Pangalan Sa Screen Na Nagpabalik Ng Sugat Ng Nakaraan
Bahagi 2: Ang Pangalan Sa Screen Na Nagpabalik Ng Sugat Ng Nakaraan
Isang pangalan lang ang lumitaw sa screen.
Clara Villanueva.
Sa sandaling makita ko ang pangalang iyon, parang may malamig na kamay na dahan-dahang humawak sa likod ng leeg ko.
Hindi ako agad nagsalita.
Hindi rin gumalaw si Rafael, ang asawa ko. Ngunit ramdam ko sa pagbagal ng paghinga niya na nakilala rin niya ang pangalang iyon.
Si Miguel, na halos nakaluhod na sa sahig na marmol, ay napatingin sa akin. Hindi niya alam ang buong kuwento, pero sapat na ang katahimikan namin ni Rafael para maunawaan niyang hindi ordinaryong pangalan ang nakita niya.
Si Sofia naman, hawak ang nanginginig na cellphone, ay tila nawalan ng dugo sa mukha.
“M-Madam…” mahinang sabi niya, pilit itinatago ang takot. “Hindi ko po siya kilala nang personal. Manager lang po siya dati ng isang brand…”
Tiningnan ko siya.
Hindi ko kailangang magsalita nang malakas. Minsan, ang pinakatahimik na tingin ang pinakamatinding sampal.
“Hindi mo siya kilala?” tanong ko. “Pero tatlong taon ka niyang sinuportahan. Siya ang nagpasok sa iyo sa unang malaking campaign mo. Siya ang nagbayad sa ghost team na gumawa ng fake engagement sa account mo. Siya rin ang nagbigay sa iyo ng private access card para makapasok ka sa gusaling ito ngayong gabi.”
Biglang napaatras si Sofia.
“Hindi… hindi totoo ’yan…”
Ngunit ang boses niya mismo ang unang nagtaksil sa kanya.
Rafael lumingon sa kasambahay.
“Dalhin si Sofia sa study room. Huwag siyang aalis hanggang hindi dumarating ang legal team.”
“Opo, Sir.”
Dalawang security personnel ang pumasok. Hindi sila marahas, ngunit sapat ang presensiya nila para ipaalala kay Sofia na ang bahay na basta niyang pinasok ay hindi simpleng lugar na puwede niyang gamitin bilang entablado para sa drama niya.
“Hindi n’yo ako puwedeng ikulong!” sigaw niya, biglang nagbalik ang tapang. “May karapatan ako! Isa akong public figure! Kapag nalaman ng followers ko—”
“Followers?” putol ni Rafael, malamig ang boses. “Ang followers mo ba ang magbabayad sa kaso mo?”
Natigilan si Sofia.
“Tandaan mo,” dagdag niya, “ang kasikatan ay ingay lamang. Ang batas ay may bigat.”
Hindi na siya nakasagot.
Habang inilalayo siya ng security, bumaling ako kay Miguel.
“Tumayo ka.”
Napatigil siya.
“Mommy…”
“Sabi ko, tumayo ka.”
Dahan-dahan siyang tumayo. Ang matangkad at dating kumpiyansang anak ko ay ngayon tila batang nahuling nagsinungaling. Namumula ang mga mata niya, mahigpit ang pagkakakuyom ng mga kamao, at halatang punong-puno siya ng hiya.
“Alam mo ba kung paano siya nakapasok?” tanong ko.
Umiling siya.
“Hindi po. Akala ko nasa lobby lang siya. Sinabi niyang gusto niya lang akong kausapin. Nang bumukas ang elevator, bigla siyang sumugod…”
“Hindi iyan ang tanong ko.”
Napayuko siya.
“Mommy…”
“Ang tinatanong ko, paano umabot sa puntong ang isang babaeng hindi mo pa lubusang kilala ay nagkaroon ng sapat na tiwala sa sarili para pumasok sa bahay natin, mag-livestream, at tawagin akong kabit sa harap ng milyun-milyong tao?”
Napaawang ang labi niya, pero walang lumabas na sagot.
Doon na ako napabuntong-hininga.
Sa labas, lumiwanag ang kalangitan sa malayo. May paparating na ulan. Sa bansang ito, madalas dumating ang bagyo nang biglaan—tulad ng mga taong akala mo simpleng dumaan lang, pero may dala palang pagbaha sa buong buhay mo.
“Pinatuloy mo siya sa mundo mo nang hindi mo muna inalam kung sino siya,” sabi ko. “Ipinagmalaki mo siya sa akin, pero hindi mo siya iniharap sa amin nang maayos. Pinayagan mong gumawa siya ng sarili niyang kuwento tungkol sa pamilya natin.”
“Kasalanan ko po,” mahina niyang sabi.
“Oo,” sagot ko. “Kasalanan mo.”
Napapikit siya.
