Sa Unang Araw Ko Bilang Asawa, Binantaan Akong Papatayin ng Dating Minamahal ng Asawa Ko

Akala ng lahat isa lang akong mahina at sakiting babae na hindi aabot sa susunod na taglamig.
Pero noong gabing nawalan ng kuryente sa buong mansyon… isang nakakakilabot na sigaw ang umalingawngaw sa bawat sulok nito.

Isinilang akong may pambihirang sakit sa puso.

Mula pagkabata, paulit-ulit nang sinabi ng mga doktor na bawal akong ma-stress, bawal mapagod, bawal bumiyahe nang malayo, at lalong bawal sa sobrang init o lamig.

Kailangan kong uminom ng gamot araw-araw nang eksakto sa oras.

Kapag inatake ako at walang gamot sa tabi ko… maaari akong mamatay anumang oras.

Ngunit isang araw, bigla akong isinangkot sa isang kasalang para sa negosyo at kapangyarihan.

Para mapanatili ang koneksyon sa pamilya Del Rosario — isa sa pinakamakapangyarihang angkan sa mundo ng negosyo — ipinakasal ako sa tagapagmana nilang kilalang malamig at walang awa sa buong lungsod.

Bago ang kasal, buong gabi akong binantayan ng kuya ko sa tabi ng kama.

“Arielle.”

Mahigpit niyang hinawakan ang malamig kong kamay.

“May isang babae sa mansyon ng mga Del Rosario.”

“Celina ang pangalan niya.”

“Sobrang ini-spoil siya ni Lucas hanggang halos mabaliw na iyon.”

“Kapag umiyak siya kahit minsan lang, kayang iwan ni Lucas kahit pinakamahalagang meeting para puntahan siya.”

Matagal niya akong tinitigan bago bumulong.

“Kapag sinaktan ka ng babaeng iyon… sisirain ko ang buong pamilya nila.”

Kinabitan ako ng hipag ko ng makapal na cardigan habang nangingilid ang luha.

“Huwag mong agawan ng pagmamahal ang babaeng iyon.”

“Ang mahalaga lang… mabuhay ka.”

Mahina akong natawa.

Agawan?

Isang taong hirap nang mabuhay hanggang taglamig… wala nang panahon para makipag-agawan ng lalaki.

Isa lang ang gusto kong maintindihan ng babaeng iyon.

Ang taong malapit nang mamatay… wala nang kinatatakutan.

At ang taong wala nang kinatatakutan ang pinaka-delikado sa lahat.

…

Gabing-gabi na nang matapos ang engrandeng kasal.

Kumikinang ang buong mansyon sa ilaw ng mga mamahaling chandelier.

Pero hindi dumating si Lucas.

Mag-isa akong nakaupo sa napakalaking bridal suite habang pinapakinggan ang malakas na ulan sa labas.

Bandang hatinggabi, marahang kumatok ang matandang katiwala.

“Miss Celina had another panic attack.”

“Nasa silid niya ngayon si Sir Lucas.”

Halos maiyak sa galit ang kasama kong katulong.

“Araw ng kasal ninyo ngayon!”

Pumikit lang ako.

“Mabuti nang hindi siya dumating.”

Halos bumigay na ang katawan ko matapos ang buong araw ng seremonya.

Kung dumating pa si Lucas… baka hindi ko kayanin.

Malapit nang mag-umaga nang may marinig akong mahinang tawa sa hallway.

Mahina lang iyon.

Pero paulit-ulit.

Nakakakilabot.

Kakabukas pa lang ng pinto ng katulong ko nang may marahas na nagtulak dito.

Isang babaeng nakaputing pantulog ang pumasok nang nakayapak.

Maputlang-maputla ang balat niya.

May yakap siyang lumang teddy bear.

Ikiling niya ang ulo habang nakatingin sa akin.

“So ikaw pala ang bagong asawa ni Lucas?”

Ngumiti siya nang kakaiba.

“Sabi ni Lucas mahina ka raw.”

“Tipong mahahawakan lang… mababasag na.”

Pagkatapos ay humagikgik siya.

Agad humarang sa harap ko ang katulong ko.

“Miss Celina, kailangang magpahinga ng Madam.”

Biglang nagbago ang mukha niya.

Marahas niyang ibinato ang teddy bear sa sahig.

“Tumahimik ka!”

“Masamang babae!”

Napakatalas ng sigaw niya.

Parang may karayom na tumusok sa ulo ko.

Nagsimulang sumikip ang dibdib ko.

Mahigpit akong kumapit sa gilid ng kama bago dahan-dahang tumingin sa kanya.

“Kung totoong may sakit ka sa pag-iisip…”

“Mas mabuting magpatingin ka sa doktor.”

“Huwag kang pumunta rito para manggulo.”

