Hindi Ko Sinasadyang Marinig Ang Tawag Ni Mira, At Sa Gabing Iyon, Unang Beses Kong Naisip Na Baka Mas Marami Siyang Itinatago Kaysa Sa Inaakala Ko
BAHAGI 2: Hindi Ko Sinasadyang Marinig Ang Tawag Ni Mira, At Sa Gabing Iyon, Unang Beses Kong Naisip Na Baka Mas Marami Siyang Itinatago Kaysa Sa Inaakala Ko
Hindi ako gumalaw.
Nanatili akong nakatayo sa likod ng manipis na kurtina habang pinipilit na huwag gumawa ng kahit kaunting ingay.
Patuloy na nagsasalita si Mira.
— Hindi… hindi pa niya alam ang tungkol doon.
Huminto siya sandali.
— Huwag muna ninyong sabihin. Kapag nalaman niya ngayon, siguradong babalik siya agad sa probinsya.
Napahigpit ang hawak ko sa gilid ng dingding.
Ako ba ang tinutukoy niya?
Ano ang bagay na hindi ko dapat malaman?
Maya-maya ay ibinaba niya ang telepono.
Tahimik siyang tumingin sa madilim na langit bago pumasok muli sa loob.
Mabilis akong bumalik sa higaan at nagpanggap na natutulog.
Humiga siya sa tabi ko.
Marahan niyang hinaplos ang buhok ko.
— Konting tiis na lang, Miguel… pagkatapos nito, wala nang makakasakit sa atin.
Hindi ako nakatulog buong gabi.
Kinabukasan, maaga akong lumabas para maghanap ng pansamantalang trabaho.
Hindi dahil kailangan namin ng pera.
Kundi dahil kailangan kong ipagpatuloy ang palabas.
Sa maliit na apartment namin, kahit ang landlord ay naniniwalang halos wala na kaming makain.
Minsan, binibigyan pa kami ng libreng ulam.
Lalong sumikip ang dibdib ko.
Hindi ko gustong magsinungaling sa mabubuting tao.
Ngunit paulit-ulit kong naaalala ang sinabi ni Mira.
“Hintayin mong kusang lumabas ang tunay nilang kulay.”
Lumipas ang dalawang linggo.
Isang hapon, habang nagbubuhat ako ng mga kahon sa isang bodega, tumunog ang cellphone ko.
Si Papa.
Hindi ko agad sinagot.
Makalipas ang ilang segundo, nagpadala siya ng voice message.
— Miguel, huwag ka nang umuwi rito kung wala ka ring maitutulong. Problema ka lang.
Napangiti ako nang mapait.
Ilang taon akong halos hindi tumatanggi sa mga hinihingi nila.
Ngayon, isang beses lang akong nawalan, parang wala na akong naging halaga.
Pag-uwi ko, nadatnan kong may bisita si Mira.
Isang matandang lalaki.
Mahigit sitenta na siguro.
Pagkakita sa akin ay agad siyang tumayo.
— Ikaw si Miguel?
Tumango ako.
Ngumiti siya.
Pero may lungkot sa mga mata niya.
— Kamukha mo ang nanay mo.
Natigilan ako.
Matagal nang yumao si Mama.
Kaunti lang ang mga taong nakakakilala sa kanya.
Bago pa ako makapagtanong, mabilis na sumingit si Mira.
— Tay Ernesto, aalis na po kayo. Baka gabihin.
Tumango ang matanda.
Bago siya lumabas, palihim niyang ipinasok sa bulsa ko ang isang lumang susi.
Mahina niyang sinabi.
— Itago mo muna.
Pagkaalis niya, agad kong inilabas ang susi.
Luma na iyon.
May maliit na tansong plate na nakaukit.
Locker 218.
Tumingin ako kay Mira.
— Ano ito?
Hindi siya sumagot agad.
Sa halip, naupo siya sa harap ko.
— Miguel… may ilang bagay tungkol sa pamilya mo na matagal nang itinago sa iyo.
— Tungkol saan?
— Hindi pa puwede.
Napailing ako.
— Hanggang kailan mo ako paghihintayin?
Hindi siya nakasagot.
Biglang may kumatok nang malakas sa pinto.
Sunod-sunod.
Parang galit na galit ang tao sa labas.
Pagbukas ko ng pinto, bumungad ang panganay kong kapatid na si Kuya Romy.
Kasama ang asawa niya.
At dalawa kong pinsan.
Hindi man lang sila bumati.
Diretso silang pumasok sa maliit naming sala.
Tiningnan nila ang kisame.
Ang sirang bentilador.
Ang lumang mesa.
At saka sila nagtawanan.
— Totoo pala.
— Wala ka na talagang pera.
Lumapit si Kuya Romy.
Tinapik ang balikat ko.
— Buti nga sa’yo.
Akala mo kasi lagi kang mas magaling kaysa sa amin.
Napakunot ang noo ko.
Hindi pa man ako nakakasagot, nagsalita na naman siya.
— Kaya pala hindi ka na nagpapadala ng pera. Kasi pulubi ka na.
Tahimik lang si Mira.
Pero napansin kong mahigpit ang pagkakahawak niya sa manggas ko.
Parang pinipigilan niya akong sumagot.
Ilang minuto pa silang nanatili roon.
Wala silang dalang pagkain.
Wala silang dalang tulong.
Puro pangungutya lang.
Pag-alis nila, may iniwan silang sobre sa mesa.
Akala ko pera.
Pagbukas ko…
Isang invitation pala.
May nakasulat na malaking letra.
“Family Meeting – Mandatory Attendance.”
Sa ibaba nito, sulat-kamay ni Papa.
“Lahat ng anak kailangang umuwi sa Linggo. May mahalagang desisyon tungkol sa lupang naiwan ng lolo mo.”
Biglang napatingin sa akin si Mira.
Unti-unti siyang namutla.
At sa unang pagkakataon simula nang manalo kami sa lotto…
Narinig kong mahina siyang bumulong.
— Dumating na ang hinihintay kong araw…
(Itutuloy sa BAHAGI 3 ….)