Bumalik Siya Upang Bawiin ang Pangarap, Huli Na ang Lahat
Bahagi 3 — Nang Bumalik Siya Upang Bawiin ang Pangarap, Huli Na ang Lahat
Hindi agad nakasagot si Adrian.
Nakatayo lamang siya sa gitna ng lobby habang nakatitig sa akin. Ang kumpiyansa na dati niyang dala sa bawat paglalakad ay napalitan ng pag-aalinlangan. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, hindi na siya ang taong may kontrol sa sitwasyon.
Samantala, nanatili akong kalmado.
Hindi dahil wala na akong nararamdaman.
Kundi dahil napagod na akong ipaglaban ang isang taong matagal nang tumigil lumaban para sa amin.
Lumapit ang legal consultant.
“Ms. Elise, maaari na po tayong umakyat.”
Tumango ako.
Bago ako tuluyang sumunod, narinig kong muli ang boses ni Adrian.
“Elise.”
Huminto ako ngunit hindi lumingon.
“Puwede ba tayong mag-usap? Kahit sampung minuto lang.”
Napapikit ako sandali.
Pitong taon akong laging nagbibigay ng oras para sa kanya.
Ngayon, sampung minuto na lamang ang hinihingi niya.
Ngunit hindi na iyon ganoon kasimple.
“Kung tungkol sa proyekto,” mahinahon kong sabi, “naroon ang abogado. Doon tayo mag-usap.”
“Hindi tungkol sa proyekto.”
“Kung ganoon, wala na tayong dapat pag-usapan.”
Tahimik akong sumakay sa elevator.
Habang nagsasara ang pinto, huling beses kong nakita ang mukha niyang puno ng panghihinayang.
—
Lumipas ang isang linggo.
Halos araw-araw akong nasa opisina ng foundation.
Kasama ang maliit na team, sinimulan naming isa-isahin ang mga paghahanda.
Pagpili ng unang komunidad.
Pagbuo ng training modules.
Pakikipagpulong sa mga volunteer.
Pagkuha ng kagamitan.
Nakakapagod.
Ngunit sa bawat araw na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman na tama ang naging desisyon ko.
Isang umaga, habang inaayos ko ang listahan ng mga magiging instructor, may kumatok sa pintuan.
“Pasok.”
Pumasok ang program director.
“May gusto akong ipakita sa iyo.”
Iniabot niya ang isang folder.
Nasa loob ang balita mula sa iba’t ibang business publications.
Nangungunang paksa ang biglaang paghinto ng expansion project ng kumpanya ni Adrian.
Ayon sa ulat, umatras ang ilan sa kanilang investors matapos lumabas na hindi pag-aari ng kumpanya ang social development model na ipinresenta nila sa mga negosasyon.
Tahimik kong isinara ang folder.
Hindi ako natuwa.
Hindi rin ako nalungkot.
May mga resulta lang talaga ang bawat desisyon.
“At may isa pa,” dagdag ng director.
Iniabot niya ang isang invitation.
“Inimbitahan tayong mag-present sa National Social Innovation Forum sa susunod na buwan.”
Napangiti ako.
Noon, pangarap lang naming makapagbahagi ng ideya sa kahit maliit na seminar.
Ngayon, may pagkakataon na kaming maipakita ang proyekto sa buong bansa.
—
Samantala, hindi naging madali ang mga sumunod na araw para kay Adrian.
Ilang beses siyang nagtangkang makipagkita.
Nagpadala siya ng email.
Nag-iwan ng sulat.
Maging ang dati naming magkakaibigan ay kinausap niya.
Ngunit malinaw ang sagot ko.
Lahat ng usaping may kaugnayan sa proyekto ay daraan sa legal team.
Lahat ng personal na usapan ay tapos na.
Isang hapon, habang palabas ako ng opisina, nakita ko siyang naghihintay sa labas.
Hindi siya nakasuot ng mamahaling suit.
Simpleng polo lang.
Mukha siyang ilang gabing hindi nakatulog.
“Hindi ako aalis hangga’t hindi mo ako pinakikinggan.”
Huminga ako nang malalim.
“Sampung minuto.”
