SA ARAW NG AKING IKA-30 KAARAWAN, HINDI AKO SINIPOT NG ASAWA KO—PERO ISANG LARAWAN SA FACEBOOK ANG TULUYANG SUMIRA SA LIMANG TAON NAMIN
SA ARAW NG AKING IKA-30 KAARAWAN, HINDI AKO SINIPOT NG ASAWA KO—PERO ISANG LARAWAN SA FACEBOOK ANG TULUYANG SUMIRA SA LIMANG TAON NAMIN
Tatlong minuto bago mag-alas sais ng gabi, nag-text si Marco Alonzo.
“Pasensya na, Lia. May emergency meeting pa rin ako. Hindi talaga ako makakaalis.”
“Huwag mo na akong hintayin. Kumain ka na lang sa labas o mamili ka. Ipapadala ko na lang ang pambayad.”
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos ay napangiti.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil sa wakas… wala na akong naramdamang sakit.
Ngayon ang ika-tatlumpung kaarawan ko.
At limang taon na rin mula nang iwan ko ang probinsiya sa Iloilo para samahan siyang mangarap sa Bonifacio Global City.
Sa loob ng limang taon…
Isandaan at apatnapu’t siyam na beses ko siyang inimbitahang panoorin ang Christmas lights at fireworks sa BGC.
Ni isang beses…
Hindi siya dumating.
Habang unti-unting lumulubog ang araw, nagsisiksikan ang mga tao sa High Street.
May mga pamilyang nagtatawanan.
May mga magkasintahang magkayakap.
May mga batang masayang tumatakbo.
Ako lang ang nakaupo sa isang bangko, hawak ang dalawang tiket na ako mismo ang bumili isang buwan pa lang ang nakalipas.
Habang nag-i-scroll ako sa Facebook upang ilihis ang isip ko…
May isang post ang lumabas.
Galing kay Nicole Reyes.
Bagong marketing assistant sa kumpanyang pinagtatrabahuhan ni Marco.
Sa larawan…
May bouquet ng pink roses.
May chocolate cake.
May lalaking kamay na maingat na naghihiwa ng cake.
Hindi kita ang mukha.
Pero kitang-kita ang relo.
Isang Seiko Presage.
Regalo ko iyon kay Marco noong ikalimang anibersaryo namin.
Caption niya?
“Kapag tama ang taong kasama mo… ordinaryong araw lang pero pakiramdam mo Valentine’s Day.”
Nanigas ako.
Hindi ko na kailangang hulaan kung kaninong kamay iyon.
Hindi ako umiyak.
Hindi rin ako nagalit.
Bigla na lang nawala ang lahat ng pag-asang matagal ko nang pilit binubuhay.
Tumayo ako.
Tinapon ang dalawang tiket sa pinakamalapit na basurahan.
At sa unang pagkakataon…
Hindi ko na siya hinintay.
Dumaan ako sa maliit na café.
Umorder ng isang slice ng ube cheesecake.
Mag-isa ko itong kinain.
Pagkatapos…
Binuksan ko ang email na halos dalawang buwan nang nasa Drafts.
Subject:
Immediate Resignation
Matagal ko na iyong isinulat.
Hindi ko lang maipadala.
Ngayon…
Isang pindot lang.
Send.
Alas-dose y medya ng madaling-araw nang umuwi si Marco.
May dala siyang isang maliit na bouquet.
Pagkapasok niya…
Ngumiti siya na parang walang nangyari.
“Hindi ka pa natutulog?”
“Bumili pa ako ng bulaklak para sa’yo.”
Hindi ko man lang hinawakan.
Tahimik kong tinanong,
“Busy ka ba talaga?”
“O busy kang ipagdiwang ang birthday ng iba?”
Huminto siya.
Kitang-kita kong nagbago ang ekspresyon niya.
Pero mabilis din siyang nakaisip ng palusot.
“Birthday din kasi ni Nicole ngayon.”
“Simple celebration lang ng department.”
“Employee engagement.”
“Nag-post lang siya ng kung anu-ano.”
“Bukas ipapabura ko.”
Pagkatapos…
Nagpadala siya ng GCash.
₱5,000.
“Peace offering.”
Napangiti ako.
Noong una kaming nagkakilala…
Isang fishball lang ang kaya niyang ilibre.
