NAKIPAGHIWALAY AKO SA LALAKING AKALA KO’Y ISANG TAHIMIK NA PROPESOR—PAGKALIPAS NG ISANG TAON, NAGISING AKO SA KAMA NG KAMBAL NIYA NA CEO NG PINAKAMALAKING KOMPANYA SA MAKATI
NAKIPAGHIWALAY AKO SA LALAKING AKALA KO’Y ISANG TAHIMIK NA PROPESOR—PAGKALIPAS NG ISANG TAON, NAGISING AKO SA KAMA NG KAMBAL NIYA NA CEO NG PINAKAMALAKING KOMPANYA SA MAKATI
Noong una kaming nagkakilala online, inakala kong natagpuan ko na ang perpektong lalaki.
Si Adrian Villanueva.
Isang batang propesor sa isang kilalang unibersidad sa Quezon City.
Matalino.
Gwapo.
Tahimik.
At halos walang emosyon.
Kahit noong naging kami na, lagi siyang kalmado.
Kapag nagyayaya akong mag-date, sasabihin lang niya,
“May lecture pa ako bukas. Maaga tayong matulog.”
Kapag inaasar ko siya o gusto kong maging mas malapit kami, mahina lang siyang ngingiti.
“Hindi naman kailangang madaliin ang lahat, Mia.”
Isang buong taon kaming nagmahalan.
Pero habang tumatagal, pakiramdam ko ay para akong nakikipagrelasyon sa isang robot.
Hindi siya nagseselos.
Hindi siya nagagalit.
Hindi rin siya halos nagpapakita ng matinding emosyon.
Hanggang sa ako na mismo ang sumuko.
Nakipaghiwalay ako.
At pagkatapos noon…
Blinock ko siya sa lahat ng social media.
Hindi ko na siya muling hinanap.
Lumipas ang isang taon.
Natanggap ako bilang executive assistant ng bagong presidente ng Villanueva Holdings, isa sa pinakamalalaking conglomerate sa Pilipinas.
Noong unang araw ko sa opisina sa Bonifacio Global City, halos mahulog ang hawak kong folder.
Ang bagong CEO…
Kamukhang-kamukha ni Adrian.
Parehong mukha.
Parehong tindig.
Parehong malamig ang ekspresyon.
Ang kaibahan lang…
Hindi siya nagsusuot ng salamin.
At ang pangalan niya ay…
Alexander Villanueva.
Natawa pa ako sa sarili ko.
“Mukhang nagpa-LASIK lang talaga siya at bumalik para pamahalaan ang negosyo ng pamilya.”
Hindi ko man lang naisip na maaaring…
Dalawa pala sila.
Mas lalo akong naniwala sa maling akala ko nang mapansin ko ang suot niyang relo.
Isang limitadong edisyon ng Patek Philippe.
Na minsan lang ginawa para sa pamilya Villanueva.
Eksaktong ganoon din ang relo ni Adrian.
Paano magiging magkaiba ang dalawang taong may iisang mukha…
At iisang natatanging relo?
Sigurado akong siya rin iyon.
Kaya nang tratuhin niya akong parang estranghero…
Inisip kong nagpapanggap lang siya.
Marahil…
Nasaktan pa rin siya sa naging hiwalayan namin.
Makalipas ang ilang linggo, isinama niya ako sa isang business conference sa Cebu.
Pagkatapos ng gala dinner, sunod-sunod ang toast ng mga foreign investors.
Bihira siyang uminom.
Ngunit gabing iyon…
Halatang naparami siya.
Bilang assistant niya, ako ang nagdala ng kape at gamot sa presidential suite.
Bahagyang bukas ang pinto.
Tahimik akong pumasok.
Nakasandal siya sa sofa.
Kakagaling lang sa shower.
Basang-basa pa ang buhok.
Nakatupi ang manggas ng puting polo.
Pagod na pagod ang itsura niya.
Lumapit ako.
“Sir Alex… inumin n’yo po muna ito.”
Dahan-dahan siyang nagmulat ng mata.
Inabot ang tasa.
At nang magdikit ang mga daliri namin…
May kakaibang pamilyar na pakiramdam na muling bumalik.
Parang isang alaalang pilit kong kinalimutan.
Napalunok ako.
Sa loob ng isang taon…
Akala ko nakalimutan ko na siya.
Pero isang simpleng hawak lang…
Bumalik lahat.
Habang nakatitig ako sa kanya…
Napangiti ako.
