Pasyenteng Pinili Ako, Ang Asawang Nagsimulang Mabuwal, At Ang Katotohanang Hindi Na Kayang Itago
Bahagi 4 — Ang Pasyenteng Pinili Ako, Ang Asawang Nagsimulang Mabuwal, At Ang Katotohanang Hindi Na Kayang Itago
Pagpasok ng pamilya ng espesyal na pasyente sa conference room, parang biglang nagbago ang bigat ng hangin.
Una kong nakita ang asawa ng pasyente.
Maputla ang mukha niya, ngunit matatag ang mga mata. Kasunod niya ang dalawang anak na nasa edad kolehiyo na, at sa likuran nila ay tatlong abogado na may dalang makakapal na folder.
Hindi sila mukhang nagmamadali.
Hindi rin sila mukhang natatakot.
Mukha silang mga taong nakapagdesisyon na bago pa man sila pumasok.
Tumayo ang chairman ng board.
—Magandang araw. Maaari po ba nating pag-usapan ito nang mahinahon?
Tumango ang babae.
—Kaya nga po kami nandito. Para maging malinaw ang lahat.
Pagkatapos, lumingon siya sa akin.
Sa harap ng buong board, sa harap ng asawa ko, sa harap ng babaeng doktor na ipinilit nilang pumalit sa akin, lumapit siya at hinawakan ang dalawang kamay ko.
—Doktora, pasensiya na kung nadamay kayo sa gulong ito.
Hindi ko inaasahan ang sinabi niya.
Ako pa dapat ang humingi ng paumanhin.
Ngunit bago ako makapagsalita, ipinagpatuloy niya:
—Ang asawa ko mismo ang nagbilin kagabi. Sabi niya, “Kung hindi si Doktora ang hahawak, huwag ninyo akong isugal.”
Tahimik ang buong silid.
Ramdam kong nanginginig ang mga kamay niya, ngunit hindi ang boses niya.
—Hindi kami mayaman dahil gusto naming diktahan ang ospital. Nandito kami dahil buhay ng mahal namin ang nakataya.
Lumapit ang isa sa mga abogado at inilapag ang dokumento sa mesa.
—Opisyal naming hinihiling na ilipat ang buong kaso sa bagong institusyong kinabibilangan ni Doktora. Hinihiling din naming buksan ang imbestigasyon tungkol sa biglaang pagpapalit ng lead physician nang walang pahintulot ng pamilya.
Namutla ang mukha ng asawa ko.
—Hindi ganoon kasimple ang proseso.
Tumingin sa kanya ang abogado.
—Mas hindi simple ang pagpapalit ng doktor sa komplikadong kaso nang walang malinaw na dahilan.
Sumingit ang babaeng doktor.
—Hindi po ako walang kakayahan. Ako po ang itinalaga ng ospital.
Hindi siya tiningnan ng pamilya.
Iyon ang pinakamasakit na sagot.
Minsan, mas matalim ang hindi pagkilala kaysa sa anumang salita.
Tumayo ang asawa ko.
—Ang ospital ang may pananagutan sa pasyente. Hindi maaaring basta ilipat—
Naputol siya nang magsalita ang pasyente mismo.
Oo.
Naroon siya.
Nasa wheelchair, dinala ng isang attendant mula sa likurang pinto. Payat ang katawan, mahina ang paghinga, ngunit malinaw ang titig.
Nagulat ang lahat.
Maging ako ay napahakbang palapit.
—Bakit ninyo po siya dinala rito? Dapat nagpapahinga siya.
Ngumiti siya nang mahina.
—Kung buhay ko ang pinag-uusapan, Doktora, dapat narito ako.
Tahimik na napaluha ang asawa niya.
Tumingin ang pasyente sa board.
—Hindi ko alam ang politika ninyo sa ospital. Hindi ko rin alam kung sino ang malapit kanino. Ang alam ko lang, nang ipinaliwanag ni Doktora ang sakit ko, hindi niya ako tinakot. Hindi niya rin ako binigyan ng huwad na pag-asa. Sinabi niya ang totoo, at sinabi niya kung paano tayo lalaban.
Pagkatapos, tumingin siya sa babaeng doktor.
—Pasensiya na po. Hindi ko kayo kilala.
Nanigas ang babae.
Tumingin naman siya sa asawa ko.
—At kayo, Direktor, noong huli tayong nag-usap, sinabi ninyong hindi na puwede si Doktora dahil kailangan niyang magpahinga. Hindi ninyo sinabi na tinanggal ninyo siya sa listahan. Hindi ninyo sinabi na buntis siya ang ginamit ninyong dahilan.
Parang may kumalat na malamig na apoy sa buong silid.
Lumingon sa akin ang ilang board member.
Sa pagkakataong iyon, hindi na nila ako tiningnan bilang empleyado.
Tiningnan nila ako bilang taong ginawan ng mali.
Biglang nagsalita ang chairman.
—Medical Director, totoo ba ito?
Hindi sumagot ang asawa ko.
Ang katahimikan niya, muli, ang naging pinakamalakas na pag-amin.
—Totoo ba, inalis ninyo siya sa kaso dahil sa pagbubuntis niya?
