Pinagkakatiwalaan Kong Kasamahan Ang Pangalawang Nagtaksil, Ngunit Sa Araw Na Akala Nila Ako Ang Mawawala, Sila Pala Ang Sabay-sabay na Mawawalan ng Lahat
BAHAGI 4 — Ang Pinagkakatiwalaan Kong Kasamahan Ang Pangalawang Nagtaksil, Ngunit Sa Araw Na Akala Nila Ako Ang Mawawala, Sila Pala Ang Sabay-sabay na Mawawalan ng Lahat
Mahigpit kong hawak ang asul na folder habang nakaupo sa loob ng sasakyan.
Tahimik ang chairman.
Hindi siya nagsalita hangga’t hindi kami nakarating sa basement parking ng head office.
Pagbukas ko ng unang pahina, bumungad agad ang pangalan.
Daniel Reyes.
Napapikit ako sandali.
Si Daniel ang senior finance manager na limang taon ko nang katrabaho.
Siya rin ang taong ilang beses kong ipinagtanggol kapag may pagkakamali sa department.
Tahimik.
Masipag.
Mapagkakatiwalaan.
Iyon ang pagkakakilala ko sa kanya.
Ngunit ayon sa ulat ng internal audit, siya ang nagbigay kay Mateo ng access sa ilang financial projections na hindi dapat nailalabas sa departamento.
—Sigurado ba kayo rito? —mahina kong tanong.
Tumango ang chairman.
—Tatlong beses naming pina-verify ang report.
Hindi ako agad nakasagot.
Mas masakit pala ang pagtataksil kapag galing sa taong pinagkakatiwalaan mo.
Kinabukasan, maaga akong dumating sa opisina.
Hindi ko ipinahalata na alam ko na ang lahat.
Pagpasok ko sa finance department, normal pa rin ang lahat.
May nagkakape.
May nagkukuwentuhan.
May abala sa paghahanda ng reports.
At nandoon si Daniel.
Ngumiti pa siya nang makita ako.
—Good morning, Ma’am Elena.
Ngumiti rin ako.
—Good morning.
Para bang walang nangyari.
Eksaktong alas-diyes, nagsimula ang internal audit meeting.
Naroon ang legal team.
HR.
IT security.
At ang chairman.
Isa-isang ipinakita ang records.
Mga access log.
Mga email.
Mga authorization.
Noong una, kalmado pa si Daniel.
Paulit-ulit niyang sinasabing may gumagamit lamang ng account niya.
Ngunit nang ilabas ng IT ang CCTV footage ng server room, tuluyan siyang natahimik.
Malinaw na siya mismo ang nag-login.
At pagkatapos ng ilang minuto…
Pumasok si Mateo.
Tahimik silang nag-usap.
Pagkatapos ay sabay silang lumabas.
Parehong oras na kinopya ang confidential files.
Napayuko si Daniel.
—Sorry…
Iyon lang ang nasabi niya.
Tahimik kong tiningnan ang taong minsang tinawag kong kaibigan.
—Bakit?
Matagal siyang hindi sumagot.
Hanggang sa tuluyan na siyang napaluha.
—May sakit ang tatay ko.
Malaki ang utang namin.
Nangako si Mateo na tutulungan niya ako.
Hindi ko akalaing hahantong sa ganito.
Tahimik ang buong conference room.
Ramdam kong totoo ang pagsisisi niya.
Pero totoo rin ang naging pinsala.
Mahinahon kong sinabi,
—Naiintindihan ko ang dahilan mo.
Pero hindi mabubura ng dahilan ang naging desisyon mo.
Makalipas ang ilang oras, inilabas ng kumpanya ang opisyal na resulta.
Suspended si Daniel habang nagpapatuloy ang imbestigasyon.
Si Mateo naman ay pormal nang tinanggal sa lahat ng posisyon.
Hindi na siya maaaring kumatawan sa kumpanya sa anumang transaksyon.