Ngunit hindi ako nagsalita para durugin siya. Anak ko siya. At ang ina, kahit gaano katigas sa labas, ay hindi natutuwa kapag nakikita niyang nadudurog ang anak niya sa sariling pagkakamali.
“Pero hindi lang iyan ang problema,” dagdag ko. “Ang mas malaking tanong ay bakit si Clara Villanueva ang nasa likod niya.”
Sa pagbanggit ko ulit ng pangalang iyon, nagbago ang mukha ni Rafael.
Si Clara Villanueva ay hindi basta lumang kakilala.
Dalawampung taon na ang nakalipas, siya ang babaeng muntik nang sumira sa pamilya namin.
Noon, bago pa lumaki ang negosyo ng mga Del Rosario, si Rafael ay nagsisimula pa lamang bumuo ng sarili niyang kompanya. Ako naman ay nasa tabi niya—hindi bilang palamuti, kundi bilang katuwang sa bawat desisyon, bawat panganib, bawat gabing walang tulog.
Si Clara ay anak ng dating kasosyo ng pamilya. Maganda, matalino, at mahusay makipag-usap. Sanay siyang makuha ang gusto niya, at ang gusto niya noon ay si Rafael.
Noong una, akala ko simpleng paghanga lang iyon. Pero isang gabi, may ipinadalang litrato sa akin: si Rafael at Clara sa isang hotel lobby, magkasamang nakatayo, halos magkadikit. Kasunod noon ay kumalat ang tsismis na may relasyon sila.
Maraming naniwala.
Marami ang nagsabing dapat akong umalis bago pa ako tuluyang mapahiya.
Ngunit hindi ako umalis.
Hinintay ko ang paliwanag ni Rafael.
At napatunayan kong ang lahat ay pakana. Si Clara mismo ang nag-ayos ng eksena, kumuha ng litrato, at nagpalaganap ng maling balita para pilitin akong lumayo.
Nabigo siya.
Matapos niyon, ipinatapon siya ng pamilya niya sa ibang bansa. Sa loob ng dalawang dekada, hindi na siya nagpakita.
Hanggang ngayong gabi.
“Akala ko tapos na iyon,” mahinang sabi ni Rafael.
“Tila hindi para sa kanya,” sagot ko.
Sa sandaling iyon, pumasok ang head ng legal department namin, si Attorney Santos. May dala siyang tablet, mabilis ang lakad, ngunit kalmado ang mukha.
“Madam, Sir,” bati niya. “Na-secure na namin ang livestream recording. May kopya rin kami ng comments, reposts, at accounts na nanguna sa paninirang-puri.”
“Si Clara?” tanong ni Rafael.
Ipinakita ni Attorney Santos ang tablet.
“Nagpadala siya ng ilang encrypted messages kay Sofia sa nakalipas na tatlong buwan. Hindi pa kumpleto ang data, pero malinaw na siya ang nag-utos na sundan si Sir Miguel. May instruction din na gawing public scandal kapag nakahanap ng ‘babae sa penthouse.’”
Tumawa ako nang mahina.
“Hindi niya alam na ang babaeng makikita niya sa penthouse ay ako.”
“Posibleng alam niya, Madam,” sabi ni Attorney Santos.
Napatigil ako.
Tumingin ako sa kanya.
“Explain.”
Binuksan niya ang isang file. Lumitaw sa screen ang ilang larawan ko—mga kuha sa charity events, business forums, at private foundation gatherings. May mga marka ang bawat litrato, may petsa, oras, at notes.
“Matagal na po kayong sinusubaybayan. Hindi lang si Sir Miguel. Pati po kayo.”
Saglit na nawala ang ngiti sa labi ko.
Ramdam ko ang paglapit ni Rafael sa tabi ko. Hindi niya ako hinawakan, pero sapat ang presensiya niya para sabihin: narito ako.
“Bakit?” tanong ni Miguel, halos pabulong. “Bakit niya gagawin ito?”
Tumingin ako sa anak ko.
“Dahil may mga taong hindi kayang tanggapin na ang buhay ng iba ay nagpatuloy nang hindi sila kasama.”
Hindi nakapagsalita si Miguel.
Sa study room, narinig namin ang mahinang pagtaas ng boses ni Sofia. Umiiyak siya, nakikiusap, minsan nagagalit, minsan nagsasabing biktima lang siya.
Hindi ako naawa.
Maaaring ginamit siya ni Clara, oo. Ngunit siya ang pumili na mag-livestream. Siya ang pumili na siraan ako. Siya ang pumili na gawing sandata ang kanyang followers.
Ang taong ginamit bilang kutsilyo ay maaari ring maging salarin kung kusang-loob siyang tumaga.
“Madam,” sabi ni Attorney Santos, “may isa pa po.”
Ibinaba niya ang boses.
“May schedule si Clara bukas ng umaga sa isang private resort sa southern coast. May meeting siya kasama ang ilang investors. Isa sa kanila ang gustong bumili ng shares sa ilang subsidiary natin.”
