Nang Bumagsak ang Korona ng Pekeng Reyna
Bahagi 2: Nang Bumagsak ang Korona ng Pekeng Reyna
Namatay sa katahimikan ang buong lobby.
Ang sigaw ng assistant ni Gabriel ay parang kidlat na tumama sa gitna ng isang marangyang entablado.
“Binawi na ang financial support!”
At ang mikroponong hawak ni Gabriel…
Ay naka-on pa rin.
Sa loob lamang ng ilang segundo, kumalat ang mga salitang iyon sa buong lobby, sa backstage, sa control room, at higit sa lahat, sa live feed na nakaabang para sa rehearsal broadcast.
Nakita ko kung paano nanlaki ang mga mata ng mga empleyado.
Ang ilan ay napatingin sa isa’t isa.
Ang ilan ay agad na naglabas ng cellphone.
Ang host, na kanina ay nakangiti pa nang napakalapad, ay biglang namutla. Hindi niya alam kung kukunin ba niya ang mikropono mula kay Gabriel o tatawagin ang technical team para putulin ang tunog.
Pero huli na ang lahat.
Narinig na ng lahat.
Ang buong team ng festival.
Ang mga VIP guest sa waiting area.
Ang mga tao sa lobby.
At maaaring pati ang mga staff na nakakonekta sa internal broadcast.
Si Mia Santos, na ilang segundo lang ang nakalipas ay nakangiti na parang tunay na prinsesa ng gabing iyon, ay natigilan.
Ang kamay niyang nakalahad kay Gabriel ay nanatili sa ere.
“Gabriel…” mahina niyang tawag.
Pero hindi siya nilingon ni Gabriel.
Nakatingin siya sa akin.
Mula sa likod ng malinaw na salamin, ramdam ko ang bigat ng kanyang tingin.
Takot.
Gulat.
Hindi makapaniwala.
At sa wakas…
Pagsisisi.
Pero napakahuli na.
Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone mula sa tenga ko. Hindi ko na kailangang marinig pa ang anumang sasabihin ni Mama. Alam kong naipadala na ang desisyon. Kapag ang pamilya Reyes ang naglabas ng opisyal na notice, walang simpleng pakiusap ang makakapigil doon.
Tumalikod ako at naglakad palabas ng guest lounge.
Sa bawat hakbang ko, pakiramdam ko ay humihina ang ingay sa paligid.
Ang mga taong kanina ay tumitingin sa akin na parang isa akong desperadang babae, ngayon ay umiiwas na ng tingin.
Ang babaeng kulot ang buhok ay nakatayo sa tabi ni Mia. Namumutla siya na parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo niya.
Kanina, siya ang pinakamalakas tumawa.
Ngayon, siya ang unang hindi makapagsalita.
“Isabel!”
Sa wakas, narinig ko ang boses ni Gabriel.
Hindi na iyon ang malamig at mataas na boses na ginamit niya kanina para utusan akong humingi ng tawad.
Ngayon, may panginginig na sa dulo ng bawat pantig.
“Isabel, sandali.”
Hindi ako tumigil.
Lumabas ako sa guest lounge at dumiretso sa gitna ng lobby.
Ang mga empleyado ay kusang umatras, para bang bigla nilang naalala kung sino talaga ako.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako gumawa ng eksena.
Hindi ko kailangang gawin iyon.
Ang pinakamalaking parusa sa mga taong mayabang ay hindi sigaw.
Kundi katahimikan mula sa taong akala nila ay hindi nila kayang mawala.
“Isabel, pakinggan mo muna ako.”
Mabilis na bumaba si Gabriel mula sa stage.
Nasa likod niya pa rin si Mia, pero sa pagkakataong iyon, hindi na siya hawak ni Gabriel. Sa halip, si Mia ang pilit na umaabot sa kanyang braso, pero hindi siya pinapansin.
Nang makita iyon ng mga tao, nagsimula ang bulungan.
“Akala ko ba mahal na mahal niya si Miss Mia?”
“Bakit si Miss Isabel ang hinahabol niya ngayon?”
“Sandali… Reyes ba ang apelyido niya? Ibig sabihin siya iyong anak ng pamilya Reyes?”