Biglang nawala ang ngiti niya.

Namula ang mga mata niya.

“Ang sama mo sa akin…”

At saka siya kusang bumagsak paatras.

Eksakto sa sandaling iyon—

May biglang sumugod papasok ng silid.

“Celina!”

Mabilis siyang sinalo ni Lucas.

Pagkatapos ay malamig akong tiningnan.

“Arielle.”

Unang beses niya akong tawagin sa pangalan.

Pero sobrang lamig ng boses niya.

“May sakit siya.”

“Kadarating mo pa lang sa bahay na ito, ginagamit mo na agad ang pagiging asawa para manakot?”

Tiningnan ko ang babaeng nakasiksik sa dibdib niya.

Bahagya akong ngumiti.

“Ano bang ginawa ko sa kanya?”

Sumimangot si Lucas.

“Masyadong sensitibo si Celina.”

“Alam mo na ngang may sakit siya, pinagsasalitaan mo pa.”

Nanginginig na yumakap si Celina kay Lucas.

“Lucas…”

“Natatakot ako…”

Napakalambing niyang hinaplos ang buhok nito.

“Okay lang.”

“Nandito ako.”

Pagkatapos ay muli niya akong malamig na tiningnan.

“Hindi ko ginusto ang kasal na ito.”

“Kaya mas mabuting marunong kang lumugar.”

Biglang kumirot nang matindi ang dibdib ko.

Nalasahan ko ang dugo sa lalamunan ko.

Natatarantang inalalayan ako ng katulong ko.

“Miss!”

Malamig lang akong tiningnan ni Lucas.

“Nagpapanggap ka na naman?”

“Hinimatay si Celina kaya gusto mo ring magdrama?”

Mahigpit kong kinuyom ang laylayan ng wedding dress ko.

Gusto kong magsalita.

Pero sa sumunod na segundo—

Bigla akong nagsuka ng dugo sa marmol na sahig.

Tumalsik pa iyon sa mamahaling sapatos ni Lucas.

Biglang tumahimik ang buong silid.

Nanigas ang ngiti ni Celina.

Napatitig si Lucas.

Unti-unting lumabo ang paningin ko habang nakatingin sa mukha niya.

At nawalan ako ng malay.

Bago tuluyang magdilim ang lahat, narinig ko lang ang sigaw ng katulong ko.

“Tumawag kayo ng doktor!”

“Kapag may nangyari sa Madam, walang makakaligtas dito!”

…

Pagmulat ko ng mata—

Nasa pribadong silid ako ng matriarch ng pamilya Del Rosario.

Amoy na amoy ang mapait na gamot sa buong kuwarto.

Humagulgol agad ang katulong ko nang makita akong gising.

“Miss…”

“Salamat sa Diyos at nagising kayo…”

Hindi pa ako nakakasagot nang may marinig kaming basag ng salamin sa labas.

Kasunod noon ang galit na galit na boses ng matriarch.

“Lumuhod ka!”

Mula sa bahagyang bukas na pinto, nakita kong nakaluhod si Lucas sa gitna ng sala.

Nakatago naman si Celina sa likuran niya habang umiiyak.

Malamig silang tiningnan ng matriarch.

“Iniwan mo ang bagong asawa mo sa unang gabi ng kasal.”

“Tapos kinabukasan, dinala mo pa rito ang kabit mo para manggulo.”

“Akala mo ba magagawa mo lahat ng gusto mo?”

Mahigpit na kinuyom ni Lucas ang kamao niya.

“Hindi outsider si Celina.”

Natawa nang malamig ang matriarch.

“Hindi outsider?”

“So gusto mong siya ang maging reyna ng bahay na ito?”

Biglang humagulgol si Celina.

“A-ayoko…”

“Natatakot ako…”

“Masakit ulo ko…”

Sinubukan niyang yakapin si Lucas.

Pero malakas na ipinukpok ng matriarch ang tungkod niya sa sahig.

“Subukan mong hawakan siya!”

Natigilan si Lucas.

Matalim na tinitigan ng matriarch si Celina.

“May sakit sa pag-iisip?”

“Sa tanda kong ito, ngayon lang ako nakakita ng baliw na marunong pumili ng tamang araw para manggulo sa bagong asawa.”

“Kung totoong baliw ka…”

“Ipapadala kita sa malayong hacienda.”

“At kung hindi…”

“Tumigil ka sa pag-arte.”

Sa sandaling iyon—

Dahan-dahang itinaas ni Celina ang ulo niya.

Biglang nawala ang inosenteng itsura nito.

Puno na lang ng matinding galit ang mga mata niya.

Unti-unti siyang tumingin sa direksyon ng silid ko.

At dahan-dahang ngumiti.

Pagkatapos…

Walang tunog na gumalaw ang labi niya.