Pero mas masaya pa ako noon kaysa ngayong kaya na niyang magpadala ng libo-libong piso.
“Lia.”
“Sorry talaga.”
“Sa susunod babawi ako.”
Sa susunod.
Ilang taon ko nang naririnig ang dalawang salitang iyon.
At sa bawat “sa susunod”…
May isa na namang pangakong hindi natutupad.
Kinabukasan…
Nagising ako at may paper bag sa harap ng pintuan.
Sa loob…
May maliit na cupcake.
At isang artificial na rosas.
May resibo pa.
Clearance Sale.
Cupcake – ₱49.
Artificial Rose – ₱79.
Bigla akong natawa.
Hindi dahil mura.
Kundi dahil limang taon na pala akong tinatrato na parang clearance item.
Tahimik akong nag-empake.
Nakakatawang isipin.
Limang taon kaming nagsama.
Pero ang lahat ng gamit ko…
Kasya lang pala sa isang malaking maleta.
Habang inilalagay ko ang huling libro sa kahon…
Tumunog ang cellphone.
Delivery rider.
“Ma’am Lia?”
“Pickup po ba ng luggage?”
“Opo.”
Habang naghihintay…
Muli kong binuksan ang Facebook.
Bagong post na naman ni Nicole.
May larawan siya ng isang maliit na halamang succulents.
Caption:
*”Pinakamagandang regalo galing sa pinakamahusay na boss.”
“Thank you, Sir Marco!”*
Hindi ko napigilang ngumiti.
Hindi dahil masakit.
Kundi dahil malinaw na malinaw na ang lahat.
Hindi ko na kailangang mag-imbestiga.
Hindi ko na kailangang makipagtalo.
Ang katotohanan…
Kusa nang lumalapit sa akin.
Ni-like ko ang post.
Pagkatapos…
Pinatay ko ang screen.
Bandang alas-otso ng gabi…
Umuwi ako matapos tapusin ang clearance ko sa opisina.
Pagbukas ko ng pinto…
Huminto ako.
Nakatayo si Nicole sa kusina.
Suot…
Ang paborito kong oversized na pambahay.
Iyong matagal ko nang hinahanap.
“Hi ate Lia!”
Ngumiti siya.
“Nadumihan kasi ‘yung damit ko.”
“Sabi ni Sir Marco okay lang daw hiramin ko muna.”
Sa likuran niya…
Nagluluto si Marco.
Naka-apron.
Masayang naghahalo ng sinigang.
Napatingin ako.
Kailan nga ba siya huling nagluto para sa akin?
Hindi ko na maalala.
Ngunit para sa batang empleyado niya…
May oras siyang magluto ng hapunan.
May oras siyang bumili ng halaman.
May oras siyang maghanda ng cake.
May oras siyang ngumiti.
Mga bagay na matagal nang nawala sa amin.
Napatingin sa akin si Nicole.
Masaya siyang nagsalita.
“Ate Lia!”
“Sabay na po tayong kumain!”
Hindi pa ako nakakasagot…
Mahinang sinabi ni Marco habang hindi man lang ako tinitingnan,
“Hindi naman siya mahilig sa sinigang.”
Alam niya.
Alam niyang ang paborito ko ay maanghang na Bicol Express.
Pero ngayong gabi…
Lahat ng nasa mesa ay puro mga pagkaing paborito ni Nicole.
Tahimik kong isinara ang maleta.
Ngumiti ako.
At saka sinabi ang mga salitang hindi kailanman inasahan ni Marco na maririnig mula sa akin.
“Tama ka.”
“Hindi na talaga ako kakain dito…”
“…dahil simula bukas, wala na akong balak bumalik sa bahay na ito.”
Sa mismong sandaling iyon…
May kumatok nang malakas sa pintuan.
Tatlong sunod-sunod na katok.
At nang buksan iyon ni Marco…
Nanigas ang mukha niya.
Dahil ang nakatayo sa labas ay hindi delivery rider.
Hindi rin kapitbahay.
Kundi ang Chairwoman ng Board ng kumpanyang pinagtatrabahuhan nila…
At sa tabi nito ay may hawak na makapal na brown envelope ang legal counsel ng kompanya.
“Mr. Marco Alonzo,” malamig nitong sabi.
