Pumayag Akong Isuot ang Proposal Ring… At Naging Katatawanan ng Buong High Society

Tumatawa hanggang maiyak ang dating kasintahan niya habang nakatayo sa likuran niya.

Pero nagbago ang lahat nang may isang misteryosong lalaki na biglang lumitaw sa private club… at tinawag niya ako sa harap ng lahat.

Kakalapag lang ng flight ko matapos ang malakas na ulan noong gabing iyon.

Hinihila ko pa lang ang maleta palabas ng arrival area nang makarinig ako ng ingay at bulungan mula sa paligid.

Sa gitna ng maraming tao, nakatayo si Adrian Santos — ang boyfriend ko sa loob ng siyam na taon.

Naka-itim siyang polo, may hawak na imported na bouquet ng rosas na may malamig pang hamog. Kumikinang ang maliit na velvet box sa ilalim ng ilaw ng airport, parang eksena sa isang mamahaling romantic movie ng mga elite sa Maynila.

Natigilan ako.

Dahil ayaw ni Adrian sa mataong lugar.

At kailanman… hindi niya ako sinalubong sa airport.

Nagsimulang maglabasan ang mga cellphone nang bigla siyang lumuhod sa harap ko.

“Pakakasalan mo ba ako?”

Mahina ngunit malalim ang boses niya, at ang mga mata niyang iyon… sapat para manginig ang puso ko.

Halos sampung taon kong hinintay marinig ang mga salitang iyon.

Akala ko nga hindi ko na maririnig habang buhay.

Dahan-dahan kong iniunat ang kamay ko habang sumisigaw at nagkakatuwaan ang mga tao sa paligid.

Pero sa mismong sandaling naisusuot na niya ang singsing…

Bigla siyang natawa.

Hindi iyong tawang masaya.

Kundi iyong tawang parang nanalo sa pustahan.

Tumayo siya at tumingin sa grupo ng mga kaibigan niya sa likuran.

“Told you. Panalo ako.”

Biglang sumabog ang malakas na tawanan at sipol sa buong airport.

May babaeng naka-pulang dress na lumapit habang halos maiyak sa kakatawa.

Si Celina iyon.

Ang dating fiancée na gustong ipakasal sa kanya ng pamilya niya noon.

“Sabi ko na nga ba.” Tinaasan niya ako ng kilay habang minamataan mula ulo hanggang paa. “Isang simpleng proposal lang, babalik agad ang babaeng halos sampung taon nang nakadikit sa kanya.”

Nanigas ako.

Nanginig ang kamay ko sa lamig.

May lalaking lumapit at itinapat ang cellphone sa mukha ko.

“Tingnan n’yo! Naiiyak talaga siya!”

“My gosh, akala niya totoong proposal?”

Halos hindi matapos ang tawanan nila.

At si Adrian?

Hindi man lang niya pinigilan.

Kalma lang niyang inayos ang cuff ng manggas niya bago nagsalita:

“Magdiriwang ng birthday ang lolo ko.”

“Nanalo si Celina sa isang auction ng rare painting.”

“Tumaya kami kung babalik ka ba sa akin kapag nag-propose ako.”

“Kapag pumayag ka, mapupunta sa akin ang painting.”

Napatingin ako sa kanya.

At sa unang pagkakataon…

Pakiramdam ko hindi ko kilala ang lalaking minahal ko nang halos isang dekada.

Akala ko dati malamig lang talaga siya.

Tahimik.

Hindi expressive.

Pero ngayon ko lang naintindihan—

Hindi siya malamig sa lahat.

Hindi lang talaga siya naging totoo sa akin.

Dahan-dahan kong hinubad ang singsing.

Malinaw na umalingawngaw ang tunog nito nang bumagsak sa marmol na sahig.

“Kung kailangan mo ng regalo para sa lolo mo…”

Ngumiti ako nang mapait habang nakatingin sa kanya.

“…pwede mo namang sabihin nang diretso.”