Rafael naningkit ang mata.
“Kaya pala.”
Doon ko naintindihan ang buong plano.
Hindi ito simpleng paghihiganti.
Gusto ni Clara na sirain ang imahe ng pamilya namin, pahinain ang kumpiyansa ng investors, at gamitin ang iskandalo para pababain ang halaga ng shares. Habang abala kami sa public scandal, papasok siya mula sa likod at kukunin ang gusto niya.
Dalawampung taon na ang lumipas, ngunit pareho pa rin siya.
Maganda ang balot, bulok ang layunin.
“Anong gusto ninyong gawin natin?” tanong ni Attorney Santos.
Hindi agad sumagot si Rafael.
Tumingin siya sa akin.
Ganoon kami sa maraming taon. Sa harap ng iba, akala nila siya ang laging nagpapasya. Ngunit sa pagitan naming dalawa, alam niyang kapag ang usapin ay tungkol sa pamilya at dignidad, ako ang unang dapat magsalita.
Kinuha ko ang silk shawl mula sa sofa at mahinahong ipinatong sa balikat ko.
“Una,” sabi ko, “ilabas ang opisyal na pahayag. Maikli lang. Sabihin nating may naganap na paglabag sa privacy at paninirang-puri, at hahayaang magsalita ang batas.”
Tumango si Attorney Santos.
“Pangalawa, huwag muna nating ilabas ang pangalan ni Clara.”
Nagulat si Miguel.
“Bakit po?”
Tumingin ako sa kanya.
“Dahil ang ahas, kapag alam niyang nakita mo na siya, magtatago. Pero kapag akala niyang natutulog ka pa, lalabas siya para tumuklaw ulit.”
Napalunok siya.
“Pangatlo,” patuloy ko, “i-freeze ang lahat ng negotiation na may kaugnayan sa investors na kasama niya bukas. I-review ang bawat kontrata. Hanapin kung sino ang totoong nasa likod.”
“Understood, Madam.”
“At panghuli…” Tumigil ako sandali. “Hayaan ninyong tawagan ako ni Clara.”
Tumaas ang kilay ni Rafael.
“Isabella.”
Oo, iyon ang pangalan ko.
Isabella Del Rosario.
Sa buong gabi, tahimik akong nakatayo bilang ina, bilang asawa, bilang babaeng ininsulto sa harap ng camera. Ngunit bago pa ako naging kahit ano sa mga iyon, ako ang babaeng kasama ni Rafael na nagtayo ng pundasyon ng imperyong ngayon ay nais agawin ni Clara.
At hindi ako kailanman umatras sa babaeng iyon.
“Hayaan mo siyang tumawag,” sabi ko kay Rafael. “Matagal na kaming hindi nag-uusap.”
Para bang sinadya ng tadhana, biglang tumunog ang sariling cellphone ko.
Unknown number.
Tahimik ang buong silid.
Tiningnan ako ni Rafael.
Tinanggap ko ang tawag at inilagay sa speaker.
Ilang segundo munang katahimikan.
Pagkatapos, isang boses na pamilyar, malambing ngunit may nakatagong talim, ang narinig ko.
“Isabella,” sabi ni Clara sa kabilang linya. “Matagal na rin.”
Ngumiti ako.
“Clara. Akala ko ba marunong kang pumili ng tauhan. Bakit ang ipinadala mo sa bahay ko, marunong lang umiyak sa harap ng camera?”
Tumawa siya nang mahina.
“Hindi ka pa rin nagbabago. Matalas pa rin ang dila mo.”
“At ikaw,” sagot ko, “hindi pa rin marunong matalo.”
Sandaling natahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos, bumaba ang boses niya.
“Hindi pa tapos ang laro, Isabella.”
Tiningnan ko ang mukha ni Miguel, ang matang puno ng pagsisisi. Tiningnan ko si Rafael, ang lalaking pinili ko noon at pinipili ko pa rin hanggang ngayon. Tiningnan ko ang bahay na pinasok niya gamit ang kamay ng iba.
“Hindi,” sabi ko. “Ngayon pa lang talaga magsisimula.”
Sa kabilang linya, narinig ko ang mahinang pagtawa ni Clara.
“Kung ganoon, magkita tayo bukas.”
Bago pa siya makapagbaba ng tawag, sinabi ko ang huling pangungusap na nagpatigil sa kanya.
“Hindi bukas, Clara.”
Huminto ang paghinga niya.
“Nandito na ako.”
At sa labas ng bintana, sa kabilang gusali, sa likod ng salaming may tinted reflection, nakita kong biglang gumalaw ang isang anino.
May nakamasid sa amin.
At sa unang pagkakataon sa gabing iyon, ang babaeng nag-akalang siya ang mangangaso ay hindi alam na siya pala ang matagal nang nasa bitag.