BAHAGI 4: ANG PAGHAHABOL SA RUNWAY

Tumakbo ako sa madilim na maintenance tunnel ng paliparan.

Ang mga tunog sa likuran ko ay hindi na tunog ng mga tao.

Kundi tunog ng metal na bumabangga, pagbukas ng mga pintuang bakal, at mga yabag na parang sinusundan ng isang sistemang eksaktong naka-program.

Hindi sila basta humahabol.

Binubuo nila ang isang “pagkubkob”.

Naintindihan ko iyon sa loob lamang ng ilang segundo.

Hindi ito ordinaryong paliparan.

Isa itong saradong larangan ng operasyon.

Ang pulang ilaw sa kisame ay kumikislap, ginagawang baluktot ang lahat ng anino. Habang tumatakbo ako, napapansin ko ang bawat detalye: bawat sulok may camera, bawat pinto may electronic lock.

Pero alam ko ang isang bagay.

Ang sistemang ito… dati kong alam.

Huminto ako sa harap ng isang control panel.

Hindi nag-isip.

Parang awtomatiko ang kamay ko.

Nag-type ako ng command sequence.

Nanlamig ako.

“Bakit ko ito alam?”

Kumislap ang screen.

ACCESS GRANTED

Bukas ang pinto.

Natigilan ako sa loob ng isang segundo.

Hindi dahil bumukas ang pinto.

Kundi dahil ang katawan ko ay kumilos na parang paulit-ulit ko nang ginawa ito noon.

Sa likuran ko, mas lumalakas ang yabag.

Tumakbo ako palabas.

Isang malakas na hangin ang sumalubong sa akin.

Nasa runway service area na ako.

Madilim ang gabi.

Ang runway lights ay parang malamig na guhit ng ilaw sa lupa.

Sa di kalayuan—

Isang eroplano ang nakaandar ang makina.

Wala sa flight schedule.

Walang public code.

May pulang markang kumikislap:

“CARGO-0”

Napalunok ako.

Biglang nagsalita ang airport intercom:

“Isara ang buong runway area.”

“Lockdown ng internal airspace.”

Lumingon ako.

Tatlong sasakyan ng security ang papalapit.

Kumikislap ang ilaw na pula at asul.

Napapalibutan na ako.

Sa harap—eroplano.

Sa likod—sila.

Wala nang daan palabas.

Isang malakas na pagsabog ang narinig sa likod—sinira nila ang tunnel entrance.

Nandito na sila.

Isang lalaki ang lumabas.

Hindi siya tumatakbo.

Hindi nagmamadali.

Kalmado.

“Atigilan mo na ito,” sabi niya sa intercom.

Tumawa ako nang mahina.

“Atigilan?”

“Ginawa ninyo akong patay sa sistema ninyo.”

Hindi siya sumagot.

“Sumama ka na lang sa amin.”

Tumingin ako sa eroplano.

“Pupunta saan?”

Tahimik siya sandali.

“Babalik ka sa pinagmulan mo.”

Humigpit ang kamao ko.

“Ang problema… hindi ko na alam kung saan iyon.”

Isang malakas na tunog ng sirena.

Umandar ang eroplano.

Wala nang oras.

Tumakbo ako.

“BARIL!”

Isang laser sight ang gumuhit sa lupa.

Umiwas ako.

Sumabog ang alikabok.

Halos tamaan ako ng bala.

Hindi na ito babala.

Ito ay pagkuha.

Tumakbo ako patungo sa eroplano.

Sa tuktok ng hagdan—

May humatak sa akin papasok.

“Mabilis!”

Sumara ang pinto.

Umandar ang makina.

Humihingal ako.

Pagtingin ko—

Walang pasahero.

Pitong tao lang.

Lahat naka-itim na uniporme.

Isa ang lumapit sa akin.

“Halos hindi ka na umabot.”

“Ano ito?” tanong ko.

“Flight na hindi umiiral,” sagot niya.

“Walang flight na hindi nakikita ng sistema.”

Tumango siya.

“Maliban kung hindi ito bahagi ng sistema.”

Tahimik ako.

Umaangat na ang eroplano.

Sa bintana—

Lumiliit ang paliparan.

May mga sasakyang humahabol pa rin sa runway.

Pero walang eroplano na makakasunod.

Dahil hindi ito nakarehistro.

May ibinigay siyang device sa akin.

“Last data backup.”

“Kung gusto mong malaman kung sino ka…”

“Ito lang ang paraan.”

Hinawakan ko ito.

Biglang may sumabog sa isip ko.

Hindi malinaw.

Isang silid na madilim.

Isang pulang alert screen.

At ang sarili kong boses:

“I-delete ang buong identity ko sa sistema.”

Natigilan ako.

“Hindi…”

Ngunit mas malinaw ang alaala:

“Kapag nawala ako, hindi nila mahahanap ang iba.”

Napahawak ako sa ulo ko.

“Tumigil…”

Nag-vibrate ang eroplano.

SYSTEM ERROR DETECTED

UNREGISTERED AIRCRAFT

Sumigaw ang lalaki:

“Natunton nila tayo!”

Tumingin ako sa labas.

Tatlong ilaw ang sumusunod.

Hindi commercial aircraft.

Mga itim na eroplano.

Papunta sila sa amin.

At sa intercom:

“17 minutes countdown started.”

Humigpit ang kamao ko.

Hindi na ako tumatakbo sa paliparan.

Tumatakbo ako ngayon… sa loob ng sarili kong nakalimutang katotohanan.