“Pinaamo” Ko ang Isang Misteryosong Lalaki mula sa Isang Tagapagmanang Pilipino

Pagkalipas ng anim na buwan, natuklasan kong siya ang pinakanakakatakot na tao sa pamilyang iyon.
At nang lumitaw ang convoy ng mga itim na SUV sa labas ng dormitoryo… alam kong wala akong matatakbuhan.

Ang nag-iisang anak na babae ng isang makapangyarihang pamilyang bilyonaryo sa Pilipinas ay kilalang sobrang loyal sa mga taong gusto niya.

Sabay-sabay siyang may ka-chat na kung sinu-sinong lalaki.

Minsan hindi na niya kayang replyan lahat.

Kaya isang araw, basta na lang niya ipinasa sa akin ang isa.

“Gwapo lang naman siya pero sobrang sakit sa ulo.”

“Parang asong gala ang ugali.”

“Taga-probinsya ka naman, marunong ka sigurong magpaamo ng ganitong klase.”

Pagkasabi noon, diretso siyang nagpadala ng malaking pera sa account ko bilang “training fee.”

Noong una, balak ko lang namang paglaruan ang trabaho.

Pero hindi ko inasahan na ang lalaking may black avatar na iyon ay mas mahirap kontrolin kaysa sa akala ko.

Matalas ang bibig.

Matigas ang ulo.

At mahilig mangbanta.

Paminsan-minsan bigla na lang siyang magme-message:

“Gusto mong maglaho ang isang tao?”

“Kaya kitang tulungan.”

Akala ko noon isa lang siyang mayamang lalaking nagpapanggap na mahirap para magmukhang mysterious online.

Hanggang sa makalipas ang anim na buwan.

Nalagyan ko na talaga ng “kwelyo” ang lobong iyon.

At doon tuluyang nataranta si Selena Villareal.

“Diyos ko!”

“Maling account ang naibigay ko sa’yo!”

“Tiyo ko ‘yan!”

“Siya ang nagpapatakbo ng buong Villareal Group!”

“Siya rin ‘yung kilalang walang awa mula pa noong bata!”

Napatigil ako.

Pagkatapos ay dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa pinakahuling message niya.

Ako: “Pumayag nang makipagkita si mommy. Anong reward ang gusto ng mabait na puppy?”

Halos agad siyang sumagot.

“Kahit makita ko lang si mommy.”

“Gusto kong lumuhod sa paanan ni mommy.”

Nang mabasa ko iyon—

Parang namanhid ang anit ko.

Isang oras lang ang nakalipas, iniisip ko pa na simpleng online roleplay lang ito.

Pero ngayon…

Alam ko na.

Isa itong death sentence.

Anim na buwan ang nakaraan.

Ako ang pinakamahirap na intern sa dormitoryo.

Sa umaga, alipin ako ng kompanya.

Sa gabi naman, utusan ng mga anak-mayaman.

At ang pinakamalaking gumagastos para sa akin ay si Selena Villareal.

Ang spoiled na tagapagmana ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa Makati.

Mayabang siya.

Pabago-bago ng mood.

At gumastos ng pera na parang tubig.

Pero sobrang protektado niya ang mga taong sakop niya.

Minsan may isang spoiled na anak ng politiko na nagtapon ng mainit na alak sa kamay ko dahil natapunan ko raw ng wine ang sapatos niya.

Matagal tiningnan ni Selena ang paso sa kamay ko.

Pagkatapos ay malamig siyang ngumiti.

“Pagod na ba siyang mabuhay?”

Kinabukasan—

Naaksidente ang lalaking iyon sa coastal highway.

Ayon sa balita, lasing daw at overspeeding.

Pero simula noon, wala nang nangahas mang-api sa akin.

At dahil doon, mas lalo akong naging kapaki-pakinabang kay Selena.

Hanggang sa araw na ibinigay niya sa akin ang account na iyon.

“Mas matanda siya sa atin.”

“Wala siyang pera.”

“Pero sobrang galing magpanggap.”

“Napakahirap pakisamahan.”

“Nagsawa na ako. Sa’yo na.”

“Paamuhin mo.”

Tinanggap ko ang pera.

At sinimulan ang trabaho.

Noong una, sobrang sungit ng black avatar.

Sinabi kong dapat sumagot siya sa loob ng tatlong minuto.

Sumagot siya:

“Inuutusan mo ba ako?”