“Huwag mong gawing laro ang nararamdaman ng ibang tao.”

Biglang nawala ang ngiti ni Adrian.

Unang beses itong nangyari.

Unang beses na hindi ako ang nagpakumbaba.

Hindi ako nagpaliwanag.

Hindi ako nagmakaawa.

Hindi ako humabol.

Tumawa nang mahina si Celina.

“Drama finished?”

“Hindi ba’t babalik ka rin naman pagkatapos ng ilang araw?”

Umalis sila habang nagtatawanan.

At ako…

Mag-isa kong hinila ang maleta palabas ng airport.

Gabing iyon, bumalik ako sa mansion na minsan naming tinirhan ni Adrian.

Tahimik akong nag-empake habang nakatingin sa akin ang matandang butler.

“Sigurado po ba kayong aalis na talaga kayo?”

“Hindi ko pa nakita si Sir Adrian na nagpatagal ng babae sa buhay niya gaya ninyo.”

Hindi ako sumagot.

Tahimik ko lang inalis ang huling litrato naming dalawa sa dingding.

Sa terrace, naroon pa rin ang swing na ginawa ni Adrian para sa akin noong ikatlong taon namin bilang magkasintahan.

Noong panahong nilagnat ako nang matindi sa kalagitnaan ng bagyo.

Siya ang nagmaneho papuntang ospital kahit halos maaksidente kami sa daan.

Akala ko noon…

Mahal niya talaga ako.

Hanggang sa bumalik si Celina.

Unti-unting nagbago ang lahat.

Mga message na hindi nire-replyan.

Mga tawag na hindi sinasagot.

Mga pagkawala niyang inaabot ng ilang linggo.

At ako palagi ang unang sumusuyo.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Reply iyon ni Adrian sa breakup message ko.

【Bahala ka.】

Dalawang salita lang.

Parang walang halaga ang siyam na taon namin.

Matagal kong tinitigan ang screen bago ako natawa nang mahina.

Kinabukasan, pumirma ako sa overseas transfer na ilang beses kong tinanggihan noon dahil kay Adrian.

Tatlong taon.

Walang nakakaalam.

At wala akong balak sabihin sa kanya.

Pagkalipas ng kalahating buwan, niyaya ako ng best friend ko sa isang exclusive private club bago ang flight ko.

Umaalingawngaw ang tunog ng billiard balls sa VIP room.

Yumuko ako at pinasok ang huling bola gamit ang isang malinis na tira.

“Damn,” natatawang sabi ng kaibigan ko. “Ang galing mo pa rin.”

Ngunit bago pa ako makasagot—

Biglang bumukas ang pinto sa likuran namin.

“At nandito si Adrian!”

“Syempre, kasama niya si Celina.”

Nanigas ang kamay ko sa hawak kong cue stick.

Napansin din agad nila ako.

At muling nagsimula ang pangungutya.

“Oooh…”

“Hindi maka-move on?”

“Sinundan pa talaga kami rito?”

Hindi ako lumingon.

Tahimik ko lang pinunasan ang dulo ng cue stick.

Hanggang sa—

May isa pang boses na biglang narinig mula sa likuran.

Mababa.

Malamig.

“At ang iingay ng mga bibig n’yo.”

Biglang tumahimik ang buong VIP room.

Pati si Adrian, nanigas ang mukha.

Napalingon ako.

May lalaking nakasuot ng itim na suit na nakatayo sa may pintuan. Sa likuran niya, nakayuko nang nerbiyoso ang manager ng club.

At nang magtama ang mga mata namin…

Biglang tumigil ang ekspresyon niya.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang binanggit ang pangalan ko sa harap ng lahat.

“Hanggang kailan ka tatakbo palayo sa akin?”
…

Nanigas ang buong VIP room.

Parang biglang nawalan ng hangin ang paligid matapos marinig ng lahat ang sinabi ng lalaking iyon.

“Hanggang kailan ka tatakbo palayo sa akin?”

Mabagal akong napalingon.