“I’m going to kill you.”

At sa mismong sandaling iyon—

Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa mansyon.
…

Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa mansyon.

Kasabay noon, isang matinis na sigaw ang umalingawngaw sa buong bahay.

“AAAAAHHHH!”

Nagkagulo ang mga katulong sa hallway.

May mga basag na gamit.

May tumatakbo.

May umiiyak.

Mula sa loob ng silid, agad akong bumangon kahit nanghihina pa ang katawan ko.

“Ano’ng nangyari?!”

Mabilis na binuksan ng katulong ko ang pinto.

Madilim ang buong corridor.

Tanging kidlat mula sa labas ang paminsan-minsang nagbibigay ng liwanag.

At sa bawat pag-ilaw ng kidlat…

Parang may aninong dumadaan sa dulo ng hallway.

“Miss… huwag kayong lumabas!”

Ngunit bago pa ako makapagsalita—

May biglang sumigaw mula sa ibaba.

“Miss Celina!”

“Nahulog si Miss Celina!”

Nanlamig ang buong katawan ng mga tao sa paligid.

Mabilis na tumakbo pababa si Lucas.

Kasunod ang matriarch at mga tauhan.

Kahit hirap huminga, dahan-dahan akong sumunod.

Pagdating namin sa grand staircase ng mansyon…

Napatigil ang lahat.

Nakahandusay si Celina sa marmol na sahig.

May dugo sa gilid ng ulo niya.

Basag ang mamahaling chandelier sa tabi niya.

At nanginginig siyang nakatingin sa itaas ng hagdan.

“May… may nagtulak sa akin…”

Agad lumuhod si Lucas sa tabi niya.

“Celina!”

Ngunit bago pa siya makahawak—

Biglang sumigaw si Celina habang nakatitig diretso sa akin.

“Siya!”

“Si Arielle ang nagtulak sa akin!”

Parang sumabog ang buong sala sa katahimikan.

Lahat ng tingin ay bumagsak sa akin.

Kahit ang mga katulong ay napaatras.

Namutla ang mukha ng katulong ko.

“H-hindi totoo iyon!”

“Hindi man lang bumaba si Madam!”

Pero umiiyak si Celina habang nanginginig.

“Nakita ko siya…”

“Itinulak niya ako…”

“Gusto niya akong patayin…”

Mabigat na bumagsak ang tingin ni Lucas sa akin.

At sa unang pagkakataon…

Nakaramdam ako ng malamig na takot.

Hindi dahil sa bintang.

Kundi dahil nakita ko sa mga mata ni Celina—

Hindi siya nagsisinungaling para lang manggulo.

May plano siya.

At handa siyang sirain ako kahit mamatay pa siya.

Dahan-dahang tumayo si Lucas.

“Arielle.”

Malamig ang boses niya.

“May gusto ka bang sabihin?”

Mahina akong natawa.

Pagod na pagod na ako.

May dugo pa sa labi ko.

Pero dire-diretso kong tiningnan si Celina.

“Kung gusto ko siyang itulak…”

“Hindi siya mabubuhay para magsinungaling ngayon.”

Napasinghap ang lahat.

Ngunit bago pa makapagsalita si Lucas—

Malamig na tinig ng matriarch ang pumigil sa kanya.

“Tama na.”

Lumingon siya sa lahat ng tao sa paligid.

“Isara ang buong mansyon.”

“Walang lalabas.”

“At kunin ang CCTV.”

Biglang nagbago ang mukha ni Celina.

Sa unang pagkakataon noong gabing iyon…

Nakitaan ko siya ng totoong takot.

…

Makalipas ang kalahating oras.

Tahimik ang buong sala habang pinapanood ang CCTV footage.

Makikita sa screen si Celina na naglalakad mag-isa sa hallway.

Paulit-ulit siyang lumilingon.

Parang may iniiwasan.

Pagkatapos—

Huminto siya sa tuktok ng hagdan.

At doon…

Kitang-kita sa video na kusa niyang hinawakan ang rehas.

Tumingin siya diretso sa camera.

Ngumiti.

At saka niya kusang ibinagsak ang sarili pababa.

Napatakip ng bibig ang ilang katulong.

May napamura sa gulat.

Namutla si Lucas.

Habang si Celina naman ay tuluyang nawalan ng kulay ang mukha.

“H-hindi…”

“Hindi iyon totoo…”

Pero malamig na ibinato ng matriarch ang remote control sa mesa.

“Hanggang kailan mo balak magpanggap?”

Biglang humagulhol si Celina.

“Dahil mahal niya ako!”

“Dapat ako ang pinakasalan niya!”

“Ako ang nauna!”

Unti-unti siyang tumawa habang umiiyak.