Akala ko doon na matatapos ang lahat.
Nagkamali ako.
Bandang alas-singko ng hapon, dumating ang balitang ikinagulat naming lahat.
Nawawala si Bianca.
Hindi siya sumipot sa opisina.
Hindi rin siya sumasagot sa tawag.
Kasabay nito, may natanggap kaming email mula sa isa sa mga investor.
May anonymous sender daw na nag-alok ng parehong business proposal gamit pa rin ang confidential information ng kumpanya.
Ibig sabihin…
May natitira pang kopya ng mga dokumento.
Hindi pa tapos ang problema.
Agad na bumuo ng crisis team ang board.
Habang sinusuri namin ang lahat ng records, may pumasok na mensahe sa cellphone ko.
Mula kay Mateo.
“Elena… hindi si Bianca ang may hawak ng files.”
Napakunot ang noo ko.
Ilang segundo pa’y may sumunod na mensahe.
“May isa pa siyang kasabwat. Hindi ko alam noong una. Huli ko na ring nalaman.”
Hindi ako agad naniwala.
Ngunit makalipas ang limang minuto, tumawag mismo ang legal counsel.
—Ma’am Elena, may bagong impormasyon.
—Ano iyon?
—May account na ginamit sa pag-upload ng files kaninang umaga.
—Kanino nakapangalan?
Sandaling natahimik ang abogado.
—Sa personal assistant ni Bianca.
Isang pangalang wala sa listahan ng mga unang pinaghihinalaan.
Agad kaming humingi ng court order upang ma-freeze ang lahat ng digital assets na konektado sa transaksyon.
Bago maghatinggabi, isang magandang balita ang dumating.
Na-block ng bangko ang malaking halaga na sinusubukang ilipat sa ibang account.
Hindi pa tuluyang nailalabas ang pera.
Huminga nang maluwag ang buong board.
Ngunit alam kong hindi pa rin ito ang katapusan.
Habang palabas ako ng opisina, nakita kong naghihintay si Mateo sa labas.
Hindi na siya nakasuot ng mamahaling suit.
Simple na lamang ang polo niya.
Mukha siyang ilang araw nang hindi nakakatulog.
Hindi siya lumapit agad.
—Pwede ba kitang makausap kahit limang minuto?
Tahimik akong tumango.
—Alam kong wala na akong karapatang humingi ng kahit ano.
Pero gusto kong itama ang natitira kong kayang itama.
Iniabot niya sa akin ang isang maliit na flash drive.
—Lahat ng backup files na alam ko, nandito.
Kasama ang mga mensahe at recordings.
Hindi ito makakabawi sa mga nagawa ko.
Pero baka makatulong sa imbestigasyon.
Tiningnan ko ang maliit na device sa palad ko.
Hindi ko alam kung dapat ba akong maniwala.
Ngunit isang bagay ang sigurado.
Kung totoo ang laman nito, iyon na ang huling piraso ng ebidensiyang kailangan upang tuluyang mabuwag ang plano ng lahat ng sangkot.
Bago ako sumakay sa sasakyan, sinabi ko ang huling salita ko sa kanya sa gabing iyon.
—Mateo… ang pagtulong mo ngayon ay hindi para maibalik ang dati.
Para lang ito maging simula ng pananagutan mo.
Tahimik siyang tumango.
Wala na siyang itinanggi.
Wala na rin siyang ipinangakong babawi pa.
Habang papaalis ang sasakyan, mahigpit kong hawak ang flash drive.
May pakiramdam akong naroon ang katotohanang matagal nang itinago ng lahat.
At kapag nabuksan na iyon kinabukasan…
Hindi lang karera ang magwawakas.
May mga taong haharap din sa batas, at doon tuluyang magsisimula ang hustisyang matagal kong ipinaglaban.
(Itutuloy sa BAHAGI 5 ….)