BAHAGI 2: ANG SISTEMA NA BIGLANG NAGISING

Pagkabukas ng pinto, hindi pa rin ako gumagalaw.

Sa harap ko, ang buong pamilya Reyes ay unti-unting nawawala ang kumpiyansa na kanina lang ay puno sila ng yabang.

Si Marco Reyes ay nakatayo sa gitna ng sala, hawak ang laptop na ngayon ay wala nang silbi.

Paulit-ulit niyang inuulit ang pagbukas, ngunit iisa lang ang lumalabas:

“ACCESS DENIED – MASTER CONTROL ACTIVE.”

“Anong kalokohan ‘to?!” sigaw niya, nanginginig ang boses.

Sa tabi niya, si Aling Rosa ay halos hindi mapirmi sa upuan.

“Ako ang nanay niya! Ako ang nagpalaki sa kanya! Walang sinuman ang pwedeng kumontrol sa anak ko!”

Ngunit ang sistema ay hindi tao.

Hindi ito nakikinig sa sigaw.

Hindi ito naaawa.

Tahimik akong nakatayo habang karga si Lia, ang anak kong mahimbing pa ring natutulog.

Ramdam ko ang init ng katawan niya mula sa naranasang trauma kanina.

Sa loob ng dibdib ko, may bagay na matagal ko nang pinipigilan.

Hindi galit lang.

Kundi pagkabigo.

Dumating ang mga tao sa gate.

Hindi sila ordinaryong bisita.

Mga naka-uniform, may dalang device, at identification mula sa cyber authority division.

Pagpasok nila, agad nilang in-scan ang buong sistema ng bahay.

Isang linya ang lumabas sa screen nila:

PRIMARY SYSTEM OWNER: THẨM NGUYỆT

Tumingin ang opisyal sa akin.

“Ma’am, kayo po ba ang nag-activate ng full system lockdown?”

Tumango ako.

“Dahil may kailangang protektahan.”

Si Marco ay napalingon sa akin nang mabilis.

“Protektahan? Sinira mo ang kumpanya ko!”

Dahan-dahan akong humarap sa kanya.

“Hindi ko sinira ang kumpanya mo.”

Huminto ako.

“Inilabas ko lang ang katotohanan na matagal mong tinatakasan.”

Sa paligid namin, unti-unting nagbago ang atmospera.

Ang bahay na dati’y puno ng yabang ay ngayon puno ng kaba.

Ang mga empleyado mula sa kumpanya ay nagsisimula nang magpadala ng tawag, text, emergency reports:

“System down!”
“Bank access frozen!”
“All transactions halted!”

Isa-isang bumabagsak ang empire na akala nila ay matibay.

Si Marco ay lumapit sa akin.

Mas malapit.

Mas galit.

“Ano bang gusto mo? Pera? Kapangyarihan? Gusto mo bang sirain ako?”

Tiningnan ko siya.

At sa unang pagkakataon, hindi na ako nanginginig.

“Hindi ko kailanman ginusto ang kapangyarihan mo.”

Huminto ako.

“Ang gusto ko lang… ay hindi maparusahan ang anak ko sa bagay na hindi niya kasalanan.”

Sandaling katahimikan.

Tanging tunog ng aircon at tibok ng puso ang maririnig.