BAHAGI 3: ANG KATOTOHANAN SA BINURANG DOSSIER

Isinara ang mabigat na pintuang bakal sa likuran ko.

Umalingawngaw ang tunog ng metal, na para bang pinuputol ang lahat ng koneksyon ko sa labas ng paliparan.

Dinala ako sa isang bagong pasilyo—wala nang mga signboard, wala nang anunsyo, tanging malamig na puting ilaw na tumatama sa bawat hakbang.

Nauna ang tatlong lalaking naka-itim. Dalawa sa likod. Ako sa gitna.

Walang posas.

Walang tali.

Pero malinaw sa galaw nila: hindi ito imbitasyon. Ito ay kontrol.

Huminto kami sa harap ng isang makapal na pintuang metal.

Nag-scan ng card ang isa sa kanila.

“Click.”

Bukas ang pinto.

Sa loob ay isang silid na parang conference room, ngunit walang bintana.

Isang mahabang mesa, tatlong malalaking screen, at isang central system na patuloy na tumatakbo.

May lalaking naghihintay na roon.

Puting long sleeves, walang kurbata, pagod ang mukha ngunit matalim ang tingin.

Tiningnan niya ako.

Matagal.

Pagkatapos ay nagsalita:

“Mas mabilis ka kaysa inaasahan ko.”

Hindi ako umupo.

“Wala akong oras para dito.”

Tumango siya, parang sanay na sa ganoong sagot.

“Wala rin kaming oras.”

Inilahad niya ang upuan.

“Umupo ka. Kung hindi, hindi mo maiintindihan kung ano ang kinalalagyan mo.”

Hindi ako gumalaw.

Bumuntong-hininga siya at binuksan ang screen.

Isang file ang lumabas.

Ang pangalan ko.

Ngunit hindi ang kasalukuyang rekord.

Iba ito.

STATUS: DECEASED

Natigilan ako.

Hindi ako makapagsalita nang ilang segundo.

“Hindi maaari.”

Walang emosyon ang lalaki.

Lumipat siya sa susunod na screen.

Isang flight manifest.

Naroon ang pangalan ko.

At sa tabi nito ay pulang marka.

CONFIRMED LOST

Napatitig ako.

Mas bumilis ang tibok ng puso ko.

“Hindi totoo ‘yan.”

Tumango siya.

“Tama ka.”

“Hindi totoo.”

Mas lalo akong naguluhan.

Ipinagpatuloy niya:

“Pero nasa lahat ng database ng gobyerno at international systems iyan.”

“Sa paningin ng mundo… patay ka na sa loob ng tatlong taon.”

Parang tumigil ang hangin sa silid.

Kinuyom ko ang kamao ko.

“Sino ako kung ganoon?”

Tumingin siya nang diretso sa akin.

“Iyan ang dahilan kung bakit ka nandito.”

Lumipat siya sa isa pang file.

PROJECT: ORIGIN SHADOW

Maraming bahagi ang naka-redact.

Mahinang boses niya:

“Noong nakaraan, isa kang espesyal na tauhan ng isang lihim na yunit sa aviation security.”

“Wala ang pangalan mo sa kahit anong opisyal na listahan.”

“Gumagawa ka ng mga misyon na ‘hindi umiiral.’”

Umiling ako.

“Hindi. Rescue worker lang ako.”

Tinitigan niya ako:

“Iyan ang bersyon na pinayagan mong maalala.”

Nanlamig ako.

Nag-play siya ng video.

Ako.

Ako talaga.

Ngunit nakaibang uniporme.

Nasa control room.

Kasama ang mga taong hindi ko kilala.

Narinig ko ang boses ko:

“Kumpirmado. Na-secure ang datos.”

Umatras ako.

“Huwag.”

“Hindi ako ‘yan.”

Hindi niya pinatay ang video.

Nagpatuloy ito.

Isa pang eksena.

Iniaabot ko ang isang device na kahawig ng encrypted phone ko.

Sinasabi ko:

“Kung ma-compromise ang system, i-activate ang witness lock protocol.”

Natigilan ako.

Hindi dahil sa video.

Kundi dahil sa pakiramdam sa dibdib ko.

May bahagi ng isip ko… na parang nakikilala ito.

Ngunit hindi ko alam kung totoo o pilit na binabalik.

Sabi niya:

“Tatlong taon ang nakalipas, natuklasan mo ang network na nagmamanipula ng passenger data sa international airports.”

“Hindi lang trafficking.”

“Binubura nila ang tao.”

“At gumagawa ng bagong identidad.”

Nanlaki ang mata ko.

“Ano ang kinalaman ko doon?”

Pinatay niya ang screen.

Tahimik.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Ikaw ang unang hindi tuluyang nabura.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Pero nahiwalay ka sa sistema.”

“Binura ang identidad mo.”

“Pero nanatili ang isip mo.”

“At dahil doon… isa kang system error.”

“Ang pinaka-mapanganib.”

Umatras ako.

“Ano ang gusto ninyo sa akin?”

Tumingin siya diretso:

“Gusto naming maalala mo ang lahat.”

“Dahil ikaw lang ang nakakaalam ng listahan ng mga taong nasa likod nito.”

Tumawa ako nang mahina.

“Paano kung tumanggi ako?”

Hindi siya sumagot agad.

Kinuha niya ang maliit na device sa mesa.

Parang chip.

“Kung tatanggi ka… mauuna silang dumating kaysa sa amin.”

Tiningnan ko iyon.

“‘Sila’?”

Sagot niya:

“Ang nag-utos ng: HOLD HER AT ALL COST.”

Biglang nag-flash ang ilaw.

BEEP. BEEP.

Red alert sa screen:

UNAUTHORIZED ACCESS DETECTED

Nag-lock ang pinto.

Sumigaw ang isang tao sa labas:

“MAY INTRUSION!”

Nagbago ang mukha ng lalaki.

“Ang bilis…”

Tumingin siya sa akin:

“Wala ka nang oras.”

Hindi pa ako nakakapagsalita—

Namatay ang lahat ng ilaw.

Naiwang pula lang ang emergency light.

At may boses mula sa speaker:

“LOCATING TARGET.”

“INITIATE RETRIEVAL.”

Tumalikod ako.

May mga yabag sa labas.

Malapit.

Mas malapit.

Inihagis niya ang device sa akin.

“Takbo!”

“Ano?”

Tinulak niya ako sa likurang pinto.

“Wala nang paliwanag!”

“Ikaw ang target nila!”

Bumukas ang emergency exit.

Isang madilim na maintenance tunnel.

Rinig ang malalakas na kalabog sa bakal na pinto.

BANG!

Isa.

BANG!

Dalawa.

Tumakbo ako sa dilim.

At sa likod ko—

Nabuksan ang pintuang bakal.

Isang malamig na boses ang nagsabi:

“Nakatakas ang target.”

“I-lock ang buong airport.”

Tumakbo ako.

Hindi ko alam kung gaano katagal.

Ang alam ko lang—

Hindi na ako empleyado.

Hindi na pasahero.

Hindi na kahit sino.

Isa akong buhay na saksi…

na binura mula sa mundo… ngunit muling pinapahanap ng sistemang dati kong kinabibilangan.