PINAGTAWANAN AKO NG LAHAT NANG MALAMAN NILANG AKO ANG PINAKABOBO SA BUONG BATCH MATAPOS AKONG MABAWI NG MAYAMANG PAMILYA

Pero sa unang araw ko sa bagong paaralan, aksidente akong naupo sa tabi ng estudyanteng kinatatakutan ng buong campus…

At doon nagsimulang mabunyag ang tunay kong pagkatao.

Pagkatapos akong sunduin pabalik ng tunay kong pamilya, ang unang ginawa ng kuya ko ay hindi ang kamustahin ako.

Sa halip, malamig niyang ibinagsak ang report card ko sa mesa.

“Pinakahuli sa buong batch?”

Mababa at mapanuyang natawa siya habang nakahalukipkip sa sofa.

“Bukas lilipat ka ng school. Tingnan natin kung gaano ka katagal mabubuhay sa kakapetiks mo.”

Agad kong pinulot ang report card at maingat na pinantay ang mga gusot nito bago seryosong tumango.

“Kung gano’n, dapat masaya ka pa nga.”

Napakunot-noo ang kuya kong si Rafael Montenegro.

“Anong ikakasaya ko?”

Sumandal ako sa upuan habang inosenteng nakatingin sa kanya.

“Eh di dahil may bobo kang kapatid na gaya ko, mas lalong magmumukhang henyo ang IQ mong pang-legend.”

“At saka hindi naman ako makikipag-agawan sa mana. Ikaw na bahala sa negosyo, ako hihiga na lang habang buhay at gagastos ng pera.”

“Isipin mo na lang — lahat ng spotlight nasa’yo na.”

Biglang kumibot ang gilid ng labi niya.

“……”

01

Ako si Luna Reyes.

Labimpitong taong gulang.

Lumaki ako sa isang maliit na ampunan malapit sa pantalan kung saan tuwing tag-ulan ay binabaha hanggang bukung-bukong.

Tatlong buwan pa lang ang nakakalipas mula nang matagpuan ako ng tunay kong pamilya.

Ayon sa kanila, kinidnap daw ako noong bata pa ako.

Ang pamilyang Montenegro ay isa sa pinakamayaman at pinaka-maimpluwensyang pamilya sa siyudad.

Mansion.

Luxury cars.

Mga katulong na mas marami pa kaysa sa mga batang kasama ko noon sa ampunan.

Akala ko talaga pagkatapos kong makauwi rito, magiging prinsesa na ako ng buhay ko.

Pero sa unang araw ko pa lang sa mansion, report card agad ang hiningi ng kuya ko.

At nang makita niya ang grades ko, para siyang aatakihin sa high blood.

“Sa grades mong ‘to balak mo pang pumasok sa Saint Augustine Academy?”

“Gusto mo bang pagtawanan ang pamilya natin?”

Napakunot-noo rin si Papa habang umiinom ng tsaa sa tabi.

Tumigas agad ang atmosphere.

Pero mabilis akong kumilos.

Agad akong tumayo at itinaas ang mango juice ko na parang nasa debut speech.

“Dapat nga matuwa kayo.”

Sabay silang napatingin sa akin.

Ngumiti ako nang sobrang liwanag.

“Sa mga mayayamang pamilya sa teleserye, nag-aaway ang magkakapatid para sa mana.”

“Pero tayo hindi.”

“Si Kuya Rafael ang kikita ng pera.”

“Ako ang gagastos.”

“Perfect balance.”

“Isa ang worker, isa ang consumer.”

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Tinitigan ako ni Papa na parang alien ako.

Samantalang si Kuya Rafael naman ay pumikit at huminga nang malalim na parang pinipigilan ang sarili na sakalin ako.

Makalipas ang ilang segundo, malamig siyang tumayo.

“Bukas ihahatid kita sa school.”

“Special class.”

“Huwag kang iiyak.”

Pagkasabi no’n, dire-diretso siyang umakyat.

Napalingon ako sa head butler.

“Ano bang klaseng special class ‘yan?”

Tahimik muna ito bago mahinang sumagot.

“Mga estudyanteng hindi makontrol.”

“Mayayamang pasaway.”

“Puro away, rebelde, at sakit sa ulo ng teachers.”

“May isa pa ngang teacher na tatlong araw lang tumagal.”

Bigla akong napatayo.

“Ha?”

“Parang heaven ng future connections ah.”

02

Kinabukasan, personal akong hinatid ni Kuya Rafael sa school.

Ang academy ay nasa tuktok ng burol at mukhang mas mamahalin pa kaysa resort.

Bago ako bumaba ng sasakyan, malamig niya akong binalaan.

“Mga tao sa class na ‘yan sobrang mapanghusga.”

“Bawasan mo ang kadaldalan mo.”

