Nawala ang boyfriend ko matapos niyang sabihing, “Hintayin mo ako ng dalawang taon”…
Sampung buwan ang lumipas, natulala siya nang makita niya akong nasa delivery room.
Hanggang sa narinig niya ang sikreto tungkol sa kidnapping na muntik nang pumatay sa akin…

Sampung buwan ang nakalipas, bago siya tuluyang mawala sa buhay ko, hinawakan niya ang mukha ko sa mahangin na pier ng Manila at bumulong:

“Hintayin mo ako. Dalawang taon lang, Isla.”

Naniwala ako.

Naniwala ako nang todo.

Tinanggihan ko pa ang proposal ng ibang lalaki.
Gabi-gabi akong naghihintay ng mensahe niya.
At nang malaman kong buntis ako, ang una kong ginawa ay tawagan siya.

Pero hindi na matawagan ang numero niya.
Nawala ang Facebook niya.
Blocked ako sa Viber.
Pati apartment na inuupahan niya sa Quezon City ay may iba nang nakatira.

Parang hindi siya kailanman naging bahagi ng mundo ko.

…

Sampung buwan ang lumipas.

St. Gabriel Private Hospital, Makati.

Napakalamig ng ilaw sa delivery room.

Halos mawalan na ng pakiramdam si Isla Ramos dahil sa sunod-sunod na contractions. Basang-basa ng pawis ang buhok niyang dumikit sa maputla niyang mukha.

“Konti na lang! Lumalabas na ang baby!”

Mahigpit na hawak ng nurse ang balikat niya.

“Nasaan ang asawa mo? Tatawagin ba namin ang pamilya mo?”

Kinagat ni Isla ang labi niya hanggang sa dumugo.

Paos ang boses niya nang sumagot:

“Patay na siya.”

Natigilan ang nurse pero hindi na nagtanong.

Biglang bumukas ang pinto ng delivery room.

Pumasok ang grupo ng mga doktor.

Ang lalaking nasa unahan ay nakasuot ng dark blue surgical gown at may suot na pamilyar na silver watch.

Sa isang tingin pa lang—

Parang tumigil ang tibok ng puso ni Isla.

Hindi maaari…

Dahan-dahang tinanggal ng lalaki ang mask niya.

Lumantad ang malamig ngunit pamilyar na mukha.

Matangos na ilong.
Malalim na mga mata.
At maliit na peklat sa gilid ng kilay.

Mukhang ilang taon niyang minahal nang sobra.

Mukha ng lalaking nawala nang walang paliwanag.

Adrian De Villa.

Nanginginig ang mga kamay nito.

Nahulog ang mask sa sahig.

“Isla…?”

Basag ang boses niya.

Dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa tiyan ni Isla.

Nanlaki ang mga mata niya.

“Buntis ka…?”

Biglang natahimik ang buong silid.

Palipat-lipat ng tingin ang nurse sa kanilang dalawa.

May kakaibang tensyon sa hangin.

Tinitigan lang siya ni Isla.

Hindi umiyak.
Hindi nagalit.
Hindi nagtanong.

Masyadong kalmado.

Nakakatakot na kalmado.

Pagkatapos ay lumingon siya sa nurse.

“Palitan ninyo ang doktor.”

Mahina pero malinaw ang boses niya.

“Hindi ko kilala ang lalaking ’yan.”

Biglang namutla si Adrian.

“Isla, please… makinig ka muna—”

“Lumabas ka.”

Pumikit si Isla habang nanginginig sa panibagong sakit.

“Ibang doktor ang gusto ko.”

Agad humarang ang nurse kay Adrian.

“Dr. De Villa, unstable ang pasyente. Lumabas muna kayo.”

“Anak ko ang dinadala niya.”

Paos ang boses niya.

At doon…

Biglang natawa si Isla.

Mahinang tawa.

Pero sobrang lamig.

“Anak mo?”

Dahan-dahan siyang dumilat.