“Ang tanga ko talaga noon.”
“Kung alam ko lang…”
“Hindi sana kita binitawan.”
Isang desisyon ang bigla kong ginawa.
Lumapit ako.
Umupo sa tabi niya.
At marahang hinawakan ang kamay niya.
“Sir…”
“Pwede ba kitang tanungin ng isang bagay?”
Hindi siya nagsalita.
Tahimik lang siyang nakatingin.
Ngumiti ako.
“Kung bibigyan ka ng pagkakataong balikan ang isang taong iniwan ka…”
“Papatulan mo pa ba?”
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos…
Mahina siyang tumawa.
“Depende.”
“Kung sino ang iniwan.”
Lumakas ang tibok ng puso ko.
Sigurado na ako.
Siya talaga si Adrian.
Nagpapanggap lang.
Kaya ngumiti ako.
“Sige.”
“Aamin na ako.”
“Mali ako noon.”
“Pwede bang…”
“Magsimula ulit tayo?”
Hindi na siya nagsalita.
Sa halip…
Tumayo siya.
Lumapit.
At marahang hinawakan ang pisngi ko.
“Sigurado ka ba?”
Tumango ako.
“Opo.”
“Matagal na kitang nami-miss.”
Sa pagkakataong iyon…
Hindi ko na napigilang yakapin siya.
At doon nagsimula ang gabing nagpabago sa lahat ng akala ko.
Kinabukasan…
Nagising akong mag-isa sa malaking suite.
Masakit pa ang ulo ko.
Habang hinahanap ko ang cellphone ko…
Bigla itong tumunog.
Adrian ang nakalagay sa screen.
Nanigas ako.
Hindi ba…
Kasama ko siya kagabi?
Kinabahan akong sinagot ang tawag.
“Mia…”
Mahina ngunit pamilyar ang boses niya.
“Nasa Cebu ka raw kasama ng kuya ko.”
Napasinghap ako.
“…Kuya?”
“Oo.”
“Si Alexander.”
“Teka…”
“May pumasok bang babae sa suite niya kagabi?”
Hindi ako agad nakasagot.
Patuloy siyang nagsalita.
“May kakaiba kaming kondisyon mula pagkabata.”
“Kapag nasasaktan siya…”
“Nararamdaman ko rin.”
“At kapag malakas ang emosyon niya…”
“Umaabot din sa akin.”
Napahigpit ang hawak ko sa telepono.
Pakiramdam ko ay unti-unting nawawalan ng kulay ang paligid.
Mahinang tanong niya,
“Mia…”
“May alam ka ba kung sino ang babaeng kasama niya kagabi?”
Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin.
Sa kabilang bahagi ng kama…
Mahimbing pang natutulog ang lalaking katabi ko.
At sa unang pagkakataon…
Napansin kong may isang maliit na peklat sa kaliwang balikat niya.
Isang peklat…
Na hinding-hindi nagkaroon si Adrian.
Bigla akong kinabahan.
Unti-unting tumigil ang paghinga ko.
Dahil sa wakas…
Naunawaan ko ang katotohanan.
Hindi si Adrian ang kasama ko kagabi.
At ang lalaking katabi ko ngayon… ay ang kambal niyang kapatid na si Alexander.
At sa mismong sandaling iyon…
Marahang iminulat ni Alexander ang kanyang mga mata.
Ngumiti siya.
At bumulong nang napakababa—
“Sa wakas… nalaman mo rin ang totoo.”
Alexander dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata.
Hindi siya nagmukhang nagulat nang makita akong nakatitig sa kanya.
Sa halip, bahagya lang siyang ngumiti.
“Good morning, Mia.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Nakahawak pa rin ako sa telepono.
Sa kabilang linya, patuloy na nagsasalita si Adrian.
“Mia? Nandiyan ka pa ba?”
Hindi ko alam kung paano sasagot.
Parang may dalawang magkaibang mundo ang sabay na bumagsak sa akin.
Sa isang banda…
Ang dating nobyo kong matagal ko nang inakalang nasa Maynila.
Sa kabilang banda…
Ang lalaking kasama ko ngayon, na buong akala ko’y siya rin.
Napansin ni Alexander ang teleponong nasa kamay ko.
Tumigil ang ngiti niya.
“Si Adrian ba?”
Napatingin ako sa kanya, nanginginig ang labi.
“Kambal… kayo?”
Tumango siya.
“Identical twins.”