Matangkad siya. Naka-itim na suit. Malamig ang aura, pero ang tingin niya sa akin ay parang matagal na niya akong hinahanap.

At sa mismong sandaling makita siya ni Adrian…

Biglang nag-iba ang mukha nito.

“Gabriel?”

May bahagyang gulat sa boses niya.

Nagbulungan agad ang mga tao sa paligid.

“Si Gabriel Villanueva ba ‘yan?”

“Hindi ba’t siya ‘yung bagong chairman ng pinakamalaking investment group?”

“Akala ko nasa Europe pa siya!”

Pero tila walang ibang naririnig si Gabriel kundi ako.

Dahan-dahan siyang lumapit.

Habang papalapit siya, lalo akong hindi makahinga.

Dahil kilala ko siya.

Hindi lang basta kilala.

Tatlong taon na ang nakalipas, bago ako naging girlfriend ni Adrian, minsan ko na siyang nakilala.

At minsan ko na ring… nasaktan.

Noong panahong iyon, isa pa lamang akong simpleng university student na nagtatrabaho sa café gabi-gabi para mabayaran ang tuition ko.

Isang gabing malakas ang ulan, may lalaking sugatan ang pumasok sa café.

Basang-basa siya ng ulan at duguan ang kamay.

Lahat ng customer natakot at umiwas.

Ako lang ang lumapit.

Dinala ko siya sa stock room, nilinis ang sugat niya, at pinahiram pa ang tanging jacket na meron ako.

Hindi ko alam kung sino siya noon.

Hindi ko alam na anak pala siya ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa.

At lalong hindi ko alam na may mga taong naghahanap sa kanya nang gabing iyon para patayin siya.

Kinabukasan, nawala siyang parang bula.

Pero bago siya umalis, iniwan niya sa akin ang relo niya.

Sabi niya:

“Babalikan kita.”

Tumawa lang ako noon.

Akala ko biro lang.

Hanggang sa makilala ko si Adrian makalipas ang ilang buwan.

At unti-unti kong nakalimutan si Gabriel.

O pilit ko lang kinalimutan.

Ngayon…

Nakatayo siyang muli sa harap ko.

Mas malamig.

Mas mapanganib.

Mas imposibleng abutin.

Pero ang tingin niya sa akin ay pareho pa rin ng dati.

Tahimik.

Malalim.

At puno ng damdaming hindi niya maitago.

“Akala ko hindi ka na babalik,” mahina niyang sabi.

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil ramdam kong lahat ng tao sa silid ay nakatingin sa amin.

Lalong-lalo na si Adrian.

“Magkakilala kayo?” tanong ni Celina, halatang naguguluhan.

Hindi sumagot si Gabriel.

Sa halip, hinubad niya ang relo sa kaliwang pulso niya.

Ang relo na minsan kong iniwan sa drawer ng lumang apartment ko matapos kong makipagrelasyon kay Adrian.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Tinago mo pa rin…”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Tatlong taon kitang hinanap.”

Biglang tumawa si Adrian nang malamig.

“Interesting.”

“Tapos ano? Dahil lang tinulungan ka niya minsan, akala mo may karapatan ka nang manggulo rito?”

Tahimik na lumingon si Gabriel sa kanya.

At sa unang pagkakataon buong gabing iyon…

May natakot ako para kay Adrian.

Dahil ang tingin ni Gabriel sa kanya ay parang kaya niya itong wasakin anumang oras.

“Karapatan?” malamig niyang ulit.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

“At least hindi ko ginawang pustahan ang babaeng mahal ko.”

Biglang tumahimik ang buong silid.

Namutla si Celina.

Habang si Adrian naman ay bahagyang tumigas ang panga.

Hindi na siya nakasagot.

Dahil alam niyang totoo.

Hindi ko alam kung paano natapos ang gabing iyon.

Dahil makalipas ang ilang minuto, hinawakan ni Gabriel ang kamay ko at inilabas ako sa private club.