“At may karapatan ka pa talagang tawagin ang sarili mong ama?”

Natigilan si Adrian.

Sumara nang malakas ang pinto ng delivery room sa harapan niya.

…

Makalipas ang apatnapung minuto.

Umalingawngaw ang iyak ng sanggol sa hallway.

Agad tumayo si Adrian mula sa upuan.

Nanginginig ang mga kamay niya hanggang hindi niya mahawakan nang maayos ang cellphone.

Lumabas ang head doctor.

“Ligtas ang mag-ina. Baby girl.”

Nawalan ng hininga si Adrian.

Anak na babae…

Anak nila ni Isla.

Hindi pa siya nakakalapit nang ilabas ang hospital bed.

Nakahiga si Isla, maputlang-maputla.

Sa tabi niya ay isang maliit na crib na kulay pink.

Tahimik na natutulog ang sanggol.

Pero nang makita ni Adrian ang ilong ng bata—

Parang tinamaan siya ng kidlat.

Kamukhang-kamukha niya.

Susundan sana niya ang higaan pero agad siyang pinigilan ng nurse.

“Tabi po, pamilya lang.”

Natigilan siya.

Pamilya.

Dalawang simpleng salita.

Pero parang kutsilyong tumarak sa dibdib niya.

Dahil alam niyang… hindi na siya kabilang sa pamilya ni Isla.

…

Ala-una ng madaling araw.

Sa labas ng VIP room sa ikalabindalawang palapag.

Tahimik na nakatayo si Adrian habang hawak ang mainit na lugaw.

Halos sampung minuto siyang hindi makatok.

Hanggang sa makarinig siya ng boses ng babae mula sa loob.

“Isla… sigurado ka bang hindi mo sasabihin sa kanya ang nangyari noon?”

Biglang nanahimik ang loob ng kwarto.

Sa maliit na siwang ng pinto, nakita ni Adrian si Isla habang karga ang sanggol.

Maputla ang mukha nito ngunit malamig ang tingin.

Matagal bago siya nagsalita.

“Hindi na kailangan.”

“Tutal… hindi naman siya ang gustong pumatay sa akin noon.”

Mahigpit na napisil ni Adrian ang hawak niyang lalagyan ng lugaw.

Nanlaki ang mga mata niya.

At pagkatapos ay isa-isang binitiwan ni Isla ang mga salitang nagpayanig sa buong mundo niya—

“Ang taong nag-utos na kidnapin ako noon… ay ang sarili niyang ina.”
…

Nang marinig ni Adrian ang mga salitang iyon, parang biglang tumigil ang mundo niya.

“Ang taong nag-utos na kidnapin ako noon… ay ang sarili niyang ina.”

Hindi siya makahinga.

Unti-unting nanghina ang pagkakahawak niya sa lalagyan ng lugaw hanggang sa tuluyang mahulog iyon sa sahig.

Kalang!

Napatingin agad si Sofia sa pinto.

Nanlaki ang mga mata nito.

“Adrian—”

Pero huli na.

Dahan-dahang bumukas ang pinto.

Nakatayo si Adrian doon, maputlang-maputla ang mukha, parang nawalan ng dugo ang buong katawan.

Namumula ang mga mata niya.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala siya ni Isla…

Mukha siyang tuluyang wasak.

Tahimik ang buong kwarto.

Tanging mahinang paghinga lang ng sanggol ang maririnig.

“Anong sinabi mo…?”

Halos pabulong ang boses ni Adrian.

“Hindi totoo ’yan…”

Hindi sumagot si Isla.

Dahan-dahan lang niyang inayos ang kumot ng sanggol sa bisig niya.

Parang wala siyang lakas para makipagtalo pa.

Pero ang katahimikang iyon ang lalong dumurog kay Adrian.

Lumapit siya nang isang hakbang.

“Nagsisinungaling ka lang dahil galit ka sa akin, tama?”

“Hindi gagawin ’yon ni Mama…”

Tumawa si Sofia.

