Bahagi 4: Makalipas ang anim na buwan, dumating ang court order na nagdedeklarang fraudulent ang vehicle registration sa pangalan ko. Na-freeze ang claim laban sa akin habang nagpa
Makalipas ang anim na buwan, dumating ang court order na nagdedeklarang fraudulent ang vehicle registration sa pangalan ko. Na-freeze ang claim laban sa akin habang nagpapatuloy ang criminal case. Nakakuha rin ako ng certification mula sa LTO na wala akong driver’s license at wala akong personal na sasakyan sa buong panahon ng aksidente.
Hindi nito agad binura ang takot. Kapag may unknown number na tumatawag sa madaling-araw, nagigising pa rin ako nang may kaba. Kapag may itim na sedan na humihinto malapit sa bahay, awtomatikong tinitingnan ko ang plate number.
Ngunit hindi na ako basta natitinag. May folder na ako ng lahat ng records, may backup sa cloud, at may contact list ng mga taong tatawagan kapag may bagong problema. Natutunan kong ang seguridad ay hindi lamang lock sa pinto. Kasama rito ang pag-alam kung saan ginagamit ang pangalan mo.
Si Mr. Ramos at si Carlo ay kinasuhan kasama ang dalawang middleman na sangkot sa pagbebenta ng pekeng documents. May ilan pang biktima na sumama sa complaint. Ang isang empleyado ay nakuhang makansela ang loan. Ang isa naman ay nabawi ang motor na na-register sa maling pangalan.
Hindi naging perpekto ang lahat. May ilang record na hindi agad nawala sa system. May mga opisina na humingi ng parehong document nang paulit-ulit. May mga taong nagsabi na baka dapat hinayaan ko na lamang dahil wala naman akong nawalang pera.
Hindi nila naiintindihan na ang pangalan ay hindi bagay na maaari mong ipahiram at bawiin kapag convenient na. Kapag ginamit ito sa isang krimen, pati ang tahimik mong buhay ay nagiging ebidensya laban sa iyo.
Makalipas ang isang taon, kumuha ako ng driving lessons ulit. Hindi dahil kailangan ko ng kotse, kundi dahil ayaw ko nang ang unang description sa akin ng isang record ay “walang lisensya.” Sa pagkakataong ito, hindi ako nagmamadali. Natutunan kong kontrolin ang clutch, umatras nang maayos, at magmaneho sa maliit na kalsada.
Nang pumasa ako sa practical test, hindi ako bumili ng sasakyan. Umuwi lamang ako at inilagay ang bagong lisensya sa wallet ko. Maliit na bagay iyon, ngunit para sa akin, isa itong paraan ng pagbawi ng sarili kong pagkakakilanlan.
Isang umaga, dumalaw sa amin si Officer Reyes. Dinala niya ang final certification mula sa traffic unit. Nakasaad doon na hindi ako ang driver at hindi ako ang may-ari ng sasakyan. Sa ilalim ng folder, may maliit na note mula sa kanya: “Salamat sa hindi pag-atras.”
Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Sinabi ko lamang na hindi ako matapang noong una. Natakot ako. Ang nagpatuloy sa akin ay ang idea na kung mananahimik ako, ibang tao ang maaaring muling gamitin ang pangalan ko.
Sa dati kong trabaho, nagpatupad ang kumpanya ng bagong policy sa employee documents. Hindi na basta nagpapadala ng photocopy ng ID. May watermark, access log, at written purpose bawat request. Hindi na ito para lamang sa akin. Para ito sa lahat ng taong dati ay madaling pagkatiwalaan ang sariling impormasyon sa isang table.
Pia ang taong pinakamalaking kasama ko sa buong proseso. Noong una, gusto niyang umiyak sa bawat police meeting. Sa huli, siya na ang gumagawa ng checklist, nagba-backup ng files, at nagtatanong kung may copy ba kami ng bawat pirma.
“Hindi na tayo magiging careless,” sabi niya.
“Hindi naman tayo ang may kasalanan,” sagot ko.
“Alam ko. Pero puwede tayong maging mas maingat.”
Iyon ang natutunan ko sa lahat ng nangyari. Hindi ko kailangang sisihin ang sarili ko dahil may gumamit ng pangalan ko. Ngunit may responsibilidad akong protektahan ang natitirang bahagi ng buhay ko pagkatapos nilang subukang agawin ito.
Minsan, tinatanong ako kung nakita ko ba ang lalaking kamukha ko. Oo. Sa isang hearing, nakita ko siyang pumasok na may dalawang pulis. Sa unang tingin, parang tumitingin ako sa salamin na mas pagod, mas galit, at mas puno ng takot. Ngunit nang magkatapat ang mata namin, napansin kong magkaiba kami.
May mga taong gumagamit ng mukha ng iba para magtago.
Ako naman, pinili kong gamitin ang sarili kong pangalan para lumaban.
Hindi na mahalaga kung gaano kalapit ang pagkakahawig niya. Ang mga resibo, camera, records, at testimonya ang nagsabi ng totoo. Hindi lahat ng mukha sa larawan ang tunay na may sala. At hindi lahat ng pangalan sa papel ang tunay na may hawak ng kasalanan.
Mula noon, kapag may tumatawag sa madaling-araw, hindi na ako agad natataranta. Humihinga muna ako, tinitingnan ang source, at nagtatanong sa tamang proseso. Natutunan kong may paraan para mapatunayan ang katotohanan kahit na sa simula, lahat ng official record ay laban sa iyo.
Ang itim na sedan ay hindi akin. Ang aksidente ay hindi ko ginawa. Ang pekeng pirma ay hindi ko isinulat.
Ngunit ang unang hakbang patungo sa kalayaan ay akin.
Tinawagan ko ang police unit. Pumunta ako sa LTO. Kinuha ko ang mga dokumento. Hindi ako umatras.
At nang tuluyang ma-clear ang pangalan ko, hindi ko itinuring iyon na panalo laban sa isang lookalike. Itinuring ko itong pagbabalik sa sarili kong buhay.
Kung may natutunan ako, ito iyon: kapag may gumamit ng pangalan mo para gumawa ng mali, huwag mong hayaang ang hiya ang magpatahimik sa iyo. Ang tahimik na tao ay madaling gawing kasalanan. Ang may record, ebidensya, at tapang na magtanong ay may pagkakataong mabawi ang katotohanan.
Sa huling araw ng hearing, lumabas ako sa gusali habang sumisikat ang araw. May hawak akong folder at bagong lisensya sa wallet. Wala akong kotse, ngunit hindi na iyon mahalaga.
Sa unang pagkakataon, alam kong ang pangalan ko ay akin na ulit.
