Bahagi 3: Pagbalik namin sa Manila, hindi ako agad nakipag-usap kay Nico. Hindi dahil gusto kong parusahan siya, kundi dahil kailangan kong marinig ang sarili kong isip nang walang
Pagbalik namin sa Manila, hindi ako agad nakipag-usap kay Nico. Hindi dahil gusto kong parusahan siya, kundi dahil kailangan kong marinig ang sarili kong isip nang walang boses niya sa tabi.
Sa loob ng dalawang araw, hindi siya tumigil sa pagtawag. May mga mensaheng humihingi ng pagkakataon, may mahahabang paliwanag tungkol sa pressure sa school, at may mga pangakong hindi na mauulit. Hindi ko binuksan ang karamihan. Alam kong may mga salitang ginagamit ang tao kapag gusto niyang mabawi ang access sa iyo, hindi kapag handa siyang harapin ang pinsalang ginawa niya.
Si Ben naman ay nakipagkita kay Rica. Hindi ako sumama. May sarili silang usapan, sariling sugat, at sariling desisyon. Kahit magkakasama kaming nahuli, hindi nangangahulugang pareho ang kailangan naming gawin pagkatapos.
Makalipas ang isang linggo, nagpadala sa akin si Nico ng isang folder. Nandoon ang screenshots ng kanilang messages ni Nina. Hindi niya alam na mas lalo lamang nitong pinatunayan ang problema. May mga plano silang mag-rent ng mas malaking room pagkatapos ng semester. May mga usapan tungkol sa “pagkatapos nating makapagtapos.” May mga pagkakataong sinabi ni Nina na alam niyang may girlfriend si Nico ngunit hindi niya kayang lumayo.
Hindi ko pinost ang mga mensahe. Hindi ko gustong maging viral ang pagkawala ng dignidad ko. Ipinasa ko lamang ang kopya sa sarili kong email at sa isang legal adviser, para may record kung sakaling may magsinungaling tungkol sa nangyari.
Tinawagan ako ng adviser ni Nico sa university. Maingat niyang sinabi na may conflict of interest sa research group at maaaring kailangan nilang paghiwalayin ang project assignments.
“Hindi ko hinihingi na maparusahan siya,” sabi ko. “Gusto ko lamang na huwag gamitin ang school process para pagtakpan ang personal na problema.”
Nang gabing iyon, nag-message si Nina. Hindi siya humingi ng tawad agad. Tinanong niya kung maaari ba kaming mag-usap.
Nagkita kami sa isang tahimik na café. Hindi ko siya pinuntahan para makipag-away. Gusto ko lamang malaman kung kailan nagsimula ang kasinungalingan.
Sinabi niyang una niyang nakilala si Nico sa isang research consultation. Sa simula, tungkol lamang sa papers ang usapan. Pagkatapos, nagsimulang magpadala si Nico ng pagkain kapag overtime siya. Sinabi nitong single siya sa emosyonal na paraan dahil malayo ako at hindi ko raw siya naiintindihan.
“Bakit mo siya pinaniwalaan?” tanong ko.
“Dahil gusto kong maniwala,” sagot niya.
Simple ang sagot, ngunit hindi nito binura ang ginawa niya.
Sinabi rin ni Nina na hindi lamang si Nico ang nagsinungaling. Tinulungan niya itong maghanap ng inn na hindi malapit sa campus. Ibinigay niya ang mga dahilan kung bakit hindi nito kailangang sumagot sa akin. Sa huli, pareho silang may desisyon sa bawat gabi.
Pag-uwi ko, binuksan ko ang notebook na binalak kong ibigay kay Nico. Sa unang pahina, isinulat ko ang petsa ng aming bus trip at ang mga bagay na gusto kong sabihin sa kanya. Hindi ko na ito ipinadala. Sa halip, pinunit ko ang pahinang may mga pangako at iniwan ang malinis na bahagi.
Hindi na ako bumalik sa dati kong routine. Nag-request ako ng flexible schedule sa trabaho at nagsimulang dumalo sa counseling. Hindi dahil sira ako, kundi dahil ayaw kong dalhin ang kasinungalingan nila sa mga susunod kong relasyon.
Si Ben ay nagdesisyong tapusin ang relasyon nila ni Rica. Masakit sa kanya, ngunit hindi niya sinisi si Rica sa paglayo. Natutunan niyang ang paghihiwalay ay hindi laging pagkatalo. Minsan, paraan ito para hindi na maulit ang parehong sakit.
Makalipas ang isang buwan, nagpadala si Nico ng ticket para makapunta ako sa Cebu. Sinabi niyang gusto niyang ipakita ang buong katotohanan. Pumunta ako, ngunit hindi para makipagbalikan. Pumunta ako para matapos ang isang usapang matagal kong ipinagpaliban.
Nagkita kami sa campus garden. May dala siyang parehong leather notebook na naiwan ko sa inn. Nilinis niya ito at sinabing hindi niya kayang itapon.
“Mahal kita,” sabi niya.
“Hindi sapat iyon.”
“Handa akong magbago.”
“Baka. Pero ang pagbabago mo ay hindi dapat maging project ko.”
Tinanong niya kung maaari ko pa ba siyang hintayin hanggang matapos ang degree. Tiningnan ko ang mga gusali sa paligid. Sa lugar na iyon, nagsimula ang mga pangarap niya. Sa lugar ding iyon, natutunan kong hindi lahat ng pangarap ay kailangang samahan.
“Hindi na,” sagot ko.
