SA HARAP NG BUONG BOARD, NABUNYAG ANG LIHIM NI ADRIAN—AT ANG AMANG LABINDALAWANG TAONG NAWALA AY MAY DALANG MAS MALAKING KATOTOHANAN
BAHAGI 2: SA HARAP NG BUONG BOARD, NABUNYAG ANG LIHIM NI ADRIAN—AT ANG AMANG LABINDALAWANG TAONG NAWALA AY MAY DALANG MAS MALAKING KATOTOHANAN
— Kung totoo ang lahat ng ebidensiyang narito, bago natin pag-usapan kung sino ang magiging chairwoman, mas mabuting pag-usapan muna natin kung sino sa inyo ang unang makukulong.
Parang biglang nawala ang hangin sa conference room.
Nakatayo si Adrian sa tabi ng kanyang upuan, maputla ang mukha.
— Ano'ng ibig mong sabihin?
Hindi siya sinagot agad ng aking ama.
Sa halip, tiningnan niya ako.
Labindalawang taon.
Labindalawang taon kong inisip kung bakit bigla na lamang siyang nawala matapos maghiwalay sila ni Mama. Ang alam ko lamang, umalis siya ng Pilipinas at tuluyang pinutol ang komunikasyon sa amin.
Ngayon, nakaupo siya sa harap ko na para bang hindi lumipas ang napakahabang panahon.
— Papa…
Iyon lamang ang nasabi ko.
Bahagyang nanginig ang mga mata niya.
— Mamaya tayo mag-uusap, Sofia. Pero ngayon, kailangan muna nating tapusin ito.
Binuksan niya ang folder.
Isa-isang inilabas ni Attorney Mendoza ang mga dokumento.
Bank records.
Board resolutions.
Asset transfer agreements.
At sa pinakahuli, tatlong dokumentong may pirma ko.
Ngunit alam kong hindi ako ang pumirma sa mga iyon.
Lumapit ako sa mesa.
— Peke ang mga pirmang ito.
Agad na nagsalita si Adrian.
— Sofia, makinig ka muna—
— Tinanong ba kita?
Natahimik siya.
Itinuro ni Attorney Mendoza ang unang dokumento.
— Tatlong linggo na ang nakalipas, habang nasa Singapore si Ms. Villanueva, ginamit ang dokumentong ito upang ilipat ang dalawang warehouse at ilang pangunahing logistics contracts mula Reyes Pacific patungo sa ARV Global Holdings.
Sumunod niyang itinuro ang isa pang pahina.
— Ang problemang kinakaharap ninyo ay malinaw. Hindi kailanman pumirma si Ms. Villanueva.
Napatingin ang mga board members kay Adrian.
Biglang tumayo si Camille.
— Wala akong alam diyan!
Tiningnan ko siya.
— Talaga?
— Si Kuya ang nag-asikaso ng restructuring! Sinabi lang niya sa akin na legal na ang lahat!
Agad na napalingon si Adrian sa kapatid.
— Camille!
— Huwag mo akong idamay!
Sa loob lamang ng ilang segundo, nagsimula nang magsisihan ang magkapatid.
Nakakatawa.
Kahapon, magkatabi silang nakangiti habang ipinagdiriwang ang pagiging chairwoman ni Camille.
Ngayon, pareho silang naghahanap ng paraan para iligtas ang sarili.
Tahimik akong umupo.
— Ituloy ninyo, Attorney.
Inilabas ni Attorney Mendoza ang isa pang dokumento.
— May isa pang problema. Ang 60-million-peso investment mula Santiago Capital ay nakadepende sa financial disclosure ng ARV Global. Ngunit lumilitaw na hindi isinama sa disclosure ang obligasyong halos 24 milyong piso na konektado sa convertible loans ni Ms. Villanueva.
Nagkagulo ang board.
Isang direktor ang humarap kay Adrian.
— Sinabi mo sa amin na malinis ang balance sheet!