Pinapagsend ko siya ng picture para patunayang nasa bahay siya.

Nag-reply siya:

“Tinitiktikan mo ako?”

“Ang tapang mo naman.”

Hindi rin ako nagpatalo.

“Kung hindi ka susunod, lumayas ka.”

“Akala mo ba kulang ako sa aso?”

Matagal siyang hindi nag-reply.

Pagkatapos ay nagsend siya ng picture.

Nakatupi nang bahagya ang manggas ng itim niyang polo.

Makikita ang mapayat pero matigas na pulsuhan.

Nakapatong ang mga daliri niya sa conference table.

Sa ibaba, may bahagyang kita ng English documents at isang malamig na silver lighter.

Sa isang tingin pa lang—

Ramdam mo na agad ang pressure.

At doon nagsimula ang anim na buwang “pagpapaamo sa lobo.”

Mainitin ang ulo niya.

Matalim magsalita.

Mayabang.

Halos imposibleng kontrolin.

Pero napakagaling mang-akit.

Gabi-gabi siyang nagsesend ng voice message.

Malalim ang boses.

Parang nasa tabi mismo ng tenga ko.

“Mommy.”

“Na-miss mo ba ang puppy mo ngayon?”

“Pakinggan ko naman ang boses mo.”

Minsan nagsesend pa siya ng video.

Matigas na abs.

Malapad na balikat.

Makipot na baywang.

Basang buhok na tumutulo pababa sa leeg niya.

At ang madilim niyang mga mata—

Parang gustong lamunin ang screen.

Unti-unti…

Hindi lang siya ang nawawalan ng kontrol.

Hapon iyon nang bumalik ako sa dorm matapos ang internship.

At nadatnan kong naglalaro ng video game si Selena.

Bihira siyang bumalik sa school.

Pagkakita niya sa akin, agad siyang nagsalita.

“I-delete mo na ang account na iyon.”

Natigilan ako.

“Bakit?”

Kumunot ang noo niya.

“Maling tao ang naibigay ko.”

“Hindi siya laruan.”

“Tiyo ko siya.”

Parang tumigil ang tibok ng puso ko.

Patuloy siyang nagsalita na parang walang pakialam.

“Hindi mo kayang laruin ang lalaking iyon.”

“Mula pagkabata, nakipagpatayan siya sa mga illegitimate heirs ng pamilya.”

“At sa huli, siya lang ang natira.”

Tumawa siya nang mahina.

“Kapag kinain ka ng lalaking iyon…”

“Kahit buto mo walang matitira.”

Nanginig ang likod ko sa lamig.

Pero sa sandaling iyon—

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Message mula sa black avatar.

“Eight o’clock tonight.”

“Susunduin ko si mommy.”

May kasama pang bagong picture.

Isang kamay ng lalaki ang nakapatong sa manibela.

Litaw ang malamig na ugat sa likod ng kamay niya.

At sa pulsuhan niya—

Naroon ang limitadong relo na nakita ko mismo kaninang umaga sa cover ng isang financial magazine.

Relo iyon na pagmamay-ari lang ng pinuno ng pinakamalaking conglomerate sa bansa.

Biglang nawala ang dugo sa mukha ko.

Kasabay noon—

Nakita rin ni Selena ang picture.

Nahulog ang cellphone niya sa sahig.

At sa unang pagkakataon—

Nakitaan ko siya ng totoong takot.

“Damn it…”

“Alam na niya kung sino ka.”

Sa sumunod na segundo—

Umalingawngaw ang tunog ng mga sasakyan sa labas ng dormitoryo.

Sunod-sunod na huminto ang mga itim na SUV sa ibaba ng building.

Sabay-sabay bumukas ang mga ilaw nito.

At eksaktong sandaling iyon—

Tumawag ng video ang black avatar.

Lumitaw sa screen ang pangalan:

“Dumating na ang puppy para sunduin si mommy.”

Nanginig ang kamay ko.

Halos mabitawan ko ang cellphone.

Samantalang si Selena naman ay biglang tumayo.

Namumutla ang mukha niya.

“Huwag mong sagutin!”

Pero huli na ang lahat.

Awtomatikong kumonekta ang tawag.

Sa madilim na screen—

Isang lalaking nakaitim ang nakaupo sa loob ng sasakyan.

May hawak siyang sigarilyong nagliliyab ang dulo.

Malalim.

Malamig.