Isang malamig at sarkastikong tawa.

“Hindi gagawin?” mahina niyang ulit. “Gusto mo bang ipakita ko sa ’yo ang CCTV footage?”

Nanigas si Adrian.

Mabagal na inilabas ni Sofia ang cellphone niya.

Pagkatapos ay pinindot ang isang video.

Sa screen, lumabas ang madilim na parking lot sa Batangas Port.

Kitang-kita si Isla noon—nakaputing dress, umiiyak habang pilit na kumakawala sa dalawang lalaking humihila sa kanya papasok ng van.

At kasunod noon…

Isang babae ang bumaba mula sa black luxury car.

Eleganteng naka-perlas.

Malamig ang mukha.

Si Veronica De Villa.

Nanay ni Adrian.

Hindi makapaniwala si Adrian.

“N-No…”

Nanginginig ang mga daliri niya habang hawak ang cellphone.

Sa video, malinaw na narinig ang boses ng ina niya:

“Dalhin ninyo siya palayo.”

“At siguraduhin ninyong hindi na siya babalik sa anak ko.”

Parang may sumabog sa tenga ni Adrian.

Biglang bumalik lahat ng alaala.

Noong araw na iyon…

Bigla siyang ipinadala ng ina niya sa Singapore para asikasuhin daw ang emergency operation ng hospital chain nila.

Pagdating niya roon, kinumpiska ang cellphone niya dahil may confidential medical project daw.

Pagbalik niya sa Pilipinas makalipas ang ilang linggo…

Wala na si Isla.

At sinabi ng nanay niya:

“Iniwan ka na niya.”

“May iba na siyang lalaki.”

At naniwala siya.

Diyos ko.

Naniwala siya.

Unti-unting bumagsak si Adrian sa sahig.

Parang nawalan ng buto ang buong katawan niya.

“Diyos ko…”

Namamaos siyang napahawak sa buhok niya.

“Ako ang dahilan kung bakit ka naghirap nang ganito…”

Tahimik lang si Isla.

Pagod na pagod na ang mga mata niya.

“Hindi ikaw ang dumukot sa akin,” mahina niyang sabi. “Pero pinaniwalaan mo agad na iniwan kita.”

“Ni minsan hindi mo ako hinanap.”

Bawat salita niya ay parang kutsilyong dahan-dahang tumatarak sa dibdib ni Adrian.

At wala siyang maisagot.

Dahil totoo lahat.

…

Kinabukasan.

Buong De Villa Medical Group ang nagulo.

Hindi inaasahan ng lahat na mismong si Adrian ang magsusumite ng ebidensya laban sa sarili niyang ina.

Naglabasan ang mga sikreto.

Human trafficking.

Bribery.

Illegal detention.

At koneksyon sa ilang kidnapping cases sa Batangas at Cebu.

Halos mabaliw si Veronica De Villa nang arestuhin siya sa mansion nila sa Taguig.

“Adrian!”

Humihiyaw ito habang pilit kumakawala sa mga pulis.

“Ginawa ko lahat para sa ’yo!”

“Wala kang karapatang sirain ako dahil lang sa babaeng ’yan!”

Pero hindi na gumalaw si Adrian.

Malamig lang siyang nakatingin sa ina.

Parang ngayon lang niya nakitang tunay ang babaeng lumaki sa kanya.

“Hindi mo ako minahal, Mama.”

Tahimik pero matigas ang boses niya.

“Gusto mo lang kontrolin ang buhay ko.”

At sa unang pagkakataon…

Walang naisagot si Veronica.

…

Lumipas ang dalawang buwan.

Unti-unting bumalik sa normal ang buhay ni Isla.

Lumipat siya sa maliit pero maaliwalas na condo sa Pasig kasama ang baby niyang si Luna.

Tahimik ang buhay nila roon.

Simple.

Masaya.

Pero gabi-gabi…

May isang lalaking nakatayo sa ibaba ng building.

Tahimik lang.

Hindi umaakyat.

