Pag-alis Ko sa Ospital na Akala Nila Pagbagsak, Ngunit Iyon Pala ang Simula ng Pagyanig ng Lahat
Bahagi 2 — Ang Pag-alis Ko sa Ospital na Akala Nila Pagbagsak, Ngunit Iyon Pala ang Simula ng Pagyanig ng Lahat
Hindi agad nakapagsalita ang asawa ko.
Nakatingin lang siya sa screen ng cellphone ko, sa email na parang sinaksak mismo sa dibdib niya.
Ang babaeng doktor sa tabi niya ay pilit na ngumiti, ngunit halatang hindi na niya kayang itago ang kaba.
—Imposible iyan, mahina niyang sabi.
Tiningnan ko siya.
—Ano ang imposible? Na may ibang ospital na marunong kumilala ng kakayahan? O na may pasyenteng ayaw magpagamot sa taong hindi niya pinagkakatiwalaan?
Namula ang mukha niya.
Ang asawa ko naman ay biglang humakbang palapit sa akin.
—Hindi mo puwedeng tanggapin iyan.
Napangiti ako.
—Bakit hindi?
—Dahil kasalukuyan pang nasa ilalim ng San Gabriel ang kaso. May proseso. May protocol. May legal matters.
—Legal matters? Mabuti at nabanggit mo.
Itinaas ko ang cellphone ko.
—Kaya naka-cc ang Legal Department sa resignation ko. Para malinaw na mula sa oras na ito, wala na akong tungkuling magpasa ng anumang personal clinical analysis na hindi ko pa naisusumite bilang opisyal na dokumento ng ospital.
Tumigas ang panga niya.
—Ginagamit mo ang pasyente para gumanti.
—Hindi. Pinoprotektahan ko ang pasyente mula sa kapabayaan ninyo.
Biglang tumahimik ang buong hallway.
Hindi ko namalayan na nakabukas pa pala ang pinto ng opisina. Ilang nurse, residente, at staff ang nakatayo sa labas, tila walang makapaniwala sa nangyayari.
Ang babaeng doktor ay mabilis na lumingon sa kanila.
—Bumalik kayo sa trabaho.
Pero walang agad gumalaw.
Marahil dahil sa unang pagkakataon, nakita nilang ang taong lagi nilang kinatatakutan ay hindi pala ganoon kalakas kapag may tumayo sa harap niya nang hindi nanginginig.
Huminga nang malalim ang asawa ko.
—Lira, pumasok tayo sa loob. Pag-usapan natin ito nang maayos.
—Tapos na tayong mag-usap.
—Asawa mo ako.
Doon ako huminto.
Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.
—Hindi mo naalala iyan kanina noong binura mo ang pangalan ko.
Parang may tumama sa mukha niya.
Sandali siyang natigilan.
Ngunit bago pa siya makabawi, may dumating na staff mula sa executive office. Pawis na pawis ito habang hawak ang tablet.
—Sir, may urgent call po mula sa pamilya ng espesyal na pasyente.
Nagbago agad ang mukha ng asawa ko.
—Sabihin mong nasa meeting ako.
—Sir… nasa line din po ang legal representative nila. Gusto nilang malaman kung bakit wala na raw sa listahan ng lead physician si Doktora.
Lahat ng tingin ay bumaling sa akin.
Hindi ako nagsalita.
Hindi ko kailangang magsalita.
Ang asawa ko ay naglakad pabalik sa mesa, kinuha ang telepono, at pinilit gawing kalmado ang boses.
—Good morning. This is the Medical Director speaking.
Hindi ko marinig ang nasa kabilang linya, pero kita ko ang pagbabago ng mukha niya.
Mula sa kumpiyansa.
Naging gulat.
Pagkatapos ay naging takot.
—We can explain. There was only an internal administrative adjustment.
Saglit siyang tumahimik.
—No, the patient remains our priority.
Muli siyang natahimik.
Mas humigpit ang hawak niya sa receiver.
—Yes, Doctor Manalo prepared the preliminary care pathway, but—
Naputol siya.
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, nakita kong hindi niya alam ang isasagot.
Ibinaba niya ang telepono nang dahan-dahan.
Ang babaeng doktor ay agad lumapit.
