw ng mesa ang maliit na USB drive.
Hindi ito mukhang espesyal.
Pero pakiramdam ko, iyon ang pinakamabigat na bagay na nahawakan ko sa loob ng tatlong taon.
Tahimik na nagsalita si Lorenzo.
“Amara… huwag mo munang buksan.”
Napatingin ako sa kanya.
“Natatakot ka?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Kung ganoon, bakit gusto mo akong pigilan?”
Hindi siya sumagot.
Sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kami, nakita kong wala siyang maipakitang kumpiyansa.
Isinaksak ko ang USB sa laptop.
Lumabas agad ang isang folder.
Hindi ito puno ng litrato.
Hindi rin video ng relasyon nila.
Kundi dose-dosenang PDF files.
Mga kontrata.
Bank transfers.
Resibo.
Email exchanges.
May maikling voice recording din.
Binuksan ko ang unang audio.
Boses ni Bianca.
Malinaw.
— Huwag kang mag-alala. Kapag nailipat na sa atin ang marketing budget, madali nang mapapapayag si Lorenzo. Hindi naman niya binabasa lahat ng pinipirmahan niya.
Sumunod ang boses ng isang lalaki.
Hindi ko kilala.
— At ang asawa?
Tumawa si Bianca.
— Siya? Abala iyon sa pagpapatakbo ng kumpanya. Kapag oras na, kusa na lang siyang aalis.
Natahimik ang buong sala.
Hindi makapaniwala si Lorenzo.
“Ano’ng kalokohan ito?”
Hindi ako nagsalita.
Isa-isang binuksan ko ang mga dokumento.
May mga invoice na doble ang halaga.
May supplier na hindi umiiral.
May consultancy fees na ipinapasok sa iba’t ibang account.
Lahat ay dumaan sa marketing department.
Departamento ni Bianca.
Mas lalo pang nanlaki ang mata ni Lorenzo nang makita niya ang kabuuang halaga.
Halos siyamnapung milyong piso.
Tatlong taon.
Unti-unti.
Hindi isang malaking pagnanakaw.
Kundi maliliit na halagang halos hindi mapapansin.
Napahawak siya sa dibdib.
“Hindi maaari…”
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Attorney Javier.
“Amara.”
“Napanood mo na ba?”
“Hindi video.”
“Mga financial files.”
Tahimik siya sandali.
“Kung ganoon, pareho tayo ng natanggap.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“May anonymous package ring ipinadala sa Board of Directors.”
Napatingin ako kay Lorenzo.
Unti-unti nang nawawala ang kulay ng mukha niya.
“Kailan?”
“Dalawampung minuto na ang nakalipas.”
Huminga nang malalim si Attorney Javier.
“Emergency meeting.”
“Ngayon din.”
Hindi na ako nag-aksaya ng oras.
Isang oras ang lumipas, nasa headquarters na kami ng Villareal Hospitality Group sa Cebu Business Park.
Punong-puno ng media ang lobby.
Hindi dahil sa hiwalayan.
Kundi dahil sa balitang posibleng may malaking financial anomaly ang kumpanya.
Pagbukas namin ng elevator, halos lahat ng direktor ay naroon na.
May ilan na matagal ko nang hindi nakita.
May ilan ding dati’y naniniwalang ako ang hadlang sa tagumpay ni Lorenzo.
Ngayon, wala ni isa ang tumitingin sa akin nang may paghamak.
Lahat ay seryoso.
Sa gitna ng conference room, inilapag ni Attorney Javier ang mga dokumento.
Isa-isang nagsalita ang external auditors.
“Mayroong dalawampu’t dalawang kahina-hinalang transaksyon.”
“May pitong shell company.”
“May apat na supplier na walang pisikal na opisina.”
Tahimik si Lorenzo.
Hindi niya maitanggi.
Dahil pirmado niya ang karamihan sa mga papeles.
Hindi niya alam na ginagamit na pala ang sarili niyang lagda laban sa kanya.
Isang matandang direktor ang tumingin sa kanya.
“Lorenzo.”
“Oo, Sir.”
