Inilabas ni Dr. Velez si Lira sa opisina — nanumpa si Nina na bukas ay wala nang puwesto si Lira sa Academia Norte
Bahagi 2: Inilabas ni Dr. Velez si Lira sa opisina — nanumpa si Nina na bukas ay wala nang puwesto si Lira sa Academia Norte
Nanigas pa rin ang mga daliri ni Lira sa tela ng bag.
Hindi siya nagsalita nang gabayan siya ni Dr. Velez palabas ng opisina. Malamig ang hallway. Mabilis ang mga hakbang ng doktor, pero hindi siya hinila. Parang may nakabantay sa likod niya, at sa unang pagkakataon ay hindi iyon para saktan siya.
Sa loob, naiwan ang principal na namumutla. Ang guro, nakayuko.
Bago isara ang pinto, tumingin muna si Dr. Velez sa matanda.
“Hindi na kailangang pumasok bukas. May papeles na papadala ang opisina.”
Walang sagot.
Hindi na rin humingi ng paliwanag si Lira. Sapat na sa kanya ang hangin sa labas ng silid.
Naglakad sila papuntang clinic. Doon lang siya pinauupo. Inabot sa kanya ng doktor ang baso ng tubig.
“Uminom ka. Hindi ka pinapabalik sa klase ngayon. Tatawagan ko si Lex.”
Humigop si Lira. Mahina.
“Bakit… po kayo tumulong?”
Bahagyang ngumiti si Dr. Velez, pero walang biro sa mata.
“May utang ako sa kuya mo. At may utang ang paaralang ito sa pamilya ninyo. Hindi iyon ibig sabihin na puwedeng yurakan ang sinuman. Lalo na ikaw.”
Hindi niya alam kung anong isasagot.
Nang labas sila ulit, nandoon na si Nina sa dulo ng hallway. Nakasandal sa lockers, may dalawang kaklase sa likod.
Tumingin ito kay Lira mula ulo hanggang paa.
“Wow. Mabilis naman ang rescue.”
Hindi gumalaw si Lira.
Lumapit si Nina. Mabango. Malinis. Parang walang dumi ang araw nito.
“Sino ka ba talaga? Anong relasyon mo kay Dr. Velez? Sa Montiel?”
Tahimik lang si Lira.
Tumawa nang mahina si Nina.
“Enjoy mo ngayon. Bukas, wala ka nang puwesto rito. Hindi sapat ang koneksyon kapag hindi ka bagay.”
Bago pa makasagot si Dr. Velez, umatras na si Nina. Parang nanalo na kahit walang laban.
Sa hapon, sa gate, nandoon si Lex.
Bumaba ito sa kotse nang makita si Lira. Walang maraming tanong sa harap ng iba. Binuksan lang ang pinto.
“Pasok.”
Nang umandar ang sasakyan, saka ito nagsalita.
“Ano’ng nangyari?”
Hinigpitan ni Lira ang hawak sa bag sa kandungan.
“May guro. May… estudyante. Gusto nilang palayasin ako.”
“At si Velez?”
“Dumating po siya.”
Tumango si Lex. Mahigpit ang hawak sa manibela.
“Sabihin mo sa akin kung may sumubok ulit. Kahit anong oras.”
“Opo.”
Hindi na niya dinagdagan.
Naramdaman ni Lex iyon. Hindi siya pinilit.
Sa bahay, inihain ang hapunan, pero kaunti lang ang kinain ni Lira. Sa kuwarto, inilagay niya ang bag sa gilid ng kama. Hindi sa closet. Hindi sa drawer. Sa gilid, kung saan madaling abutin.
Gabi na nang tumunog ang tablet sa mesa.
Video call.
Lumitaw ang mukha ng isang lalaking medyo mas bata kay Lex. Maayos ang buhok, matalas ang tingin pero hindi malamig.
“Lira?”
Tumango siya.
“Ako si Theo. Kuya mo rin. Narinig ko kay Lex. Pasensya, late ako sa lahat.”
Hindi siya marunong tumugon sa ganoong boses. Parang normal lang na may bagong kuya sa screen.