— Maipapaliwanag ko—
— Paano mo ipapaliwanag ang dalawampu't apat na milyon?
Nagsalita ang isa pa.
— At bakit hindi namin alam na 42% ng voting shares ay hawak pa rin ni Sofia?
Doon ko napansin na nanginginig na ang kamay ni Adrian.
Akala niya siguro sapat na ang pagpapalit ng pangalan ng kumpanya.
Akala niya kapag nailipat niya ang assets sa bagong corporation, mawawala na rin ang karapatan ko.
Ngunit may isang bagay siyang nakalimutan.
Hindi ako nag-invest dahil girlfriend niya ako.
May kontrata ang bawat pisong inilagay ko.
At may proteksiyon ang bawat kontratang iyon.
Tumayo ako.
— Simula ngayong umaga, binabawi ko ang voting authority na ibinigay ko kay Adrian Reyes. At hinihiling ko ang temporary suspension niya bilang CEO habang iniimbestigahan ang unauthorized asset transfers.
Agad na tumayo si Adrian.
— Sofia!
Hindi ko siya pinansin.
— Lahat ng pabor?
Isa-isang tumaas ang mga kamay.
Una ang dalawang independent directors.
Pagkatapos ang kinatawan ng minority shareholders.
At sa huli, maging ang tiyuhin ni Adrian na miyembro ng board ay dahan-dahang nagtaas ng kamay.
Anim laban sa isa.
Approved.
— Hindi ninyo puwedeng gawin ito sa akin!
Namumula na ang mukha ni Adrian.
Tumingin ako sa kanya.
— Kumpanya mo ito, hindi ba?
Hindi siya nakasagot.
— Sabi mo kahapon, outsider ako.
Lumapit ako nang kaunti.
— Ngayon naiintindihan mo na ba kung bakit mahalagang malaman kung sino talaga ang nagmamay-ari ng kumpanyang pinapatakbo mo?
Biglang humagulgol si Camille.
— Ate Sofia, hindi ko alam na pineke niya ang pirma mo. Sinabi niya sa akin na pumayag ka!
Tumingin ako sa kanya.
— Kahapon, sinabi mong kung sino ang may kakayahan, siya ang dapat umupo sa pinakamataas na posisyon.
Napayuko siya.
— Kaya patunayan mo ngayon ang kakayahan mo nang wala akong pera, wala ang pangalan ko at wala ang mga koneksiyon ko.
Wala siyang naisagot.
Makalipas ang ilang minuto, opisyal na sinuspinde si Adrian.
Ang appointment ni Camille bilang chairwoman ay idineklarang invalid dahil dumaan ito sa restructuring process na kailangan munang imbestigahan.
Ngunit hindi iyon ang pinakamasakit na nangyari kay Adrian.
Tumayo ang aking ama.
— Tungkol naman sa Santiago Capital…
Napatingin sa kanya ang lahat.
— Suspendido ang 60-million-peso investment proposal.
Parang nawalan ng lakas si Adrian.
— Sir, pakiusap. Kapag hindi dumating ang investment, hindi namin mababayaran ang suppliers ngayong buwan.
Tumango ang aking ama.
— Alam ko.
— Mahigit dalawang daang empleyado ang maaapektuhan!
Doon ako nagsalita.
— Hindi ko hahayaang mawalan ng trabaho ang dalawang daang tao dahil sa ginawa mo.
Napatingin siya sa akin.
Marahil umaasa siyang patatawarin ko siya.
Nagkamali siya.
— Santiago Capital will proceed with an investment.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
Ngunit ipinagpatuloy ko:
— Hindi sa ARV Global.
Inilapag ko ang isang bagong proposal sa mesa.
— Bubuo tayo ng bagong operating company sa ilalim ng legal supervision ng board. Ililipat doon ang legitimate contracts matapos ang audit. Protektado ang mga empleyado at suppliers.
Huminto ako.
— Pero hindi ka kasama sa management.
