Proyektong Akala Niyang Iniwan Ko, Ngunit Ako Pala Ang Tanging May Hawak Ng Susunod Na Pinto
Bahagi 2 — Ang Proyektong Akala Niyang Iniwan Ko, Ngunit Ako Pala Ang Tanging May Hawak Ng Susunod Na Pinto
Pagkasara ng pinto ng elevator, doon ko lang naramdaman ang panginginig ng mga kamay ko.
Hindi dahil natatakot ako.
Kundi dahil ngayon ko lang naamin sa sarili ko na tapos na talaga.
Pitong taon.
Pitong taon kong pinaniwalaan na ang isang pangarap ay sapat para manatiling magkasama ang dalawang tao.
Pitong taon kong inisip na kahit magbago ang mundo sa paligid namin, hindi magbabago ang lalaking nangakong sasamahan ako hanggang sa maitayo namin ang lugar na minsan naming tinawag na “simula ng pag-asa.”
Ngunit sa isang pangungusap lang niya, nabura ang lahat.
“Hindi ko kailangan.”
Nakakatawa.
Noon, halos magmakaawa siya sa akin na huwag akong umalis sa tabi niya.
Noong wala pa siyang opisina, ako ang nag-aayos ng schedule niya.
Noong wala pa siyang kliyente, ako ang gumagawa ng proposal niya.
Noong wala pa siyang pangalan, ako ang nagdadala ng pagkain sa kanya tuwing nakakalimutan niyang kumain.
Ngayon, nang malaki na ang kumpanya niya, ako pala ang unang bagay na kaya niyang bitawan.
Dahan-dahang bumukas ang elevator sa ground floor.
Lumabas ako nang hindi lumilingon.
Sa labas ng gusali, malamig ang hangin sa gabi. Maingay ang kalsada, maraming sasakyan, maraming taong nagmamadali, ngunit kakaiba ang katahimikan sa loob ko.
Parang may isang pinto sa puso ko na tuluyan nang nagsara.
Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bag.
May tatlong missed calls mula sa kanya.
Hindi ko sinagot.
Kasunod noon, sunod-sunod na mensahe ang pumasok.
“Elise, nasaan ka?”
“Anong ibig sabihin ng tawag ng foundation?”
“Bakit ikaw ang hinahanap nila?”
“Elise, sagutin mo ako.”
Tinitigan ko lang ang screen.
Ilang minuto ang nakalipas, hindi niya kailangan ang tulong ko.
Ngayon, hinahanap niya ako dahil ang proyektong binitawan niya ay biglang naging mahalaga sa mata ng iba.
Napangiti ako nang mapait.
Hindi ko siya sinagot.
Sa halip, tumawag ako sa babaeng tatlong araw nang naghihintay ng kumpirmasyon ko.
“Hello, Ma’am,” sabi ng mahinahong boses sa kabilang linya. “Ikaw ba ito?”
“Opo,” sagot ko. “Ako po si Elise.”
“Salamat at tumawag ka. Nais lang naming kumpirmahin kung itutuloy mo ang application bilang independent project lead.”
Huminga ako nang malalim.
Independent project lead.
Hindi kasama si Adrian.
Hindi kasama ang kumpanya niya.
Hindi kasama ang pangalang dati kong inakalang hindi mawawala sa tabi ng akin.
“Opo,” sabi ko. “Itutuloy ko.”
Sandaling natahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay narinig ko ang kasiyahan sa boses ng babae.
“Mabuti naman. Gusto naming makipagkita sa iyo bukas ng umaga para sa final discussion. Malinaw sa amin na ikaw ang pangunahing gumawa ng proposal, curriculum plan, at community implementation model.”
Napapikit ako.
Sa wakas, may taong nakakakita.
Hindi bilang kasintahan ng isang matagumpay na lalaki.
Hindi bilang assistant.
Hindi bilang babaeng nasa likod ng tagumpay ng iba.
Kundi bilang ako.
“Pupunta po ako,” sagot ko.
Pagkatapos ng tawag, saka muling nag-ring ang cellphone ko.
Si Adrian.
Pinatay ko ang tunog.