“Kailangan nating mag-usap… tungkol sa resignation ng pinakamahalagang empleyado na hindi ninyo kailanman pinahalagahan.”
At doon nagsimula ang gabing tuluyang nagpabago sa buhay nilang tatlo…
Hindi agad nagsalita si Marco.
Para siyang estatwang hindi makagalaw habang nakatitig sa babaeng nasa pintuan.
“Ma’am… Chairwoman?”
Tumango ang elegante ngunit seryosong babae.
Sa likuran niya ay ang legal counsel ng kumpanya at ang direktor ng Human Resources.
Napatingin si Nicole kay Marco.
“Sir… bakit nandito sila?”
Hindi sumagot si Marco.
Pakiramdam niya ay may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan niya.
Humakbang ang Chairwoman papasok.
Tahimik niyang tiningnan ang hapag na puno ng pagkain.
Dalawang plato.
Dalawang baso.
Dalawang taong magkatabing nakaupo.
At ako…
Nakatayo lamang sa gilid, hawak ang maleta.
Hindi na niya kailangang magtanong.
Kitang-kita na ang lahat.
“Lia.”
Ngumiti siya sa akin.
“Nakuha namin ang resignation letter mo kaninang umaga.”
Tumango ako.
“Opo.”
Hindi ko na gustong magsinungaling.
Tahimik ang buong sala.
Pagkaraan ng ilang segundo ay nagsalita ang Chairwoman.
“Tinanggihan ng Board ang resignation mo.”
Napatingin si Marco sa akin.
Ako man ay nagulat.
“Ma’am?”
Tumango siyang muli.
“Hindi namin ito tinanggihan dahil ayaw ka naming umalis.”
“Kundi dahil may kailangan muna kaming ipaalam sa iyo.”
Binuksan ng legal counsel ang makapal na brown envelope.
May inilabas siyang ilang dokumento.
Isa-isang inilapag sa mesa.
“Mr. Marco Alonzo.”
“Bilang Department Head, ikaw ang direktang supervisor ni Ms. Lia Santos.”
“Sa loob ng tatlong taon…”
“Halos lahat ng pinakamalalaking proyekto ng departamento ay si Ms. Lia ang gumawa.”
Tumigil siya.
“Sapagkat ikaw ang lumalabas na Project Lead.”
Biglang namutla si Marco.
“Ano?”
Ipinagpatuloy ng abogado.
“Sinuri namin ang mahigit apat na libong email.”
“Mahigit limang daang revision files.”
“At lahat ng internal records.”
“Lumabas na si Ms. Lia ang tunay na may-akda ng mga proposal na nagdala ng higit limang daang milyong piso sa kumpanya.”
Tahimik ang buong bahay.
Napahawak si Nicole sa sandalan ng upuan.
Hindi siya makapaniwala.
Patuloy ang abogado.
“Dalawang linggo na naming iniimbestigahan ang usaping ito.”
“At ngayong araw…”
“Inaprubahan ng Board ang resulta.”
Huminga nang malalim ang Chairwoman.
“Lia.”
“Ang promotion na inakala mong mapupunta kay Marco…”
“Sa iyo talaga iyon.”
Pakiramdam ko ay huminto ang oras.
Napailing ako.
“Sa akin?”
“Oo.”
“Inirekomenda ka ng apat na magkakaibang Vice President.”
“Ngunit sa tuwing dumarating ang final evaluation…”
“May isang taong paulit-ulit na humihiling na huwag ka munang ilipat ng departamento.”
Lumingon ang lahat kay Marco.
Hindi na siya makatingin sa akin.
“Bakit?”
Mahina kong tanong.
Hindi siya sumagot.
Ang Chairwoman ang nagsalita.
“Dahil ayon sa kanyang sulat…”
‘Kapag na-promote si Lia, mawawala ang taong gumagawa ng lahat ng technical reports ng departamento.’
Nanigas ako.
Hindi dahil sa galit.
Kundi dahil sa katotohanang limang taon kong inakala na sabay kaming nangangarap.
Hindi pala.
Ginagawa niya lamang akong hagdan.
Napapikit ako.
Biglang nagsalita si Nicole.
“Sir…”
“Totoo ba iyon?”
Hindi pa rin sumagot si Marco.