Tumango siya.
Naglakad kami papunta sa maliit na coffee shop sa tapat.
Tahimik kaming naupo.
Siya ang unang nagsalita.
“Alam kong nagkamali ako.”
Hindi ako sumagot.
“Akala ko kapag lumaki ang negosyo, saka natin babalikan ang pangarap natin.”
“Tapos?”
“Habang tumatagal… nasanay akong unahin ang kita.”
Napabuntong-hininga siya.
“At isang araw, hindi ko na namalayang tuluyan ko nang iniwan ang dahilan kung bakit ko sinimulan ang lahat.”
Tahimik ko siyang pinakinggan.
Hindi ko siya pinutol.
Hindi ko rin siya inalo.
“Elise…”
Ngumiti siya nang mapait.
“Hindi lang pala proyekto ang nawala sa akin.”
Napatingin siya sa akin.
“Pati ikaw.”
Matagal akong hindi nagsalita.
Pagkatapos ay marahan kong inilapag ang tasa.
“Adrian.”
“Kung sinabi mo sa akin ang mga salitang iyan isang taon na ang nakalipas, baka naniwala pa ako.”
“Pero ngayon…”
Umiling ako.
“Hindi na ako ang dating Elise na kayang hintayin kang bumalik.”
Tumango siya.
Parang matagal na niyang inaasahan ang sagot na iyon.
“May isa na lang akong hihilingin.”
“Ano iyon?”
“Huwag mong hayaang mamatay ang pangarap na minsan nating binuo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi iyon mamamatay.”
“Sisiguraduhin kong mabubuhay iyon.”
“Pero hindi na bilang pangarap nating dalawa.”
“Kundi bilang pangarap ng mga batang makikinabang dito.”
Unti-unti siyang napangiti.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, nakita kong wala na ang pagmamataas sa kanyang mga mata.
Tanging pagsisisi.
At pagtanggap.
—
Lumipas ang tatlong linggo.
Mabilis ang naging paghahanda para sa forum.
Habang inaayos namin ang presentation, nakatanggap kami ng balitang higit pang nagpabago sa lahat.
May isang malaking philanthropic organization ang nagpahayag ng interes na pondohan ang limang bagong training center kung magiging matagumpay ang unang pilot project.
Halos hindi makapaniwala ang buong team.
“Ms. Elise,” sabi ng finance manager, “ito na ang pagkakataong mapalawak ang proyekto.”
Napatingin ako sa blueprint na minsan naming sabay na iginuhit.
Tahimik akong ngumiti.
Marami nang nagbago.
Ngunit hindi ang layunin.
Hindi ang dahilan kung bakit ko ito sinimulan.
Kinagabihan, habang mag-isa akong nag-aayos ng mga dokumento sa opisina, tumunog ang cellphone ko.
Hindi si Adrian.
Hindi rin ang foundation.
Isang hindi pamilyar na numero.
“Hello?”
Mahinang boses ng isang lalaki ang sumagot.
“Magandang gabi. Tumatawag ako mula sa tanggapan ng organizer ng forum.”
“Opo?”
“May nais lang po kaming ipaalam.”
“Ano po iyon?”
“May isang kumpanya ang humiling na maging pangunahing sponsor ng event.”
“Normal lang naman iyon.”
“Opo, pero may kondisyon sila.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong kondisyon?”
Sandaling natahimik ang lalaki bago nagsalita.
“Gusto nilang alisin sa pangunahing programa ang presentation ng inyong proyekto.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Sino ang kumpanyang iyon?”
Narinig ko ang marahang pagbuklat niya ng dokumento.
Pagkatapos ay binigkas niya ang pangalang ikinabigat ng buong silid.
“Ang pinakamalaking kakumpitensya ng foundation… at bagong strategic partner ng dating kumpanya ni Adrian.”
Tahimik akong napahawak sa mesa.
Alam kong hindi pa tapos ang laban.
At ngayon, hindi na lang pangalan ko ang nakataya.
Kundi ang kinabukasan ng daan-daang kabataang umaasang matutupad ang pangarap na matagal ko nang ipinangakong hindi ko kailanman bibitawan.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)