Humigpit ang hawak ko sa kumot.
“Bakit… bakit wala kang sinabi?”
Tahimik siyang tumingin sa kisame.
“Dahil akala ko alam mo.”
Parang may sumabog sa utak ko.
“Ano?”
“Simula pa lang, tinatawag mo na akong ‘Adrian’.”
“Hindi kita itinama.”
“Bakit?”
“Dahil gusto kong malaman kung gaano katagal bago mo mapansing hindi ako siya.”
Tumulo ang luha ko.
“Ibig sabihin…”
“Sinadya mo?”
Hindi agad siya sumagot.
Makalipas ang ilang segundo ay marahan niyang sinabi,
“Oo.”
Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko.
“Bakit mo gagawin iyon?”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil isang taon na kitang kilala.”
Napatigil ako.
“Ano?”
“Bawat gabing umiiyak si Adrian dahil sa’yo…”
“Nandoon ako.”
“Tuwing lasing siyang umuuwi…”
“Ako ang nag-aalaga.”
“Tuwing sinusubukan niyang gumawa ng bagong account para lang makausap ka…”
“Ako ang nagsasabing tigilan na niya.”
Napakurap ako.
Hindi ko kailanman naisip…
Na may isang taong tahimik na nakamasid sa lahat.
“Pero…”
“Bakit?”
Mahinang natawa si Alexander.
“Dahil noong una kitang makita…”
“Naiinis ako sa’yo.”
“Ikaw ang babaeng sumira sa kambal ko.”
Napababa ako ng tingin.
Hindi ako makaimik.
“Pero habang tumatagal…”
“Bawat araw kitang nakikita sa opisina.”
“Unti-unti kong naintindihan kung bakit hindi ka niya makalimutan.”
Tumigil siya.
“Saka ko napansing…”
“Ako naman ang hindi na makaiwas sa’yo.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi ko alam kung alin ang mas nakakagulat.
Ang katotohanang kambal sila.
O ang katotohanang…
Matagal na pala niya akong minamasdan.
Biglang bumukas ang pinto ng suite.
Lumabas ang executive secretary ng hotel.
“Sir Alexander.”
“Narito na po ang mga abogado ninyo.”
Natigilan ako.
“Mga abogado?”
Tumango ang sekretarya.
“Nandito rin po ang Chairman.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Chairman?
Ibig sabihin…
Ama nila?
Nagkatinginan kami ni Alexander.
“Hindi pa dapat ngayon…”
bulong niya.
Pero huli na.
Mabigat na bumukas ang pinto.
Pumasok ang isang lalaking nasa animnapung taong gulang.
Matalim ang tingin.
May kasama siyang halos sampung katao.
Kasunod niya…
Isang lalaking pamilyar na pamilyar sa akin.
Nakasuot ng gintong salamin.
Maputla ang mukha.
Si Adrian.
Pagkakita niya sa akin…
At sa gusot na kama…
Parang nawalan siya ng lakas.
Unti-unti siyang napaatras.
“Mia…”
mahina niyang tawag.
Naramdaman kong parang may pumipisil sa puso ko.
Hindi ko alam kung sino ang unang lalapitan.
Si Adrian na dati kong minahal.
O si Alexander na tahimik na nakatingin lamang sa akin.
Ngunit ang sumunod na sinabi ng ama nila ang tuluyang nagpabago sa lahat.
“Tama na.”
“Pareho kayong tumahimik.”
Lumingon kaming tatlo sa kanya.
May inilapag siyang makapal na kulay asul na folder sa mesa.
“Dahil simula ngayong umaga…”
“Hindi na lang ito tungkol sa pag-ibig.”
Binuksan niya ang folder.
At inilabas ang isang lumang birth certificate.
Kasunod noon…
Isang DNA report.
At isang lumang litrato ng dalawang sanggol.
Mahinahon niyang sinabi,
“Dalawampu’t walong taon na akong nananahimik.”
“Pero panahon na para malaman ninyo.”
“Kayong dalawa…”
“Hindi talaga kambal.”
Biglang namutla sina Adrian at Alexander.
Ako naman…
Parang tumigil ang paghinga.
Dahil sa unang pagkakataon…
Nakakita ako ng takot sa mukha ng dalawang lalaking halos hindi kailanman nagpapakita ng emosyon.
At doon ko naisip…
Kung hindi sila tunay na magkapatid…
Kung gayon…
Sino ba talaga ang lalaking nakatayo sa harapan namin?
