LUMANG LAGDA NG AMA NI ADRIAN ANG NAGBUKAS SA LIHIM NG MGA VILLAREAL AT SA KATOTOHANANG MATAGAL NANG IPINAGKAIT KAY SOFIA
BAHAGI 2 — LUMANG LAGDA NG AMA NI ADRIAN ANG NAGBUKAS SA LIHIM NG MGA VILLAREAL AT SA KATOTOHANANG MATAGAL NANG IPINAGKAIT KAY SOFIA
Hindi ko maalis ang tingin ko sa lagda sa pinakailalim ng dokumento.
Ramon Villareal.
Ang pangalan ng biyenan kong lalaki.
Ang lalaking anim na taon kong tinawag na Papa Ramon.
Ang lalaking tahimik na nakaupo sa sala noong gabing pinalayas ako ni Doña Teresa mula sa bahay na iyon.
Biglang parang nagdugtong-dugtong sa isip ko ang lahat.
Ang kakaibang katahimikan ni Ramon tuwing pinag-uusapan ang bahay.
Ang paulit-ulit na pagbabawal ni Teresa na galawin ko ang lumang silid sa likod.
At higit sa lahat, ang matinding galit niya nang minsang sabihin kong gusto kong ipa-renovate ang buong bahay.
Tumingin ako sa matandang lalaking kasama ni Miguel.
— Sino po kayo?
Huminga siya nang malalim.
— Ako si Ernesto Salazar. Dati akong nagtatrabaho para sa kompanyang humawak sa ilang ari-arian ng iyong ina.
Nanlamig ang mga daliri ko.
— Kilala ninyo ang nanay ko?
Tumango siya.
— Hindi lang basta kilala. Isa siya sa pinakamabait na taong nakatrabaho ko.
Biglang sumigaw si Doña Teresa.
— Huwag kang maniwala sa kanya, Sofia! Matagal nang galit ang lalaking iyan sa pamilya namin!
Hindi siya pinansin ni Ernesto.
Sa halip, kumuha siya ng isa pang sobre.
— Dalawampu’t dalawang taon ko itong itinago dahil natakot ako. At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko.
Binuksan niya ang sobre.
May mga lumang photocopy ng resibo, sulat, at dokumento sa loob.
Ipinaliwanag niyang noong bata pa ako, nagkaroon ng malubhang problema sa kalusugan ang aking ina. Kinailangan niyang pansamantalang ipagkatiwala sa ibang tao ang pangangasiwa sa ilan niyang ari-arian habang nagpapagamot.
Isa sa mga taong pinagkatiwalaan niya ay si Ramon Villareal.
Magkaibigan sila noon.
O iyon ang akala ng aking ina.
— Hindi niya ibinenta ang bahay kay Ramon, — sabi ni Ernesto. — Ang kasunduan ay pamamahala lamang habang wala siya.
Napatingin ako kay Adrian.
Hindi siya makapagsalita.
Nagpatuloy si Ernesto.
— Ngunit makalipas ang ilang buwan, lumitaw ang isang deed of sale na nagsasabing ibinenta ni Elena ang bahay sa napakababang halaga.
— Pineke nila ang pirma niya?
— Iyon ang pinaghihinalaan namin.
Biglang nagsalita si Miguel.
— At hindi lang iyon.
Naglabas siya ng forensic document examination report.
— May preliminary comparison na tayo. Ang pirma ni Elena sa deed ay may malalaking inconsistency kumpara sa kanyang verified signatures.
Parang nawalan ng lakas si Doña Teresa.
Napaupo siya.
Si Adrian naman ay nakatitig lamang sa kanyang ina.
— Mom… alam mo ba ito?
Hindi sumagot si Teresa.
— Mom!
Napapikit siya.
Pagkatapos ay pabulong niyang sinabi:
— Bata pa kami noon. Baon sa utang ang kumpanya. Akala ng papa mo mababawi rin namin ang lahat.
Napatawa ako nang mapait.
— Kaya ninakaw ninyo ang bahay ng nanay ko?
— Hindi ganoon kasimple!
— Ano pa ang tawag doon?
Wala siyang naisagot.
Ngunit ang pinakamasakit ay hindi iyon.
Tumingin ako kay Adrian.
— Kailan mo nalaman?
Nanlaki ang mga mata niya.
— Sofia, hindi ko alam ang tungkol sa bahay.
— Pero alam mo ang tungkol sa pekeng pirma ko sa loan.
Natahimik siya.
Sapat na iyon.
— Ikaw ba ang pumirma?
— Hindi ko intensyong saktan ka.
— Hindi iyon ang tanong ko.
Lumapit ako sa kanya.
— Ikaw ba ang gumaya sa pirma ko?
Matagal bago siya sumagot.
— Oo.
Isang salita lamang.
Pero parang iyon na rin ang huling pako sa kabaong ng aming pagsasama.
— Bakit?
Napahawak siya sa buhok.
— Kailangan namin ng pera. Kapag nalaman mong ganoon kalala ang problema ng kumpanya, hindi ka papayag.
— Kaya pineke mo ang pirma ko?
— Akala ko mababayaran namin bago mo malaman!
Natawa ako.
Sa pagkakataong iyon, wala nang sakit sa tawa ko.
Pagod na lamang.
— Adrian, iyan mismo ang problema mo. Palagi mong iniisip na puwede mong gawin ang anumang gusto mo basta hindi ko agad malalaman.
Lumapit siya sa akin.
— Sofia, please. Ayusin natin ito.
Umatras ako.
— Huwag mo akong hawakan.
Huminto siya.
Tumingin ako kay Miguel.
— Ituloy natin ang kaso.
Biglang tumayo si Teresa.