Unti-unti nang bumabagsak ang luha ng batang babae.
“Bakit ninyo sinabi sa akin na kayo ang gumawa ng Green Horizon Project?”
“Wala ba kayong sinabi na si Lia pala ang gumawa noon?”
Tahimik.
Muli siyang nagsalita.
“At iyong SkyLink Proposal?”
“Si Ate Lia rin?”
Walang sumagot.
Isa-isang nagbalik sa isip ni Nicole ang lahat.
Tuwing may deadline.
Laging ako ang huling umaalis.
Laging ako ang may hawak ng laptop.
Laging ako ang gumagawa ng presentation.
Samantalang si Marco…
Siya ang umaakyat sa entablado.
Siya ang tumatanggap ng papuri.
Siya ang nagkakaroon ng bonus.
Napaatras si Nicole.
“Akala ko…”
“Akala ko genius talaga kayo.”
Hindi pa rin nagsasalita si Marco.
Ngunit hindi pa tapos ang Chairwoman.
“May isa pa.”
May inilabas siyang isang flash drive.
“Dalawang araw na ang nakalipas…”
“May anonymous complaint na ipinadala sa Ethics Committee.”
“Kabilang dito ang mga larawan, screenshots, CCTV records at company chat logs.”
Napakunot ang noo ni Marco.
“Anonymous?”
“Opo.”
Sabi ng abogado.
“At matapos naming beripikahin…”
“May sapat na ebidensiya upang magsimula ng formal investigation.”
Dahan-dahang ibinukas niya ang folder.
Ang unang litrato…
Ay kuha sa rooftop ng opisina.
Magkatabi sina Marco at Nicole.
Magkahawak ng kamay.
Ang pangalawang litrato…
Magkasabay silang lumabas ng hotel matapos ang isang business conference sa Cebu.
Ang pangatlo…
Mga resibo ng hotel.
Mga resibo ng regalo.
Mga reimbursement na ipinasa bilang ‘client expenses.’
Nanghina ang mukha ni Marco.
“Impossible…”
“Sino ang gumawa nito?”
Hindi sumagot ang abogado.
Bagkus ay tumingin siya kay Nicole.
“Ms. Reyes.”
“Alam ba ninyong ang lahat ng regalong ibinigay sa inyo ay binayaran gamit ang corporate entertainment fund?”
Biglang namutla ang dalaga.
“Hindi…”
“Akala ko…”
“Personal niyang pera iyon.”
Tahimik na tumulo ang luha niya.
Unti-unti niyang napagtanto.
Hindi pala siya espesyal.
Isa rin pala siyang niloko.
Maya-maya’y tumingin siya sa akin.
“Ate Lia…”
“Hindi ko alam…”
“Akala ko hiwalay na kayo.”
Hindi ako nagsalita.
Wala na ring saysay.
Biglang tumunog ang cellphone ng abogado.
Sinagot niya.
Ilang segundo lamang.
Pagkababa niya ng tawag…
Nag-iba ang ekspresyon niya.
Tumingin siya sa Chairwoman.
“Ma’am…”
“Kakarating lang ng bagong impormasyon.”
“Ano iyon?”
Huminga siya nang malalim.
“Natunton na ng IT Department kung sino ang nagpadala ng anonymous evidence.”
Lumingon ang lahat.
Maging ako.
Dahil kahit ako…
Hindi ko alam kung sino iyon.
Dahan-dahang isinara ng abogado ang folder.
Pagkatapos ay sinabi ang pangalang nagpayanig sa buong silid.
“Ang nag-ulat…”
“…ay ang Executive Vice President mismo ng kumpanya.”
At kasabay ng mga salitang iyon…
May isa pang sasakyang huminto sa labas ng bahay.
May bumabang lalaking nakasuot ng itim na suit.
Pagkakita sa kanya ng Chairwoman ay agad siyang tumayo.
“Sir…”
Mahinang bulong niya.
Samantalang si Marco…
Biglang nawalan ng kulay ang mukha.
Dahil ang lalaking papalapit sa pintuan…
Ay ang taong hindi niya kailanman inakalang personal na makikialam sa gabing iyon.
At doon nagsimula ang mas mabigat na paghaharap na tuluyang sisira sa lahat ng kasinungalingang itinayo niya sa loob ng maraming taon…