Sumakay ako sa taxi at umuwi sa maliit na apartment na matagal ko nang lihim na inuupahan.
Hindi iyon alam ni Adrian.
Tatlong buwan na ang nakalipas, nang unti-unti kong maramdaman na lumalayo na siya, nagsimula akong maghanda.
Hindi dahil gusto ko siyang iwan.
Kundi dahil natakot akong isang araw, kapag nawala ang lahat sa akin, wala na rin akong matitirhan, mapupuntahan, o matatawag na sarili ko.
Sa apartment na iyon ko tinapos ang proposal.
Doon ko inayos ang mga dokumento.
Doon ko sinulat muli ang pangarap na unti-unti niyang tinatalikuran.
Maliit lang ang lugar.
Isang mesa.
Isang kama.
Isang aparador.
Ngunit nang pumasok ako roon ngayong gabi, mas naramdaman kong akin iyon kaysa sa malawak na condo na matagal naming pinagsaluhan ni Adrian.
Inilapag ko ang folder sa mesa.
Sa loob noon ay ang liham ng foundation, ang grant approval, at ang invitation para sa pilot launch.
Ang halaga ng pondong inaprubahan nila ay sapat upang simulan ang unang training center sa loob ng anim na buwan.
Hindi ito engrandeng gusali.
Hindi ito pang-display sa investors.
Ngunit sapat ito para magsimula.
At iyon ang pinakamahalaga.
Kinabukasan, maaga akong gumising.
Nagsuot ako ng simpleng puting blouse at maayos na pantalon.
Walang mamahaling alahas.
Walang kasamang lalaki.
Walang pangalan ng kumpanya ni Adrian.
Ako lang.
Pagdating ko sa opisina ng foundation, sinalubong ako ng tatlong tao.
Isang program director.
Isang legal consultant.
At isang community coordinator.
Habang ipinapaliwanag nila ang proseso, tahimik akong nakikinig.
“Malinaw sa proposal mo,” sabi ng program director, “na hindi lang ito charity project. May long-term structure ito. May livelihood training, mentoring, job placement, at financial literacy.”
Tumango ako.
“Iyon po talaga ang layunin. Hindi lang tulong sa isang araw. Gusto ko pong bigyan sila ng kakayahang tumayo sa sarili nilang paa.”
Ngumiti siya.
“Iyon ang dahilan kung bakit ikaw ang pinili namin.”
Parang may kung anong mainit na kumalat sa dibdib ko.
Ilang taon kong hinintay na marinig iyon.
Hindi mula kay Adrian.
Kundi mula sa mundong minsan kong inakalang hindi ako papansinin kung wala siya.
Pagkatapos ng meeting, ipinaliwanag nila ang isang mahalagang bagay.
“Kailangan nating ilunsad ito nang tahimik muna,” sabi ng legal consultant. “May ilang kompanya ring interesado sa parehong model. Kailangan nating protektahan ang intellectual property mo.”
Napatingin ako sa kanya.
“May problema po ba?”
Nagpalitan sila ng tingin.
Pagkatapos ay inilapag ng legal consultant ang isang kopya ng email sa harap ko.
“Kaninang madaling-araw, may kumpanya na nagpadala ng inquiry. Sinasabi nilang sila raw ang original partner ng project.”
Hindi ko kailangang itanong kung sino.
Alam ko na agad.
Dahan-dahan kong kinuha ang papel.
Nandoon ang pangalan ng kumpanya ni Adrian.
At sa dulo ng mensahe, nandoon ang pirma niya.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi pa lumilipas ang isang araw mula nang sabihin niyang wala nang halaga ang pangarap namin.
Ngayon, inaangkin na niya ito.
“Hindi raw matutuloy ang project kung wala ang approval nila,” dagdag ng legal consultant. “Totoo ba iyon?”
Itinaas ko ang tingin ko.
Sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon, hindi ako natakot sabihin ang totoo.
“Hindi po.”
Tahimik ang buong silid.
“Ang lahat ng updated documents, curriculum framework, field research, partner outreach, at community mapping ay ako ang gumawa. May mga lumang files na nagsimula kaming dalawa, pero ang final version na inaprubahan ninyo ay sa akin.”
Tumango ang legal consultant.