Mapanganib ang mga mata niya.

Direkta siyang tumingin sa camera.

Pagkatapos ay bahagyang ngumiti.

“Sa wakas…”

“Nahanap na rin kita.”

“Mommy.”
…

Tiếp nối câu chuyện, đây là đoạn kết dài với hướng HE (happy ending), giữ nhịp kịch tính và đúng chất giới tài phiệt Philippines:

Napatitig lang ako sa screen.

Parang tumigil ang buong mundo.

Samantalang sa likod ko, mabilis na naglalakad si Selena pabalik-balik sa loob ng dormitoryo na parang mababaliw.

“Patay tayo…”

“Talagang hinanap ka niya…”

“Hindi normal ‘yang obsession ng tiyuhin ko.”

Hindi ko na halos marinig ang sinasabi niya.

Dahil ang mga mata ko ay nakatutok lang sa lalaking nasa video call.

Tahimik lang siyang nakatingin.

Pero ramdam ko agad.

Delikado siya.

Hindi iyon ‘yung tipo ng lalaking kailangang sumigaw para katakutan.

Mas nakakatakot siya dahil kalmado siya.

Bigla siyang humithit ng sigarilyo.

Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita.

“Hindi mo ba ako babatiin, mommy?”

Napasinghap ako.

Agad kong pinatay ang tawag.

Halos kasabay noon—

May kumatok sa pinto ng dorm.

Tatlong mabibigat na katok.

KNOCK.

KNOCK.

KNOCK.

Parang diretso iyong tumama sa dibdib ko.

Namutla si Selena.

“Don’t open it.”

“Ako na bahala.”

Pero bago pa siya makalapit—

Muling nag-vibrate ang cellphone ko.

Black avatar.

[Kung hindi mo bubuksan ang pinto sa loob ng sampung segundo, aakyat ako.]

Kasunod noon—

[At kapag ako ang umakyat, hindi na kita pakakawalan.]

Nanigas ako.

“Buksan mo na,” mahina kong sabi.

“Ayaw kong mag-eskandalo rito.”

Mura nang mura si Selena habang binubuksan ang pinto.

At sa sandaling bumukas iyon—

Parang bumigat ang buong hangin.

Anim na lalaking naka-itim ang nakatayo sa hallway.

At sa gitna nila—

Siya.

Mas nakakatakot siya sa personal.

Matangkad.

Malapad ang balikat.

Naka-itim na polo.

At ang mga mata niyang malamig na parang walang emosyon…

Hanggang sa tumingin siya sa akin.

At doon lang bahagyang lumambot ang tingin niya.

Direkta siyang naglakad papasok.

Parang sarili niyang lugar ang dormitoryo.

Agad humarang si Selena.

“Tiyo.”

“Mali lang ito.”

“Pinagtripan ka lang namin noon.”

Tahimik lang siyang tumingin kay Selena.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita.

“Lumayas ka.”

Napaatras agad si Selena.

Hindi siya sumagot.

Hindi rin pumalag.

Doon ko unang na-realize.

Hindi takot si Selena sa pamilya nila.

Takot siya sa kanya.

Tahimik na nagsara ang pinto.

At kaming dalawa na lang ang naiwan sa loob.

Naririnig ko ang tibok ng puso ko.

Lumapit siya nang dahan-dahan.

Hanggang sa halos isang hakbang na lang ang pagitan namin.

Pagkatapos ay ibinaba niya nang bahagya ang ulo niya.

At sa sobrang lamig ng boses niya, lalo akong kinilabutan.

“So…”

“Finally.”

“Mommy.”

Napaatras ako.

“A-Ano ba talagang gusto mo?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip—

Dahan-dahan niyang inilabas mula sa bulsa ang isang lumang kwelyo ng aso.

Itim.

May silver tag.

At nakaukit doon ang isang salitang paulit-ulit niyang tinatawag sa sarili niya.

PUPPY.

Nanlaki ang mata ko.

Ngumiti siya nang bahagya.

“Sabi mo dati…”

“Kapag naging mabait ako…”

“Lalagyan mo ako nito.”

Halos mawalan ako ng boses.

Diyos ko.

Tinandaan niya talaga iyon?

Anim na buwan naming roleplay online.

Akala ko laro lang lahat.

Pero para sa lalaking ito—

Hindi pala.

Unti-unti siyang lumapit.