—Ano raw?
Hindi siya sumagot.
Sa halip, tumingin siya sa akin.
—Gusto ka nilang makausap.
—Wala na akong obligasyon sa ospital na ito.
—Lira, huwag kang ganito.
—Ganito? Ano ba ang tingin mo sa akin? Emergency button na pipindutin ninyo kapag kailangan, pero buburahin kapag tapos na gamitin?
Hindi siya nakasagot.
Dumating ang pinuno ng HR kasama ang dalawang miyembro ng legal team. Kitang-kita sa mukha nila ang kaba.
—Doktora, maaari ba namin kayong makausap sandali?
—Kung tungkol ito sa resignation ko, natanggap na ninyo.
—Oo, pero kailangan naming linawin ang tungkol sa mga file.
Ngumiti ako nang mahinahon.
—Ang opisyal na files ng ospital ay nasa system. Maaari ninyong buksan anumang oras. Ang hinihingi nila sa akin ay personal research notes, risk mapping, at family communication strategy na hindi pa naisusumite dahil hindi pa tapos ang final review.
Tumingin ang legal officer sa asawa ko.
Halatang hindi niya alam ang buong katotohanan.
—Sir, naisumite na po ba ang final clinical pathway sa hospital database?
Hindi agad nakasagot ang asawa ko.
Ang katahimikan niya ang naging sagot.
Dahan-dahang bumaling sa akin ang legal officer.
—Kung ganoon, hindi po namin kayo maaaring pilitin.
Namutla ang babaeng doktor.
—Pero kailangan ko iyon para sa case presentation!
Nabitawan niya ang tunay na dahilan.
Hindi pasyente ang iniisip niya.
Kundi presentation.
Kredito.
Pangalan.
Ang ilang residenteng nasa labas ay nagkatinginan.
Marahil doon nila unang nakita ang bitak sa maskara niya.
Tiningnan ko siya.
—Kung ikaw ang lead, dapat handa ka.
—Hindi mo naiintindihan ang pressure!
—Naiintindihan ko. Kaya nga hindi ko kinuha ang posisyon nang hindi ko kaya.
Parang sinampal siya ng pangungusap ko.
Bigla siyang lumingon sa asawa ko.
—Raf, sabihin mo sa kanya!
Doon ko napansin.
Hindi niya siya tinawag na Doctor.
Hindi Director.
Raf.
Sa harap ng staff.
Sa harap ng HR.
Sa harap ng legal team.
At sa harap ng asawa niya.
Isang mabigat na katahimikan ang bumagsak.
Ang asawa ko ay biglang napatingin sa paligid, parang ngayon lang niya naalala kung nasaan kami.
—Mika, enough.
Pero huli na.
May nakita na ang lahat.
Hindi ko alam kung dapat ba akong masaktan pa.
O matawa na lang.
Anim na taon akong nag-ingat.
Anim na taon akong umiwas sa kahit anong usapan na masasabing nakinabang ako dahil asawa ko ang direktor.
Samantalang sila pala…
Matagal nang komportable sa likod ng saradong pinto.
Huminga ako nang malalim.
—May appointment ako.
—Saan ka pupunta? tanong ng asawa ko.
—Sa ospital na marunong gumalang sa buntis na doktor.
Kinuha ko ang bag ko.
Habang naglalakad ako palabas, maraming staff ang umatras para bigyan ako ng daan.
May isang matandang nurse na biglang lumapit at marahang hinawakan ang braso ko.
—Doktora… salamat po sa lahat.
Sa simpleng pangungusap na iyon, halos bumigay ang loob ko.
Ngunit pinigilan ko ang luha.
Hindi dito.
Hindi sa harap nila.
Pagdating ko sa parking area, naroon ang kotse na binili naming mag-asawa noong ikatlong anibersaryo namin.
Hindi ko ito sinakyan.
Tumawag ako ng taxi.
Habang naghihintay, tumunog muli ang cellphone ko.
Numero ng ina ng espesyal na pasyente.
Sandali akong nagdalawang-isip bago sinagot.
—Doktora?
Boses iyon ng isang babaeng halos hindi makapagsalita sa pag-aalala.
—Opo.
—Totoo po bang hindi na kayo ang hahawak sa kaso ng asawa ko?