“At huwag mong isipin na madadala mo sila sa mga kalokohan mo.”

Mabait akong tumango.

“Relax.”

“Magaling akong makisama.”

Kumibot na naman ang sentido niya.

“Sana makatawa ka pa mamaya.”

Sabay malakas niyang isinara ang pinto ng sasakyan bago umalis.

Masaya akong naglakad papasok ng campus.

Matapos sundan ang directions nang halos sampung minuto, nahanap ko rin ang classroom sa pinakadulong building malapit sa basketball court.

Hindi pa ako nakakalapit—

BANG!

May upuang lumipad diretso sa blackboard.

Napahinto ako.

Ang adviser sa loob ay mukhang sukong-suko na sa buhay.

Pagkakita sa akin, para siyang nakakita ng anghel.

“Ah! Ikaw ‘yung transferee?”

Magalang akong yumuko.

“Opo.”

“Humanap ka na lang ng mauupuan.”

Pagpasok ko pa lang, lahat ng mata nasa akin na agad.

May nagkukulay ng buhok sa likod.

May naglalaro ng online games habang nakapatong ang paa sa mesa.

May mag-jowang magkayakap pang natutulog sa isang upuan.

Mas mukha itong headquarters ng gang kaysa classroom.

Tumingin ako sa paligid.

Isa lang ang bakanteng upuan.

Sa tabi ng bintana sa pinakadulo.

May lalaking estudyanteng nakayuko roon habang natutulog.

Halos natatakpan ng mahabang buhok ang mukha niya.

May mga peklat din sa kamay.

At kakaiba ang aura niya.

Malamig.

Nakakatakot.

Humila ako ng upuan at ngumiti.

“Hi, ako si Luna.”

Hindi siya sumagot.

At eksaktong sandaling iyon—

BANG!

May malakas na sipa sa mesa ko.

Dumulas ang mesa paatras.

Pagtingala ko, isang babaeng maikli ang buhok ang nakatingin sa akin nang matalim.

“New girl.”

“Sino’ng nagsabing pwede kang umupo diyan?”

Biglang tumahimik ang buong classroom.

Halatang naghihintay silang mapahiya ako.

Tinitigan ko siya sandali bago inosenteng nagtanong.

“May reservation fee ba ‘tong seat?”

Natigilan ang buong klase.

Napakunot-noo ang babae.

Ngumiti ako nang mas maliwanag.

“Galing kasi akong mahirap na lugar.”

“Hindi pa ako updated sa presyo ng upuan ng mayayaman.”

May isang lalaking estudyante sa likod na napatawa.

Biglang dumilim ang mukha ng babae.

Tumayo siya at malakas na sinipa ang upuan bago lumapit sa akin.

“Gusto mo bang mamatay?”

Biglang bumigat ang atmosphere.

Kahit ang adviser ay dahan-dahang umatras palapit sa pintuan.

Pero kalmado pa rin akong nakaupo.

Hinila ko pa ang katabing upuan para sa kanya.

“Upo ka muna.”

“Masama sa ugat ang matagal na pagtayo.”

“……”

Para siyang nakakita ng baliw habang nakatitig sa akin.

At bigla—

Gumalaw ang lalaking katabi ko.

Dahan-dahan siyang umangat.

Sa mismong sandaling makita ng buong klase ang mukha niya, sabay-sabay silang namutla.

Kahit ang babaeng maangas kanina ay napaatras.

Narinig ko ang mahinang bulungan mula sa likod.

“Patay…”

“Katabi niya si Demon King…”

Napakurap ako.

Demon King?

Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang lalaking katabi ko.

Madilim at napakalamig ng mga mata niya.

Diretso siyang tumitig sa kamay ng babaeng nakapatong sa mesa ko.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita.

“Ikaw…”

“Maingay ka.”
…

Natahimik ang buong classroom.

Pakiramdam ko pati electric fan sa kisame ay tumigil sa pag-ikot.

Ang babaeng kanina lang ay halos susugod na sa akin, ngayon ay unti-unting namumutla habang nakatitig sa lalaking katabi ko.

Mahinang kumalabog ang lalamunan niya.

“S-Sorry…”

Pagkatapos no’n, umatras siya agad pabalik sa upuan niya na parang may humahabol na multo.

Napakurap ako.

Grabe.

Mukhang sikat talaga itong katabi ko.

Tahimik na muling yumuko ang lalaki at ipinikit ang mga mata niya na parang walang nangyari.

Pero ang buong classroom ay hindi pa rin humihinga nang maayos.

Maya-maya, dahan-dahang lumapit sa akin ang isang lalaking mukhang mahilig sa tsismis.

Mahina siyang nagsalita.

“Bagong lipat ka talaga no?”

Tumango ako.

Lumunok siya bago tumingin sa katabi ko.

“Alam mo ba kung sino ‘yan?”