“Hindi ba sila ang pangunahing investor?”
“Diyos ko…”
Para sa unang pagkakataon, narinig kong binigkas ng mga taong iyon ang apelyido ko nang may takot.
Hindi ko sila nilingon.
Huminto ako sa harap ng reception counter.
Kinuha ko ang pastry box na kanina ay ibinato ni Mia sa akin at inilagay nang maayos sa gitna ng mesa.
Pagkatapos, tumingin ako kay Gabriel.
“Ano ang gusto mong ipaliwanag?”
Napalunok siya.
Kitang-kita ko kung paano niya pilit inayos ang ekspresyon niya.
Iyon ang lagi niyang ginagawa kapag may problema sa negosyo.
Mabilis siyang kumalma.
Mabilis siyang maghanap ng dahilan.
Mabilis siyang magmukhang inosente.
Pero ngayon, hindi na ako ang babaeng handang maniwala sa kahit anong sabihin niya.
“Hindi iyon ang iniisip mo,” sabi niya.
Napangiti ako nang bahagya.
“Alin doon?”
“Itong festival?”
“Itong poster?”
“Itong babaeng tinawag mong fiancée sa harap ng buong lungsod?”
“O iyong mga mensaheng ipinadala mo sa kanya na ako ang kontrabida sa buhay ninyong dalawa?”
Nanigas ang mukha ni Gabriel.
Sa likod niya, namutla si Mia.
“Gabriel…” bulong niya, “sabihin mo sa kanya na hindi ko alam.”
Sa wakas, lumingon si Gabriel sa kanya.
Sa unang pagkakataon mula nang dumating ako, nakita kong may inis sa mga mata niya habang tinitingnan si Mia.
“Mia, manahimik ka muna.”
Parang sinampal sa mukha si Mia.
“Manahimik?” nanginginig ang boses niya. “Ako ang pinahiya rito. Sinabi mo sa akin na wala na kayo. Sinabi mo na ginagamit lang niya ang pamilya niya para kontrolin ka.”
Tumaas ang kilay ko.
“Kaya pala ang tapang mong tawagin akong babaeng kapit nang kapit.”
Nabigla si Mia, saka agad na lumingon sa akin.
“Hindi ko alam na totoong engaged kayo.”
“Hindi mo alam?” tanong ko.
“Wala kang nakitang kakaiba nang bigla kang gawing mukha ng festival? Nang tawagin kang fiancée ng tagapagmana? Nang ipalagay ang litrato ninyong dalawa sa lahat ng pastry box? Nang ipasulat ang pangalan mo sa VIP board?”
Hindi siya nakasagot.
Ang mga mata niya ay biglang napuno ng luha.
Pero sa pagkakataong ito, wala nang gaanong naawa.
Minsan, ang luha ay nakakaawa.
Pero kapag paulit-ulit na ginamit bilang sandata, nakakasawa rin pala.
Si Gabriel ay humakbang palapit sa akin.
“Isabel, mali ako.”
Diretso akong tumingin sa kanya.
“Alam ko.”
Napahinto siya.
“Hindi… ang ibig kong sabihin, nagkamali ako sa paraan ng pag-handle sa project. Promotional strategy lang talaga iyon noong una. Kailangan ng festival ng romantic image. Si Mia ang napili ng marketing team dahil relatable siya sa young audience. Hindi ko sinasadya na umabot sa ganito.”
Tahimik akong nakinig.
Kahit ang mga empleyado sa paligid ay halatang nakikinig din.
“Tapos?” tanong ko.
“Tapos…” Saglit siyang nag-alinlangan. “Naging komplikado. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sa iyo.”
“Pero alam mo kung paano gumawa ng mensahe na sinisisi ako.”
Sumara ang bibig niya.
“Alam mo kung paano sabihin sa kanya na ako ang humahadlang sa project.”
“Alam mo kung paano ipamukha sa lahat na siya ang tunay na mahal mo.”
“Alam mo kung paano utusan akong humingi ng tawad sa kanya.”
Huminga ako nang malalim.
