Katotohanang Hindi Kayang Bilhin ng Pera
Bahagi 4 — Ang Katotohanang Hindi Kayang Bilhin ng Pera
Hindi ako agad nagsalita matapos ibaba ang tawag.
Tahimik kong inilapag ang cellphone sa mesa at tumingin sa blueprint na nakabukas sa harapan ko.
Hindi na ito tungkol sa akin.
Hindi na rin ito tungkol kay Adrian.
Ang nasa isip ko ngayon ay ang mga kabataang ilang buwan nang naghihintay na magsimula ang unang training center.
Kung uurong ako ngayon, hindi lang isang proyekto ang mawawala.
Mawawala rin ang pagkakataong mabago ang buhay ng napakaraming tao.
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang program director at ang legal consultant sa conference room.
Halata sa kanilang mukha na alam na nila ang balita.
“May natanggap din kaming tawag,” sabi ng director habang inilalapag ang ilang dokumento sa mesa.
“Totoo ba?”
Tumango siya.
“Sinusubukan ng sponsor na impluwensiyahan ang programa ng forum.”
Napahawak sa noo ang isa sa mga coordinators.
“Kapag umatras ang sponsor, malaking halaga ang mawawala sa organizers.”
Tahimik ang buong silid.
Pagkaraan ng ilang sandali, ako ang unang nagsalita.
“Kung ganoon, huwag nating pilitin.”
Lahat sila ay napatingin sa akin.
“Kung ayaw nilang ilagay tayo sa pangunahing programa, tatanggapin natin.”
Nagulat ang finance manager.
“Pero Ms. Elise, malaking oportunidad iyon.”
“Oo,” sagot ko. “Pero ang layunin natin ay hindi ang entablado.”
“Ang layunin natin ay maihatid ang proyekto sa mga taong nangangailangan.”
Napangiti ang legal consultant.
“Iyan mismo ang dahilan kung bakit naniniwala kaming ikaw ang tamang mamuno rito.”
Kinabukasan ay nagkaroon ng emergency meeting ang organizing committee ng forum.
Inimbitahan ang lahat ng pangunahing speakers.
Pagpasok ko sa conference hall, napansin kong naroon din si Adrian.
Hindi siya lumapit.
Tahimik lamang siyang nakaupo sa kabilang bahagi ng silid.
Halata sa kanyang mukha ang pagod.
Marahil ay ilang linggo na rin siyang halos walang pahinga.
Nagsimula ang pagpupulong.
Ipinaliwanag ng organizer ang sitwasyon.
“May sponsor na humihiling ng pagbabago sa schedule.”
Isa sa mga miyembro ng committee ang nagtanong.
“Anong dahilan?”
“May conflict of interest daw.”
Tahimik ang lahat.
Maya-maya, tumayo si Adrian.
“May gusto akong sabihin.”
Napalingon ang buong silid.
Malinaw at matatag ang kanyang boses.
“Hindi dapat alisin ang proyekto ni Ms. Elise.”
Nagulat maging ako.
Nagpatuloy siya.
“Kung may sponsor mang nagsasabing hindi karapat-dapat ang proyektong iyon, handa akong sabihin sa harap ninyong lahat na mali sila.”
Nagbulungan ang mga tao.
“Bilang dating kasama sa pagbuo ng konsepto,” dagdag niya, “alam kong siya ang pangunahing may-akda ng kabuuang programa.”
Napatigil ang lahat.
May ilang reporter pa ang nagsimulang magsulat.
“Kung may dapat bigyan ng pagkakataon na magsalita sa forum na ito,” sabi niya, “si Elise iyon.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
Hindi ko inaasahan ang gagawin niya.
Lalong hindi ko inasahang gagawin niya iyon kahit alam niyang mas lalo nitong maaapektuhan ang negosyo niya.
Pagkatapos ng meeting, lumapit sa kanya ang ilang investors.
Isa-isang umalis ang iba.
May mga mukhang hindi natuwa.
May mga mukhang nagulat.
Ngunit hindi na ako nakialam.
Lumabas ako ng gusali kasama ang team.
Habang naglalakad kami, tumunog ang cellphone ng program director.
Ilang minuto siyang nakinig.
Pagkatapos ay napangiti.
“May magandang balita.”
Lahat kami ay tumingin sa kanya.
“Tatlong bagong foundation ang nag-alok ng sponsorship.”
Napangiti ang buong team.
“Bakit?”
“Dahil sa nangyari kanina.”
Napakunot ang noo ko.