“Hindi.”

“Si Ares De Villa.”

“Ang pinakadelikadong estudyante sa buong academy.”

Napatingin ako kay Ares.

Mukha naman siyang… tao lang.

Sobrang gwapo nga lang.

At sobrang sungit.

Mahinang umupo sa harap ko ang lalaki.

“Tatlong beses na siyang nasuspinde.”

“Mayaman pamilya niya pero halos walang nakakatagal na kaibigan sa kanya.”

“Sabi nila…” bumaba lalo boses niya, “nakulong sa mental hospital dati nanay niya.”

“May top secret issue raw pamilya nila.”

Hindi pa ako nakakareact—

Biglang may chalk na tumama sa noo ng lalaking kausap ko.

“Aray!”

Napatingin kaming lahat sa harap.

Nakatayo ang adviser habang nanginginig sa galit.

“Kung tapos na kayong magtsismisan, baka gusto niyo namang buksan ang libro!”

Tahimik na bumalik ang lalaki sa upuan niya.

Samantalang ako naman ay napangiti.

Interesting.

Sobrang interesting.

03

Lumipas ang isang linggo.

At sa loob lang ng pitong araw, naging trending topic ako ng buong Saint Augustine Academy.

Hindi dahil matalino ako.

Hindi dahil maganda ako.

Kundi dahil…

Hindi ako natatakot kay Ares De Villa.

Sa unang araw kasi, aksidente kong nahigaan ang braso niya habang tulog ako sa klase.

Sa ikalawang araw, nakain ko ‘yung strawberry cake niya sa cafeteria dahil akala ko free taste sample.

Sa ikatlong araw, nagawa ko pang ihagis ang tsinelas ko sa mukha niya habang nakikipag-away ako sa isang ipis sa classroom.

Buong klase noon akala mamamatay na ako.

Pero ang nangyari lang—

Tahimik akong tinitigan ni Ares.

Pagkatapos ay ibinalik niya ang tsinelas ko.

“Baho.”

‘Yon lang.

Simula no’n, lalo akong kinatakutan ng buong klase.

Minsan habang bumibili ako ng fishball sa labas ng school, may random na estudyanteng bigla na lang yumuko sa akin.

“Ate Luna…”

“Pwede po bang huwag niyo akong ipapatay kay Ares?”

Napahinto ako sa pagsawsaw ng fishball.

“…Ha?”

Unti-unti kong narealize.

Hindi pala ako ang sikat.

Si Ares pala.

At dahil palagi niya akong hinahayaang gumulo sa paligid niya nang hindi ako sinasakal…

Akala ng buong school espesyal ako.

Minsan nga, pati teachers takot sa akin.

Isang araw, nahuli akong natutulog sa klase.

Akala ko papagalitan ako.

Pero ngumiti lang ang teacher.

“Miss Luna… baka gusto mong humiga nang maayos?”

“…Pwede rin po akong magdala ng kumot bukas.”

Napatingin ako kay Ares.

Tahimik lang siyang nagsusulat.

Pero kitang-kita ko ang bahagyang pag-angat ng gilid ng labi niya.

At doon ko unang naisip—

Baka hindi naman talaga siya masamang tao.

04

Pero nagsimulang magbago ang lahat matapos ang family banquet ng Montenegro Group.

Gabing iyon, unang beses akong ipinakilala ni Papa sa buong high society.

Punong-puno ng mayayamang negosyante ang ballroom.

Mga politician.

Mga socialite.

Mga taong nakangiti pero parang handang manaksak anumang oras.

Nakasuot ako ng simpleng puting gown habang pilit inaayos ni Kuya Rafael ang postura ko.

“Huwag kang ngumiti nang parang sira ulo.”

Bulong niya.

Ngumiti ako lalo.

“Kuya, natural beauty ko ‘to.”

Kumibot na naman sentido niya.

Pero bago pa siya makasagot—

Biglang bumukas ang malaking pinto ng ballroom.

At sabay-sabay napalingon ang lahat.

Pumasok si Ares.

Naka-itim siyang suit.

Malamig ang mukha.

Kasunod niya ang ilang matatandang negosyante na halatang malalaking tao.

Biglang nag-iba ang atmosphere.

Narinig kong may mahinang bulungan sa paligid.

“Anak pala siya ng De Villa Group…”

“Akala ko hindi siya umaattend ng ganitong events?”

“Bakit siya nandito?”

Habang nag-uusap ang lahat, dire-diretsong naglakad si Ares papunta sa direksyon ko.

Huminto siya sa harap namin.

Napakunot-noo si Kuya Rafael.

“Kilala mo siya?”

Bago pa ako makasagot—

Tahimik na nagsalita si Ares.

“Siya ang hinahanap namin noon.”

Nanlamig ang paligid.

Napakurap ako.

“…Ha?”