“Mabuti. Kailangan namin ang lahat ng proof of authorship.”
Binuksan ko ang laptop ko.
Isa-isa kong ipinakita ang timestamps.
Mga drafts.
Mga handwritten notes.
Mga recorded consultations.
Mga email.
Mga rejection letter.
Mga revision history.
Lahat ng gabing akala ni Adrian ay nagsasayang lang ako ng oras, iyon pala ang magiging ebidensya kong hindi niya kayang agawin ang pangarap na ako ang bumuhay.
Pagkalabas ko sa meeting, naghihintay siya sa lobby.
Si Adrian.
Nakasuot ng mamahaling suit.
Maayos ang buhok.
Ngunit halata sa mga mata niya ang puyat at gulat.
“Elise.”
Huminto ako.
Hindi ako lumapit.
Siya ang lumapit sa akin.
“Bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko?”
Kalmado akong tumingin sa kanya.
“May meeting ako.”
“Meeting?” Napatawa siya nang pilit. “Meeting para sa project natin?”
“Hindi na natin iyon project.”
Nanigas ang mukha niya.
“Elise, huwag kang magpadala sa emosyon. Pinaghirapan din natin iyon.”
“Tama,” sabi ko. “Pinaghirapan natin noon. Pero ikaw mismo ang nagsabing hindi mo na iyon priority.”
“Galit lang ako kagabi.”
“Hindi,” sagot ko. “Tapat ka kagabi.”
Saglit siyang hindi nakapagsalita.
Pagkatapos ay hininaan niya ang boses.
“Makinig ka. Kailangan ng foundation ng corporate backing. Kailangan nila ng kumpanya ko. Kapag nagkasundo tayo, puwede pa rin nating gawin ito nang magkasama.”
Tumingin ako sa kanya nang matagal.
Dati, kapag ganito siya magsalita, maniniwala ako.
Dati, kapag sinabi niyang “magkasama,” lulunukin ko ang lahat ng sakit.
Pero ngayon, malinaw na sa akin ang ibig sabihin niya.
Hindi niya ako kailangan bilang katuwang.
Kailangan niya ang hawak ko.
“Hindi,” sabi ko.
Napakurap siya.
“Ano?”
“Hindi ako makikipagkasundo.”
“Elise, huwag kang magmalaki. Hindi mo kayang buhatin ito mag-isa.”
Doon ako tahimik na natawa.
“Akala mo ba mag-isa ako?”
Bago pa siya makasagot, bumukas ang pintuan ng meeting room sa likod ko.
Lumabas ang program director kasama ang legal consultant.
Magalang silang tumayo sa tabi ko.
“Ms. Elise,” sabi ng program director, “handa na ang memorandum. Maaari na nating simulan ang formal signing bukas.”
Kitang-kita ko kung paano nagbago ang mukha ni Adrian.
Para siyang ngayon lang nakaisip ng isang bagay na matagal na niyang hindi nakita.
Na hindi na ako nakatayo sa likod niya.
Nakatayo na ako sa harap ng sarili kong pintuan.
At sa pagkakataong ito, siya ang naiwan sa labas.
Ngunit bago ako tuluyang umalis, biglang may isang babae na mabilis na pumasok sa lobby.
Ang bagong business development head ng kumpanya ni Adrian.
Ang babaeng palaging nasa tabi niya nitong mga nakaraang buwan.
Hingal siya, hawak ang tablet, at halos hindi na pinansin na nandoon ako.
“Sir,” sabi niya, nanginginig ang boses. “May problema tayo.”
Napalingon si Adrian.
“Ano na naman?”
Nilunok niya ang kaba.
“Ang investors… gusto nilang i-pull out ang funding.”
Namutla si Adrian.
“Bakit?”
Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang nagpatahimik sa buong lobby.
“Kasi nalaman nilang hindi sa atin ang project model.”
“At gusto nilang makausap ang tunay na may-ari.”
Tahimik akong nakatayo roon.
Hawak ang folder sa dibdib ko.
Habang si Adrian, sa unang pagkakataon, tumingin sa akin na parang ngayon lang niya naunawaan kung gaano kalaki ang nawala sa kanya.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)