“Kumusta ang unang araw?”
“Maingay,” sagot niya nang maikli.
Bahagyang natawa si Theo.
“Okay. Hindi kita pipilitin ngayon. Pero nandito kami. Hindi ka bisita.”
Hindi pa natatapos ang usapan nang may pumasok na text sa phone na ibinigay sa kanya ni Lex.
Isang linya lang.
Cade: Uuwi na kami.
Tiningnan ni Lira ang pangalan. Hindi pa niya kilala ang mukha. Pero may bigat sa dalawang salita. Parang desisyon, hindi balita.
Nang matapos ang call, naupo siya sa kama. Hinawakan ang telang bag.
Hindi siya umiyak.
Pero mas mahigpit ang yakap niya rito kaysa kahapon.
Kinabukasan, mas mabilis ang mga bulong sa Academia Norte.
“Ginamit ang pangalan.”
“Hindi raw bagay.”
“May doctor pa.”
Dumaan si Lira sa hallway na para bang hindi niya naririnig. Yakap pa rin ang bag hanggang makarating sa locker.
Bukas ang kanyang cabinet.
Wala ang plastic folder ng group project. Wala ang printed notes na inabot sa kanya kahapon ng seatmate.
Sa likod niya, may tumawa.
Si Nina.
“Nawawala ang materials ng grupo. Ikaw ang huling humawak. Sabi ng iba, may nakitang punit na papel sa bag mo.”
“Hindi ko po kinuha.”
“E bakit wala?” Tanong ni Nina nang malakas. Sapat para magsilbing crowd ang mga estudyanteng dumadaan. “Bago ka pa lang, may gulo na. Tapos nagtatago sa koneksyon. Sige, ipaliwanag mo.”
Hindi mahaba ang sagot ni Lira.
“Hindi ko kinuha.”
Iyon lang.
Parang lalong naasar si Nina sa kaiksi.
“Wala kang disiplina. Wala kang lugar. Kung may bayag ka, aminin mo.”
May nagsabi sa likod, “Baka nga…”
May natawa.
Nakatayo lang si Lira. Hindi umatras. Hindi rin sumigaw. Alam niyang kapag nagsimula siyang magpaliwanag nang mahaba, lalo siyang lulubog. Sanay siya sa ganoong trap.
Lumapit si Nina. Masyadong malapit.
“Ibaba mo ’yang mumurahing bag. Baka nandiyan ang ninanakaw mo.”
Humigpit ang kamay ni Lira sa tela.
“Huwag.”
“Ano? Ayaw mong mahuli?”
Pinalibutan sila. May phone na nakataas. May guro sa dulo ng hallway na nagkunwaring abala sa papeles.
Ibinaba ni Nina ang tinig, pero sapat pa ring marinig ng malapit.
“Ngayon ka aamin. O ipapakita namin sa buong floor kung gaano ka ka-out of place.”
Hindi gumalaw si Lira.
Pero nagsimula nang manginig ang balikat niya. Hindi sa takot sa Nina.
Kundi sa tanong na ayaw niyang aminin:
Kung wala si Lex, kung wala si Dr. Velez—may maniniwala ba sa kanya?
Itinaas ni Nina ang kamay para abutin ang strap ng bag.
Biglang huminto ang ingay sa hallway.
Hindi dahil sa guro.
Dahil sa mga hakbang.
Mabigat. Diretso. Walang pagmamadali.
Lumitaw si Lex sa kanto, suot ang itim na jacket, hawak ang phone na parang kaka-end lang ng tawag. Tiningnan nito ang crowd. Si Nina. Pagkatapos, ang kamay nitong nakataas malapit sa bag ni Lira.
Hindi sumigaw si Lex.
Hindi rin nagtanong kung bakit may tao.
Isang sulyap lang—sapat para maramdaman ng hallway na may ibang batas biglang pumasok.
“Lira,” sabi niya nang malinaw. “Halika.”
Nanigas si Nina sa gitna ng lahat, kamay pa ring nakataas sa ere.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)