Unti-unting tumigas ang mukha ni Papa.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Diretsong tumingin si Ares sa akin.

“Labing-isang taon na ang nakalipas…”

“Ang totoong target ng kidnapping…”

“Ikaw.”

Parang may malaking bombang sumabog sa ulo ko.

Biglang kumabog nang malakas dibdib ko.

“Anong—”

“Hindi aksidente ang pagkawala mo.”

Malamig ang boses ni Ares.

“At hindi ordinaryong kidnappers ang kumuha sa’yo noon.”

Nanginginig na napaatras si Papa.

Samantalang si Kuya Rafael ay agad tumayo sa harap ko na parang proteksyon.

“Ares.”

“Anong gusto mong sabihin?”

Tahimik na inilabas ni Ares ang isang lumang bracelet.

Nanlaki bigla mata ko.

Kilalang-kilala ko iyon.

Dahil iyon ang bracelet na suot ko nang makita ako ng madre sa ampunan noon.

“Paano mo nakuha ‘yan?”

Tahimik akong tinitigan ni Ares.

“At dahil diyan…”

“Alam kong ikaw ang batang nagligtas sa buhay ko noon.”

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Hindi ako makahinga.

Unti-unting bumalik sa isip ko ang isang malabong alaala.

Malakas na ulan.

Isang batang lalaki.

Dugo.

Takot.

At maliit kong kamay na pilit humihila sa kanya palabas ng sirang sasakyan.

Nanlaki mata ko.

“Ikaw…”

Tumango si Ares.

“Kung hindi dahil sa’yo…”

“Patay na ako noon.”

05

Mula sa gabing iyon, unti-unting lumabas ang katotohanan.

Ang totoong target pala noon ay anak ng De Villa family.

Pero nagkamali ang kidnappers.

Nadamay ako.

At habang tinatakas ako ng grupo, aksidente nilang nadamay ang batang si Ares sa isang car accident.

Ako raw mismo ang tumulong sa kanya bago kami nagkahiwalay.

Dahil bata pa ako noon, halos wala na akong maalala.

Pero si Ares…

Hindi niya nakalimutan.

Labing-isang taon niya akong hinanap.

At nang makita niya ako sa classroom—

Nakilala niya agad ang bracelet na lagi kong nakasabit sa bag.

Kaya pala hindi niya ako pinapalayas.

Kaya pala kahit anong kalokohan ko, hindi niya ako sinasaktan.

Dahil noon pa man…

Kilalang-kilala na niya ako.

06

Pagkatapos mabunyag ang lahat, biglang nagbago ang buhay ko sa academy.

Mas lalong naging maingat ang buong school sa akin.

Pero ang pinakanagbago…

Si Kuya Rafael.

Dati halos araw-araw niya akong pinapagalitan.

Ngayon?

Isang beses lang akong umubo habang kumakain—

Tatlong doctor agad ang ipinatawag niya sa mansion.

“Kuya…”

“Ubo lang po ‘to.”

“Paano kung tuberculosis na?”

“……”

Minsan naman, nahuli niya akong kumakain ng instant noodles alas-dose ng gabi.

Kinabukasan, pinasara niya ang buong kitchen staff.

“Bakit instant noodles kinakain ng kapatid ko?!”

“Wala ba tayong pagkain sa bahay?!”

Napahawak ako sa noo.

Samantalang si Papa naman ay halos araw-araw akong binibigyan ng black card.

“Anak, bumili ka ng gusto mo.”

“Anak, gusto mo shopping?”

“Anak, gusto mo ng mall?”

Pakiramdam ko minsan para akong alagang endangered species.

At si Ares?

Mas lalo siyang naging tahimik.

Pero palagi na siyang nasa tabi ko.

Kapag inaantok ako sa classroom, awtomatiko niyang hinihila palapit ang bag niya para gawin kong unan.

Kapag may sumusubok mang-asar sa akin, isang tingin lang niya sapat na para mapaiyak ang tao.

Hanggang isang araw…

Habang pauwi kami galing school rooftop—

Bigla niya akong tinawag.

“Luna.”

“Hm?”

Tahimik siyang tumingin sa sunset sa malayo bago mahinang nagsalita.

“Ngayon masaya ka ba?”

Napangiti ako.

Sobrang gaan sa dibdib ko noon.

May pamilya ako.

May kuya akong kahit sungit, sobra akong protektahan.

May mga kaibigan ako.

At may isang lalaking tahimik na laging nasa tabi ko.

Kaya tumango ako.

“Oo.”

“Masaya ako.”

Tahimik akong tinitigan ni Ares.

At sa unang pagkakataon…

Ngumiti siya nang totoo.

“Good.”

Habang sa ibaba ng building, halos mabaliw na ang buong school matapos makita ang “Demon King” na ngumiti dahil sa isang babae.