BAHAGI 3: ANG PAGGUHO NG ISANG TAONG NANIWALANG SIYA ANG NASA ITAAS

Kinabukasan, kumalat ang balita sa buong industriya.

Ang “Reyes Tech” — isang mabilis lumaking kumpanya sa Southeast Asia — ay biglang naka-freeze.

Walang access.

Walang operasyon.

Walang CEO na kinikilala ng system.

Sa opisina, nagkakagulo ang mga empleyado.

“Bakit hindi gumagana ang system?!”

“May sweldo pa ba tayo?!”

“Sino ang may-ari talaga?!”

Ngunit ang sagot ay isa lang:

Ang tunay na may kontrol ay hindi ang nasa opisina.

Si Marco Reyes ay hindi pumasok sa trabaho.

Nakatitig lang siya sa laptop buong araw.

Ang dati niyang kumpiyansa ay unti-unting nagiging takot.

“Imposible ito…” paulit-ulit niyang bulong.

“Lahat ‘to akin…”

Ngunit hindi gumagalaw ang sistema.

Sa sala ng bahay, tahimik akong umiinom ng tubig habang si Lia ay naglalaro sa tabi.

Lumapit si Aling Rosa sa akin.

“Anong ginawa mo sa anak ko?”

Tiningnan ko siya.

Hindi galit.

Hindi rin maingay.

“Kayo po ang nagturo sa kanya na normal lang ang parusahan ang bata sa init ng araw.”

Huminto ako.

“Ngayon lang po niya naramdaman na may limitasyon din ang kapangyarihan.”

Dumating ang tawag mula sa cyber authority.

“Ma’am, gusto po ba ninyong i-restore ang system access sa dating admin?”

Tahimik ako sandali.

Tumingin ako kay Lia.

May peklat pa rin sa tuhod niya.

May alaala pa rin ng sakit.

“Hindi,” sagot ko.

Sa kabilang silid, si Marco ay biglang pumasok.

“Paano na ako ngayon? Wala na akong kumpanya!”

Tiningnan ko siya.

“Hindi ka na CEO.”

Huminto ako.

“Pero buhay ka pa rin.”

Tahimik siya.

Sa unang pagkakataon, wala siyang sagot.