Paglabas namin, malamig ang hangin.

Tahimik lang kaming dalawa habang nakatanaw sa city lights.

Hanggang sa siya mismo ang unang nagsalita.

“Bakit siya?”

Napangiti ako nang mapait.

“Hindi ko rin alam.”

Siguro dahil sanay akong maghabol.

Siguro dahil naniwala akong kapag nagtiis ako nang sapat… mamahalin din niya ako.

Tahimik siyang nakinig.

Pagkatapos ay biglang nagsalita:

“Sumama ka sa akin.”

Napalingon ako.

“Ano?”

“Sa Europe.”

“Tatlong taon din naman ang kontrata mo roon, hindi ba?”

Natigilan ako.

“Paano mo nalaman?”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Kapag ikaw ang hinahanap ng isang tao nang tatlong taon…”

“…marami siyang malalaman.”

Hindi naging madali ang sumama kay Gabriel.

Dahil natatakot ako.

Takot akong masaktan ulit.

Takot akong baka isa na naman akong pansamantalang tao sa buhay ng isang lalaking hindi ko kayang abutin.

Pero iba si Gabriel.

Hindi siya marunong magsalita nang matatamis.

Hindi rin siya mahilig sa engrandeng sorpresa.

Pero lagi siyang nandoon.

Noong unang beses akong magkasakit sa Europe, siya ang nagluto ng lugaw kahit sunog.

Noong hindi ako makatulog dahil sa homesick, buong gabi niya akong dinala sa tabing-ilog habang nagyeyelo ang hangin.

Noong umiyak ako dahil sa pressure sa trabaho, niyakap niya lang ako nang mahigpit at sinabi:

“Hindi mo kailangang maging perpekto.”

“Hindi mo kailangang magsumamo para manatili ako.”

Unti-unti…

Doon ko naintindihan.

Ito pala ang pakiramdam ng mahalin nang hindi kailangang magmakaawa.

Samantala, tuluyan namang bumagsak ang relasyon nina Adrian at Celina.

Kumalat sa social media ang video ng fake proposal sa airport.

Maraming netizens ang kumampi sa akin.

Lalong nasira ang reputasyon ni Adrian nang lumabas na marami pala siyang ginawang katulad na “prank” sa mga ex niya noon.

Unti-unting bumitaw ang investors ng kumpanya nila.

At si Celina?

Iniwan din siya nito nang bumaba ang halaga ng shares ng pamilya nila.

Nakakatawa.

Akala nila ako ang mawawalan ng lahat.

Pero sa huli…

Ako pala ang unang nakalaya.

Tatlong taon ang lumipas nang mas mabilis kaysa inaakala ko.

At sa unang araw ng pagbalik ko sa Pilipinas…

Muli akong sinalubong ng ulan sa airport.

Pero sa pagkakataong ito, wala nang pekeng proposal.

Wala nang camera.

Wala nang tawanan.

Si Gabriel lang.

Tahimik na nakatayo habang may hawak na payong.

At nang makita niya ako, agad siyang lumapit para kunin ang maleta ko.

“Welcome home,” mahina niyang sabi.

Napangiti ako.

“Hindi ka ba magsasawang sunduin ako?”

Tiningnan niya ako nang diretso.

“Hindi.”

“Dahil ngayong nahanap na kita…”

“…hindi na kita hahayaang umalis ulit.”

Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na velvet box mula sa bulsa niya.

Nanlaki agad ang mga mata ko.

“Gabriel…”

Hindi siya lumuhod.

Hindi niya kailangan.

Dahil ang mga mata niya pa lang… sapat nang maramdaman kong totoo siya.

Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon.

Sa loob nito ay isang simpleng singsing.

Walang camera.

Walang audience.

Walang pustahan.

Siya lang.

At ako.

“Pakakasalan mo ba ako?”

Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako.

Pero sa pagkakataong ito…

Hindi dahil sa kahihiyan.

Kundi dahil sa wakas…

May taong piniling mahalin ako nang buong puso.