Tuluyang nawala ang kulay sa mukha ni Adrian.
— Sofia… apat na taon tayo.
— Tama.
Tiningnan ko siya.
— At sa loob ng apat na taon, paulit-ulit kong pinili ang kinabukasan mo.
— Bigyan mo ako ng pagkakataon.
— Binigyan kita.
— Isa lang!
Umiling ako.
— Hindi isang pagkakataon ang ibinigay ko sa iyo, Adrian. Apat na taon.
Tahimik ang buong silid.
Lumapit siya.
— Nagkamali ako. Natakot lang ako na habang lumalaki ang kumpanya, habang mas nagiging makapangyarihan ka, wala nang matitira sa akin.
Doon ko tuluyang naunawaan.
Hindi niya ako ipinagkanulo dahil mahina ako.
Ginawa niya iyon dahil hindi niya matanggap na mas malakas ako kaysa sa kanya.
— Kung minahal mo ako, hindi mo sana kailangang paliitin ako para maramdaman mong malaki ka.
Wala siyang naisagot.
Lumabas siya ng conference room kasama ang abogado ng kumpanya.
Sumunod si Camille, umiiyak.
Naiwan ako kasama ng aking ama.
Isa-isang umalis ang mga board members hanggang kami na lamang dalawa.
Matagal kaming hindi nagsalita.
Sa wakas, tumayo siya.
— Sofia…
— Bakit ka nawala?
Diretso kong tanong.
Napatigil siya.
— Hindi ako nangangailangan ng dahilan kung bakit nandito ka ngayon. Gusto kong malaman kung bakit wala ka noong kailangan kita.
Napayuko siya.
— Dahil duwag ako.
Hindi ko inaasahan ang sagot.
— Nang maghiwalay kami ng Mama mo, galit ako sa lahat. Umalis ako papuntang Hong Kong. Akala ko kapag naging matagumpay ako, saka ako babalik at maaayos ko ang lahat.
Napangiti siya nang mapait.
— Habang mas tumatagal, lalo akong nahihiyang bumalik.
— Labindalawang taon, Papa.
— Alam ko.
Namasa ang kanyang mga mata.
— At walang dahilan na makapagbabalik sa labindalawang taon na iyon.
Hindi siya lumapit para yakapin ako.
Hindi rin niya ako pinilit patawarin siya.
Inilapag lamang niya sa mesa ang isang lumang litrato.
Ako iyon noong labingwalong taong gulang.
— Dala ko ito sa bawat bansang pinuntahan ko.
Napatingin ako sa litrato.
May kirot pa rin.
Ngunit sa unang pagkakataon, wala na akong naramdamang galit.
Pagod na lamang.
— Hindi kita kayang patawarin ngayon.
Tumango siya.
— Naiintindihan ko.
— Pero maaari tayong magkape minsan.
Biglang namula ang kanyang mga mata.
— Kahit kape lang?
— Huwag kang masyadong umasa.
Napatawa siya habang pinupunasan ang luha.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang araw na iyon, napangiti rin ako.
Hindi ko alam noon na ang simpleng kape na iyon ang magiging simula ng isang bagong relasyon naming mag-ama.
At hindi ko rin alam na ang pinakamahirap kong desisyon ay darating makalipas lamang ang tatlong buwan.
Dahil sa araw na tuluyang lumabas ang resulta ng imbestigasyon kay Adrian, isang sobre ang dumating sa opisina ko.
Sa loob ay hindi lamang isang liham ng paghingi ng tawad.
May kasama itong isang bagay na matagal ko nang akalaing nawala.
Ang engagement ring na iniwan ko sa kanyang mesa.
At sa ilalim nito, isang maikling mensahe:
“Sofia, hindi ko hinihinging bumalik ka. Pero bago ako umalis ng Manila, may isang bagay akong kailangan mong malaman tungkol sa gabing nagpasya akong ipagkanulo ka.”
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)