Hindi namimilit.

Minsan may dalang gatas para kay Luna.

Minsan diaper.

Minsan lugaw kapag alam niyang puyat si Isla.

At kapag hindi tinatanggap ni Isla—

Tahimik lang niya iyong iiwan sa lobby.

Hanggang isang gabi…

Hindi na nakatiis si Sofia.

Binuksan niya ang bintana at sumigaw:

“Hoy tanga! Umuulan na! Uuwi ka pa ba?!”

Basang-basa na si Adrian sa ulan.

Pero nakatingin lang siya sa unit ni Isla.

Mahina siyang sumagot:

“Hintayin ko lang na patawarin niya ako.”

Sa likod ng kurtina, tahimik na nakatingin si Isla.

Mahigpit niyang yakap si Luna.

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon…

May kung anong kirot na unti-unting lumambot sa dibdib niya.

…

Tatlong buwan pa ang lumipas.

Unang birthday ni Luna.

Simple lang ang handaan sa rooftop ng condo.

May maliit na cake.

Kaunting lobo.

At ilang malalapit na kaibigan.

Busy si Sofia sa pagkuha ng pictures nang mapansin niyang nawawala si Luna.

“Saan si baby?!”

Nagulat silang lahat.

Biglang nag-panic si Isla.

“Luna?!”

Mabilis siyang tumakbo palabas ng rooftop—

At doon niya nakita.

Nasa bisig ni Adrian si Luna habang nakaupo ito sa hagdan.

Mahigpit na nakakapit ang bata sa kuwelyo ng polo niya habang humahagikgik.

At si Adrian…

Umiiyak.

Tahimik na umiiyak habang paulit-ulit na hinahalikan ang noo ng anak niya.

“Daddy’s here…” basag niyang bulong. “Hindi ka na iiwan ni Daddy…”

Biglang nanikip ang dibdib ni Isla.

Dahan-dahan siyang lumapit.

Nag-angat ng tingin si Adrian.

Namumula ang mga mata nito.

“A-Alam kong wala akong karapatang humingi ng kahit ano…”

“Pero please…”

Halos mawalan siya ng boses.

“Hayaan mo man lang akong maging ama niya.”

Tahimik si Isla.

Mahabang katahimikan.

Tanging hangin lang sa rooftop ang maririnig.

Pagkatapos…

Dahan-dahan niyang inilapit ang kamay niya.

Pinunasan niya ang luha sa pisngi ni Adrian.

Nanlaki ang mga mata nito.

At saka mahina niyang sinabi:

“Isang pagkakataon lang.”

Parang huminto ang mundo ni Adrian.

“Isla…”

“Kapag sinaktan mo ulit kami…”

Napaluha rin siya habang nakatingin sa anak nila.

“…hindi na kita hahayaang makita pa kami.”

Mahigpit na napayakap si Adrian kay Luna.

At sa unang pagkakataon matapos ang halos isang taon…

May liwanag ulit na bumalik sa mga mata niya.

…

Dalawang taon pagkatapos noon.

Boracay.

Palubog ang araw.

Nakatayo si Isla sa tabing dagat habang tumatakbo si Luna sa buhangin.

“Mommy! Daddy! Tingnan n’yo shell ko!”

Tumawa si Adrian habang hinahabol ang anak nila.

Mas payapa na ang mukha niya ngayon.

Mas totoo.

Mas tao.

Lumapit siya kay Isla at marahang hinawakan ang kamay nito.

“Salamat…”

Napatingin si Isla.

“Para saan?”

“Dahil binigyan mo pa ako ng pagkakataong bumawi.”

Tahimik siyang ngumiti.

Pagkatapos ay tumingin sa anak nilang masayang tumatawa sa ilalim ng ginintuang langit ng Boracay.

At sa wakas…

Matapos ang lahat ng sakit, pagkawala, at pagtataksil—

Natagpuan din nila ang pamilyang muntik nang mawala sa kanila magpakailanman.