“Lahat kayo kinuha siya sa akin…”

“Lahat kayo…”

Tumayo si Lucas.

Ngunit ngayon…

Wala na ang lambing sa mukha niya.

Puro pagod at pagkadismaya na lang.

“Celina.”

“Tinulungan kita dahil naaawa ako sa’yo.”

“Pero hindi kita kailanman minahal.”

Parang tinamaan ng kidlat si Celina.

Unti-unti siyang napailing.

“Hindi…”

“Nagsisinungaling ka…”

Ngunit hindi na lumapit si Lucas.

Sa halip…

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

At doon ko unang nakita ang pagsisisi sa mga mata niya.

…

Kinabukasan, dinala si Celina sa isang pribadong psychiatric facility sa ibang lungsod.

Wala nang tumutol.

Wala na ring naglakas-loob magsalita tungkol sa nangyari.

Tahimik na bumalik ang mansyon sa normal.

Pero hindi na bumalik sa dati si Lucas.

Hindi na siya umuuwi nang madaling araw.

Hindi na rin niya ako tinitingnan nang malamig.

Tuwing oras ng gamot ko…

Siya mismo ang nagdadala.

Noong una, tinatanggihan ko siya.

Pero matigas siya.

Isang gabi, habang umuulan sa labas, tahimik siyang umupo sa tabi ng kama ko.

“Arielle.”

Hindi ako sumagot.

Matagal siyang nanahimik bago muling nagsalita.

“Noong una… akala ko isa ka lang mahina at spoiled na babae mula sa mayamang pamilya.”

Mahina siyang natawa.

“Hindi ko akalaing ikaw pala ang pinakamatapang na taong makikilala ko.”

Tahimik lang akong nakatingin sa ulan.

“Hindi ako matapang.”

“Pagod lang akong matakot.”

Matagal siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos ay marahan niyang hinawakan ang malamig kong kamay.

Sa pagkakataong iyon…

Hindi ko ito inalis.

…

Lumipas ang mga buwan.

Unti-unting bumuti ang kalusugan ko.

Dahil sa impluwensya ng pamilya Del Rosario, nakahanap si Lucas ng espesyalistang doktor mula sa ibang bansa.

Bagong treatment.

Bagong gamot.

Masakit.

Mahirap.

Pero unti-unti akong gumagaling.

Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko…

Naramdaman kong baka may mahaba pa akong bukas.

At si Lucas—

Hindi niya ako iniwan kahit isang araw.

Kasama ko siya sa bawat injection.

Sa bawat panic attack.

Sa bawat gabing hirap akong huminga.

Minsan nagising ako madaling araw dahil sa sakit ng dibdib.

At nadatnan ko siyang natutulog sa gilid ng kama ko habang hawak pa rin ang kamay ko.

Tahimik akong napaluha.

Dahil sa unang pagkakataon…

May taong natatakot mawala ako.

…

Isang taon matapos ang kasal namin.

Muling bumuhos ang malakas na ulan sa mansyon.

Nakatayo ako sa veranda habang pinapanood ang hardin.

Hindi na ako agad hinihingal.

Hindi na rin nanginginig ang mga kamay ko.

Biglang may mainit na coat na ipinatong sa balikat ko.

Paglingon ko—

Nakatayo si Lucas sa likod ko.

“Bawal malamigan,” mahina niyang sabi.

Napangiti ako.

“Ang kulit mo.”

“Mas gusto kong makulit kaysa mawala ka.”

Tahimik kaming nakatingin sa ulan.

Pagkatapos ay dahan-dahan niya akong niyakap mula sa likod.

Mainit.

Ligtas.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko…

Hindi ko na naramdaman na mag-isa ako.

Maya-maya, marahan niyang inilabas ang isang maliit na kahon.

Nanlaki ang mata ko.

“Lucas…”

Mahina siyang ngumiti.

“Noong una kitang pinakasalan… wala akong choice.”

“Tama si Mama.”

“Tinrato kitang parang kaaway.”

Marahan niyang hinawakan ang mukha ko.

“Pero ngayon…”

“Kung may isang bagay man akong siguradong tama sa buhay ko…”

“Ikaw iyon.”

Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon.

Isang simpleng singsing ang kumikislap sa ilalim ng ilaw ng ulan.

“Arielle Del Rosario.”

“Pakakasalan mo ba ulit ako?”

Napatawa ako habang naiiyak.

“At kapag sinabi kong hindi?”

Mahina siyang yumakap sa akin.

“Maghihintay ako habambuhay.”

Tahimik akong napasandal sa dibdib niya.

Habang sa labas—

Patuloy na bumubuhos ang ulan sa mansyong minsang naging bangungot ko.

Ngunit ngayon…

Sa unang pagkakataon—

Pakiramdam ko, tahanan ko na ito.