Mahaba ang katahimikan.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
—Ginawa ko ang akala kong pinakamainam para sa ospital.
Napapikit ako.
Hanggang sa huli, hindi pa rin niya masabing mali siya.
Ang pasyente ay ngumiti nang pagod.
—Kung ganoon, hindi na ako ligtas sa ospital na ito.
Parang may bumagsak na pader.
Sa loob ng ilang minuto, nagpalitan ng dokumento ang mga abogado at legal team. Ang board ay nag-usap nang pabulong. May mga tawag na ginawa. May mga papel na pinirmahan.
Ako naman ay nakatayo lang sa gilid, hawak ang tiyan ko.
Sa gitna ng ingay, naramdaman kong may maliit akong buhay na dapat protektahan.
Hindi lang mula sa pagod.
Kundi mula sa mundong kayang burahin ang halaga ng isang babae kapag naging ina siya.
Makalipas ang ilang sandali, tumayo ang chairman.
—Pansamantalang sinuspinde ang Medical Director habang isinasagawa ang imbestigasyon.
Napaangat ng tingin ang asawa ko.
—You cannot do this.
—We can, sabi ng chairman. —At ginagawa namin.
Lumapit sa kanya ang legal officer.
—Kailangan po ninyong isurrender ang access card at official devices habang ongoing ang review.
Ang babaeng doktor ay biglang nagsalita.
—Paano naman ako? Ako ang bagong lead—
—Walang bagong lead, malamig na sagot ng chairman. —Suspended ang appointment mo habang sinusuri ang proseso.
Namuti ang mukha niya.
Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang walang taong masasandalan.
Walang direktor na magtatanggol.
Walang pintong isasara para iligtas siya.
Bigla siyang tumingin sa akin.
—Masaya ka na?
Tahimik akong tumingin sa kanya.
—Hindi.
Nagulat siya.
—Hindi ako masaya na may pasyenteng muntik maging biktima ng ambisyon ninyo.
Wala siyang naisagot.
Paglabas ko ng conference room, sumunod ang asawa ko.
—Lira, sandali.
Hindi ako huminto.
—Lira, please.
Huminto ako sa dulo ng hallway.
Dati, sa hallway ding iyon ako pinigil para kunin ang files ko.
Ngayon, doon niya ako hinabol para humingi ng kapatawaran.
Nakakatawa ang buhay.
—Ano pa ang gusto mo?
Namumula ang mga mata niya.
—Nagkamali ako.
Tahimik ako.
—Akala ko kaya kong paghiwalayin ang trabaho at pamilya. Akala ko kung aalisin kita, mapoprotektahan kita sa intriga.
—Hindi mo ako pinrotektahan. Pinili mong hindi ako paniwalaan.
Napayuko siya.
—Natatakot ako.
—Sa ano?
—Na mas magaling ka sa akin.
Hindi ko inaasahan iyon.
Tumingin ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon, wala na siyang maskara.
Hindi na siya direktor.
Hindi na siya makapangyarihan.
Isa na lang siyang lalaking natakot sa sariling asawa.
—Noong nagsimula kang kilalanin ng board, noong mas hinahanap ka ng mga donor, noong mas pinakikinggan ka ng mga residente kaysa sa akin… natakot ako. At nang dumating si Mika, madali siyang tulungan. Madali siyang kontrolin. Hindi niya ako nilalampasan.
Parang may huling piraso ng pagmamahal sa loob ko ang tuluyang namatay.
—Kaya pala ako ang binura mo.
—Lira, hindi ko sinasabing tama ako. Patawarin mo ako. Para sa anak natin, subukan natin—
Umiling ako.
—Huwag mong gamitin ang anak ko bilang dahilan para bumalik ako sa lugar na paulit-ulit akong pinapaliit.
Lumapit siya.
—Mahal pa rin kita.
Napangiti ako nang mapait.
—Hindi pagmamahal ang takot sa liwanag ng taong kasama mo. Hindi pagmamahal ang paghila pababa sa taong dapat mong ipagmalaki.
Dumating ang kinatawan ng bagong ospital.
—Doktora, handa na po ang transfer team.
Tumango ako.
Bago ako umalis, tumingin ako sa asawa ko sa huling pagkakataon.
—Aalagaan ko ang anak natin. Pero hindi ko na aalagaan ang insecurities mo.
Pagkatapos, tumalikod ako.
Sa labas, naghihintay ang ambulansya para sa pasyente, ang bagong medical team, at ang simula ng buhay na hindi ko kailangang ipagpaumanhin ang galing ko.
Ngunit bago pa ako makasakay sa kotse, tumunog ang cellphone ko.
Isang mensahe mula sa chairman ng dating ospital.
“Doktora, hihilingin ng board na humarap kayo bukas bilang pangunahing saksi. May nakita kaming karagdagang ebidensiya sa email archives ng Medical Director.”
Napahinto ako.
Sumunod ang isa pang mensahe.
“Hindi lang pala kayo ang ginawan nito.”
Dahan-dahan kong ibinaba ang phone.
At sa unang pagkakataon, naunawaan ko.
Hindi pa tapos ang pagbagsak nila.
Nagsisimula pa lang.
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)