“Ayon sa kanila,” sabi niya, “kapag may proyektong sinusubukang patahimikin dahil sa interes ng negosyo, mas lalo raw nila itong gustong suportahan.”
Napatawa ang isa sa mga volunteers.
“Parang baliktad ang naging resulta.”
Hindi ko napigilang mapangiti.
Minsan talaga, may mga bagay na hindi kayang kontrolin ng pera.
Lumipas ang dalawang linggo.
Dumating ang araw ng forum.
Maaga pa lamang ay puno na ang venue.
Naroon ang mga kinatawan ng iba’t ibang organisasyon.
Mga guro.
Mga negosyante.
Mga volunteer.
Mga estudyante.
Habang hinihintay kong tawagin ang pangalan ko, may batang babae ang lumapit.
Siguro ay labindalawang taong gulang lamang siya.
“Excuse me po.”
Ngumiti ako.
“O, bakit?”
“Kayong po ba si Ms. Elise?”
“Oo.”
Iniabot niya sa akin ang isang maliit na sobre.
“Pinabibigay po ito ng nanay ko.”
Binuksan ko iyon.
Isang sulat.
Maikli lamang.
“Hindi pa man nagsisimula ang training center ninyo, tinulungan na ninyo ang pamilya namin sa pamamagitan ng libreng orientation at career workshop. Ngayon lang muling nangarap ang anak ko. Maraming salamat.”
Nabasa ko iyon nang dalawang beses.
Unti-unting namuo ang luha sa mga mata ko.
Hindi dahil sa lungkot.
Kundi dahil ngayon ko lang tunay na nakita ang bunga ng lahat ng paghihirap.
Hindi pa man bukas ang sentro.
May mga buhay nang nababago.
“Ms. Elise, kayo na po ang susunod.”
Huminga ako nang malalim.
Dahan-dahan akong umakyat sa entablado.
Tahimik ang buong bulwagan.
Sa unang hanay, nakita ko ang team namin.
Nakangiti silang lahat.
Sa pinakadulong bahagi naman ng audience, nakita ko si Adrian.
Tahimik siyang nakaupo.
Hindi bilang speaker.
Hindi bilang sponsor.
Kundi bilang isang tagapakinig.
Sinimulan ko ang aking presentasyon.
Hindi ako nagsalita tungkol sa negosyo.
Hindi ako nagsalita tungkol sa kompetisyon.
Hindi ko rin binanggit ang anumang personal na nangyari.
Sa halip, ikinuwento ko ang pangarap.
Ang pangarap ng isang lugar kung saan ang bawat kabataang walang pagkakataon ay magkakaroon ng bagong simula.
Habang nagsasalita ako, kitang-kita kong maraming tao ang tumatango.
May ilan pang nagpupunas ng luha.
Nang matapos ang presentasyon, ilang segundo munang natahimik ang buong bulwagan.
Pagkatapos ay sabay-sabay silang tumayo.
Umalingawngaw ang malakas na palakpakan.
Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang luha ko.
Hindi dahil nanalo ako.
Kundi dahil sa wakas…
Narinig din ng mundo ang boses na matagal kong itinago.
Ngunit habang bumababa ako mula sa entablado, mabilis na lumapit ang isa sa mga organizer.
“Ms. Elise!”
“Ano po?”
Hingal siyang nagsalita.
“May emergency.”
Bigla akong kinabahan.
“Ano ang nangyari?”
Iniabot niya ang tablet na hawak niya.
“Nagkaroon ng problema sa lote kung saan itatayo ang unang training center.”
Nanlamig ang buo kong katawan.
“Paano?”
“Makalipas lang ang ilang minuto matapos ang presentasyon ninyo…”
“May kumpanyang nagsumite ng mas mataas na alok para bilhin ang lupa.”
“Sila ngayon ang may unang karapatan sa pagbili.”
Napalunok ako.
“Alam ba kung sino?”
Tahimik na tumango ang organizer.
“Sinasabing isa itong malaking development company.”
“Pero ang mas nakagugulat…”
Huminto siya sandali bago tuluyang nagsalita.
“Ang taong nakabili ng kumpanya ilang araw lang ang nakalipas ay isang negosyanteng hindi natin inaasahang babalik sa kuwentong ito.”
At nang makita ko ang pangalang nakalagay sa dokumento, tuluyan akong napatigil.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil kilalang-kilala ko ang taong iyon.
Siya ang dating mentor ni Adrian.
At ang mismong taong minsang nagsabing walang halaga ang mga proyektong hindi agad kumikita.
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)