Pumikit ako sandali.
—Wala na po ako sa ospital na iyon.
Natahimik siya.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
—Kung nasaan po kayo, doon kami pupunta.
Napahawak ako sa tiyan ko.
Sa gitna ng lahat ng nawala sa akin ngayong umaga, may mga taong pinili pa rin akong pagkatiwalaan.
—Pag-isipan po ninyo nang mabuti. Malaking desisyon po ang paglipat.
—Napag-isipan na namin, Doktora. Ang asawa ko mismo ang nagsabi kagabi: kung hindi ikaw ang doktor niya, ayaw niyang ituloy doon.
Napalunok ako.
—Sige po. Ipapakilala ko kayo sa bagong institution. Dadaan tayo sa tamang proseso.
—Salamat po. At Doktora…
—Opo?
—Alam naming hindi kayo iniwan ng ospital dahil mahina kayo. Iniwan nila kayo dahil natakot sila sa lakas ninyo.
Hindi ko na napigilan ang luha.
Ngunit bago pa ako makasagot, may narinig akong mabilis na yabag mula sa likod.
Paglingon ko, nakita ko ang asawa ko.
Wala na ang pormal niyang anyo.
Wala na ang malamig na direktor.
Mukha siyang lalaking ngayon lang naintindihan na may bagay siyang nawala.
—Lira, please.
Hindi ko ibinaba ang tawag.
Lumapit siya, hingal, may hawak na dokumento.
—Withdraw your resignation. Ibabalik ko ang pangalan mo sa listahan.
Napatingin ako sa kanya.
Dati, sapat na sana ang ganoong pangungusap para mapatawad ko siya.
Pero ngayon…
Huli na.
—Hindi na kailangan.
—Ako ang mag-aayos. Ako ang kakausap sa board. Ikaw ang magiging Chief.
Tahimik ko siyang tiningnan.
—Akala mo posisyon lang ang kinuha mo sa akin?
Nanigas siya.
—Lira…
—Hindi mo lang binura ang pangalan ko sa listahan. Binura mo ang tiwala ko sa iyo.
Biglang namula ang mga mata niya.
—Ginawa ko lang iyon dahil napilitan ako. May pressure mula sa board. Kailangan nilang makita na neutral ako. Kailangan kong protektahan ang reputasyon natin.
—Hindi mo pinrotektahan ang reputasyon natin. Pinrotektahan mo siya.
Hindi siya nakasagot.
At ang katahimikan niya ay mas masakit kaysa sa anumang paliwanag.
Dumating ang taxi.
Binuksan ng driver ang pinto.
Bago ako sumakay, lumapit pa siya ng isang hakbang.
—At ang anak natin?
Tumigil ang kamay ko sa hawakan ng pinto.
Dahan-dahan akong lumingon.
Sa unang pagkakataon simula umaga, narinig kong binanggit niya ang bata.
Ngunit imbes na malasakit, ang naramdaman ko ay gamit na naman ang anak ko para pigilan ako.
—Ang anak ko, lalaki sa tabi ng taong marunong rumespeto sa kanyang ina.
Nanlaki ang mga mata niya.
—Anak natin iyon.
—Dapat naalala mo iyan bago mo ginamit ang pagbubuntis ko para tanggalan ako ng karapatan.
Sumakay ako sa taxi.
Habang umaandar ito palabas ng ospital, nakita ko sa side mirror na nakatayo pa rin siya sa driveway.
Mag-isa.
Maliit.
Natalo.
Ngunit hindi pa tapos ang lahat.
Dahil bago pa ako makarating sa bagong ospital, tumawag ang legal officer ng dating pinapasukan ko.
Nanginginig ang boses niya.
—Doktora… kailangan po naming ipaalam sa inyo. May emergency board meeting ngayong hapon.
Huminga ako nang malalim.
—Tungkol saan?
Saglit siyang natahimik.
—Tungkol po sa posibleng misconduct ng Medical Director… at sa relasyon niya sa doktorang ipinalit sa inyo.
Tumingin ako sa labas ng bintana.
Sa unang pagkakataon, hindi na ako natakot.
—Sige, sabi ko nang mahina. —Sabihin ninyo sa board… dadalo ako.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)