“Sasabihin mo bang alam mo ito?”
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos ay marahan siyang umiling.
“Hindi.”
Isa pang direktor ang nagsalita.
“Kung hindi mo alam, ibig sabihin pinabayaan mo ang kumpanya.”
“Kung alam mo naman, mas mabigat ang pananagutan.”
Wala siyang maisagot.
Sa pagkakataong iyon, bumukas ang pinto.
Pumasok ang dalawang investigator mula sa independent auditing firm.
Kasama nila ang isang lalaking nasa limampung taong gulang.
Nang makita siya ni Lorenzo, agad siyang napatayo.
“Mr. Santos?”
Tumango ang lalaki.
Dating Chief Internal Auditor.
Dalawang taon na palang lihim na nagsasagawa ng sariling imbestigasyon.
May inilapag siyang makapal na folder sa mesa.
“Matagal na naming sinusubaybayan ang daloy ng pera.”
Tahimik ang lahat.
“Pero may isang bagay kaming hindi maintindihan.”
Nagbukas siya ng projector.
Lumabas ang larawan ng isang condominium sa Bonifacio Global City.
Luxury unit.
Tatlong parking slot.
Penthouse.
May kasamang dokumento ng pagbili.
Binasa ng auditor ang pangalan ng may-ari.
“Bianca Solis.”
Nanlaki ang mata ng lahat.
Kasunod ang isa pang property.
Beach house sa Siargao.
Pagkatapos ay isang sports car.
Pagkatapos ay investment accounts.
Lahat ay nakapangalan kay Bianca.
Ngunit ang source of funds…
Mga kumpanyang konektado sa marketing contracts ng Villareal Group.
Napahawak si Lorenzo sa ulo.
“Imposible…”
Tahimik akong nakatingin.
Hindi ako natutuwa.
Hindi rin ako naaawa.
Dahil malinaw na ngayon.
Hindi lang ang pagsasama namin ang sinira niya.
Pati ang kumpanyang pinaghirapan naming buuin.
Akala ko iyon na ang pinakamabigat na rebelasyon.
Nagkamali ako.
Biglang nagsalita ang isa sa mga investigator.
“May isa pa po.”
Naglabas siya ng sobre.
“Nakuha namin ito ngayong umaga.”
“Sa safety deposit box.”
“Bukas lamang sa presensya ng dalawang saksi.”
Inilapag niya ang laman.
Isang kasunduan.
May pirma ni Bianca.
May pirma ng lalaking hindi ko kilala sa audio recording.
At may petsa…
Anim na buwan bago pa man opisyal na naging marketing consultant si Bianca.
Binasa nang malakas ng investigator ang unang linya.
“Kasunduan sa paghahati ng anumang ari-ariang o proyektong makukuha sa pamamagitan ng personal na relasyon kay Lorenzo Villareal.”
Parang tumigil ang hangin sa loob ng conference room.
Unti-unting bumaling ang lahat ng tingin kay Lorenzo.
At sa labas ng salaming dingding ng conference room, nagsimula nang dumating ang mas maraming mamamahayag.
Dahil may bagong balitang kumalat.
Hindi na tungkol sa relasyon.
Hindi na tungkol sa resort.
Kundi tungkol sa posibilidad na ang CEO ng isa sa pinakamalaking hospitality companies sa Cebu ay maaaring matanggal sa puwesto sa mismong araw na ipinagmalaki niya ang pinakamalaki niyang proyekto.
At sa sandaling iyon, biglang bumukas ang pinto.
Humahangos na pumasok ang executive secretary.
Namumutla ang mukha nito.
“Sir…”
“Hindi na po si Ma’am Bianca ang problema…”
Napatingin ang lahat sa kanya.
Halos mawalan siya ng boses habang sinasabi ang balitang walang sinuman sa amin ang inaasahan.
“May utos na po ang bangko…”
“Pansamantalang ipinahinto ang lahat ng corporate accounts ng Villareal Hospitality Group habang isinasagawa ang financial investigation.”
(Itutuloy sa BAHAGI 4 ….)