— Sofia!
Humarap ako sa kanya.
— Ano?
— Kapag ginawa mo iyan, maaaring makulong si Adrian!
— At noong pineke niya ang pirma ko, naisip ba niya kung ano ang maaaring mangyari sa akin?
Hindi siya nakasagot.
— Kapag bumagsak ang loan na iyon sa pangalan ko, ako ang hahabulin. Negosyo ko ang mawawala. Pangalan ko ang masisira. Mga empleyado ko ang mawawalan ng trabaho.
Tahimik ang buong bakery.
Naroon ang ilan sa mga tauhan ko sa malayo.
At doon ko lalo naunawaan na hindi lang sarili ko ang ipinaglalaban ko.
Dalawampu’t tatlong pamilya ang umaasa sa negosyong iyon.
Hindi ko maaaring isakripisyo silang lahat para protektahan ang isang lalaking sadyang niloko ako.
Makalipas ang dalawang linggo, pormal na kinumpirma ng bangko na hindi ako personal na lumagda sa loan documents.
Sinuspinde ang pagpapatupad ng collateral habang iniimbestigahan ang kaso.
Unti-unting lumabas ang iba pang problema sa Villareal Construction.
May mga utang pala silang matagal nang tinatakpan gamit ang bagong loans.
May mga ari-ariang isinangla nang higit sa isang beses.
At ang pinakamasama, hindi lamang pangalan ko ang ginamit nang walang pahintulot.
May dalawa pang dating business partners na nagsampa rin ng reklamo.
Sa unang pagkakataon, bumagsak ang imaheng matagal na ipinagmamalaki ng mga Villareal.
Ngunit hindi ako natuwa.
Wala akong gustong makita na nawasak.
Ang gusto ko lamang ay mabawi ang buhay na muntik nang kunin sa akin.
Isang gabi, habang nagsasara ako ng bakery sa BGC, nakita kong naghihintay si Adrian sa labas.
Payat na siya.
Wala na ang mamahaling relo niya.
Wala rin ang sasakyang lagi niyang ipinagmamalaki.
— Limang minuto lang, Sofia.
Dapat sana ay tumanggi ako.
Pero pumayag ako.
Umupo kami sa maliit na mesa sa labas ng bakery.
— Nagsampa ka na ng annulment?
— Nakikipag-usap na ako sa abogado tungkol sa legal na proseso ng paghihiwalay natin.
Yumuko siya.
— Mahal pa rin kita.
Tumingin ako sa kanya.
— Posibleng mahal mo ako sa paraan na alam mo. Pero hindi sapat ang pagmamahal kapag walang respeto.
Namula ang mga mata niya.
— Kung maibabalik ko lang ang panahon…
— Hindi mo maibabalik.
Tahimik siyang umiyak.
Sa loob ng anim na taon, iyon ang unang pagkakataong nakita ko siyang umiyak.
Ngunit hindi na nito nabago ang desisyon ko.
— Hindi kita sisiraan sa publiko, Adrian. Hindi ko rin hihilingin sa korte na parusahan ka nang higit sa hinihingi ng batas. Pero hindi ko rin babawiin ang reklamo para lamang iligtas ka sa resulta ng sarili mong ginawa.
Tumango siya.
Bago siya umalis, huminto siya sa pintuan.
— Sana balang araw mapatawad mo ako.
Hindi ako sumagot.
Dahil natutuhan kong ang pagpapatawad at pagbabalikan ay dalawang magkaibang bagay.
Lumipas ang apat na buwan.
Isang umaga, tinawagan ako ni Miguel.
— Sofia, pumunta ka sa opisina.
Pagdating ko, naroon si Ernesto.
May ngiti siya.
Sa mesa ay may bagong dokumento.
Umupo ako.
— Ano ito?
Itinulak ni Miguel ang papel sa akin.
— May mahalagang development sa kaso ng bahay.
Binasa ko ang unang pahina.
Pagkatapos ang pangalawa.
At nang makarating ako sa huling bahagi, hindi ako nakapagsalita.
Napatunayan ng pagsusuri na hindi tunay ang pirma ng aking ina sa lumang deed.
Ngunit may mas malaking sorpresa.
May natagpuan silang notarized document na ginawa ng nanay ko ilang buwan bago siya namatay.
Malinaw ang nakasulat doon.
Kapag ako ay umabot sa wastong edad, ang bahay at ang lupang kinatitirikan nito ay dapat ilipat sa pangalan ko.
Nanginginig ang kamay ko.
— Ibig sabihin…
Ngumiti si Miguel.
— Kapag natapos ang proseso, malaki ang posibilidad na maibalik sa iyo ang bahay.
Napapikit ako.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, umiyak ako.
Hindi dahil nanalo ako laban sa mga Villareal.
Kundi dahil pagkatapos ng dalawampu’t dalawang taon, may isang bagay mula sa nanay ko ang muling nakahanap ng daan pabalik sa akin.
Ngunit hindi pa tapos ang kuwento.
Dahil tatlong araw matapos iyon, may dumating sa bakery na hindi ko inaasahan.
Si Ramon Villareal.
Mag-isa.
May dala siyang isang lumang kahon.
Inilapag niya iyon sa harapan ko.
— Sofia, bago ako humarap sa imbestigasyon, kailangan mong makita kung ano ang nasa loob nito.
Binuksan ko ang kahon.
At sa ibabaw ng mga lumang dokumento ay may isang liham.
Nakasulat sa harap ang pangalan ko.
Para kay Sofia, kapag sapat na ang edad niya upang malaman ang katotohanan.
At nakilala ko agad ang sulat-kamay.
Sulatan iyon ng aking ina.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)