At sa unang pagkakataon…

May nakita akong pagod sa mga mata niya.

Malalim.

Mabigat.

Parang matagal na siyang walang pahinga.

“Alam mo bang…”

“Anim na buwan kitang hinanap?”

Natigilan ako.

“Ano?”

Tahimik siyang tumawa.

“Akala mo ba hindi ko kayang alamin kung sino ka?”

“Hinayaan lang kitang magtago.”

“Dahil gusto kong kusa kang mahulog.”

Parang nanuyo ang lalamunan ko.

“Bakit?”

Direkta siyang tumingin sa akin.

At sa unang pagkakataon—

Nawala ang malamig na aura niya.

“Dahil ikaw lang ang hindi natakot sa akin.”

Tahimik ang buong kwarto.

Mahina niyang hinawakan ang kamay ko.

Mainit ang palad niya.

Kabado ako.

Pero hindi ko alam kung bakit…

Hindi ako umatras.

“Lahat ng lumalapit sa akin may gusto.”

“Pera.”

“Kapangyarihan.”

“Apelyido.”

“Pero ikaw…”

Bahagya siyang ngumiti.

“Pinagmumura mo pa ako.”

Namula agad ang mukha ko.

“K-Kasi ang yabang mo!”

“Mainitin ulo mo!”

“At ang kulit mo!”

Tumawa siya.

Mababa.

Paos.

At nakakabinging gwapo.

Diyos ko.

Mas lalong unfair kapag tumatawa siya.

“Exactly.”

“Totoo ka.”

Tahimik siyang yumuko.

Pagkatapos ay marahan niyang ipinatong ang noo niya sa balikat ko.

At doon ako tuluyang nanigas.

Dahil ang lalaking kinatatakutan ng buong Villareal family…

Ay nakayakap ngayon sa akin na parang pagod na pagod na bata.

“Pagod na akong mag-isa.”

Mahina ang boses niya.

“Can I stay?”

Hindi ko alam kung bakit biglang sumikip ang dibdib ko.

Sa unang pagkakataon—

Hindi ko nakita ang isang halimaw.

Kundi isang lalaking matagal nang walang taong mapagkatiwalaan.

Dahan-dahan kong hinawakan ang buhok niya.

At halos pabulong akong nagsalita.

“Good boy.”

Parang biglang tumigil ang oras.

Narinig ko ang mabigat niyang paghinga.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumingala.

At kitang-kita ko kung paano nagdilim lalo ang mga mata niya.

“Mommy…”

“Delikado kang magsalita ng ganyan.”

Bago pa ako makasagot—

Bigla niya akong hinila palapit.

At marahan akong hinalikan.

Napahawak ako agad sa polo niya.

Mainit.

Mabagal.

Pero sobrang dominante.

Parang anim na buwan niyang pinigilan iyon.

Nang maghiwalay ang labi namin—

Nakahawak pa rin siya sa bewang ko.

At saka niya mahinang sinabi:

“You’re mine now.”

Mainit agad ang mukha ko.

“Excuse me?!”

Ngumisi siya.

“Too late.”

Kinabukasan—

Nagkagulo ang buong social circle ng mga alta sa Makati.

Dahil unang beses nagpakita sa publiko ni Alejandro Villareal.

At mas nakakagulat—

May kasama siyang babae.

Ako.

Halos himatayin si Selena habang pinapanood kaming bumaba sa black limousine.

“Hindi ko talaga inexpect…”

“Na ang tiyuhin ko…”

“Magiging aso ng roommate ko.”

Narinig iyon ni Alejandro.

Tahimik siyang tumingin kay Selena.

Pagkatapos ay walang kahihiyang nagsalita.

“She trained me well.”

“Woof.”

Halos mabilaukan ang lahat ng tao sa paligid.

Samantalang ako—

Gustong mamatay sa hiya.

Pero habang hawak niya ang kamay ko nang mahigpit…

Napansin ko ang isang bagay.

Sa unang pagkakataon simula noong makilala ko siya—

Mukha siyang payapa.

At habang nakatingin siya sa akin sa gitna ng magulong flash ng camera—

Mahina siyang ngumiti.

Iyong ngiting para lang sa akin.

“Come home with me, mommy.”

At sa pagkakataong iyon—

Hindi na ako natakot.

Dahil alam kong kahit gaano siya kadelikado sa buong mundo…

Sa akin lang siya kusang nagpapaamo.