“Ang hindi mo lang alam ay kung paano aakuin ang kasalanan mo.”
Biglang lumamig ang buong lobby.
Si Gabriel ay tila gustong magsalita, pero walang lumabas na salita.
Doon ko naramdaman ang panibagong pag-vibrate ng cellphone ko.
Mensahe mula kay Mama.
【Ang board meeting ng Alcantara Group ay na-advance. Darating ang Chairman nila sa loob ng isang oras. Huwag kang aalis kung gusto mong tapusin ito nang harapan.】
Binasa ko ang mensahe.
Pagkatapos, itinaas ko ang tingin kay Gabriel.
“Mukhang hindi lang ikaw ang may paliwanag na kailangang ibigay.”
Hindi niya naintindihan agad.
Pero makalipas ang ilang segundo, nag-ring ang cellphone niya.
Sunod-sunod.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Ang assistant niya ay halos nanginginig na nang lapitan siya.
“Sir… tumatawag po ang Chairman.”
Namuti ang labi ni Gabriel.
Ang Chairman.
Ang sarili niyang ama.
Ang taong matagal nang umaasang siya ang magliligtas sa Alcantara Group mula sa kahihiyan.
Ngayon, bago pa man magsimula ang festival, siya mismo ang naging dahilan ng pagbagsak ng kanilang inaasam na suporta.
Kinuha ni Gabriel ang cellphone.
Hindi niya sinagot sa speaker, pero dahil sa lapit namin, narinig ko ang galit na boses mula sa kabilang linya.
“Ano ang ginawa mo?”
Hindi sumagot si Gabriel.
“Alam mo ba kung gaano kalaki ang mawawala sa atin?”
“Dad, pakinggan mo muna ako—”
“Pakinggan? Ang gusto kong marinig ay kung bakit tumawag ang pamilya Reyes para bawiin ang lahat. Bakit may report tungkol sa personal ethics mo? Bakit may babae kang ipinakilala bilang fiancée sa public campaign gayong engaged ka kay Isabel?”
Sa salitang iyon, muling umingay ang bulungan sa paligid.
Engaged.
Sa wakas, narinig nila mula sa ama ni Gabriel mismo.
Hindi ako kaibigan lang.
Hindi ako babaeng kapit nang kapit.
Ako ang totoong fiancée.
Si Mia ay napaatras.
Ang babaeng kulot ay halos mapaupo sa kaba.
Lumapit ang ilang manager at agad na nag-utos sa security na ihinto ang internal broadcast, tanggalin ang posters, at ipasara ang rehearsal area.
Pero ang mga litrato, video, at narinig ng lahat…
Hindi na mababawi.
Pagbaba ni Gabriel ng tawag, parang sampung taon siyang tumanda sa loob ng ilang minuto.
“Isabel,” sabi niya, mas mababa na ang boses. “Pakiusap. Huwag mong idamay ang kumpanya.”
Tiningnan ko siya.
Noon, kapag nagsalita siya ng ganito, siguradong malalambot ang puso ko.
Iniisip ko lagi na mahirap ang posisyon niya.
Na kailangan niya lang ng panahon.
Na mahal niya ako, pero maraming pressure.
Ngayon ko lang naunawaan.
Ang taong mahal ka ay hindi ka gagawing pananggalang.
Hindi ka niya itatago kapag kailangan ka.
Hindi ka niya ipapahiya para lang mailigtas ang imahe niya sa iba.
“Hindi ko idinamay ang kumpanya,” sabi ko.
“Ikaw ang nagdala ng personal mong kasinungalingan sa corporate campaign.”
“Ikaw ang ginawang dekorasyon ang salitang fiancée.”
“Ikaw ang nagsugal sa perang hindi mo naman pag-aari.”
Tumulo ang pawis sa noo niya.
“Pwede pa nating ayusin.”
Umiling ako.
“Hindi na.”
Napalingon siya sa akin na parang hindi niya narinig nang tama.
“Isabel…”
“Tapusin na natin.”
Napahinto ang lahat.
Kahit si Mia, na umiiyak na sa tabi, ay biglang natahimik.
Tumingin ako kay Gabriel at malinaw na sinabi:
“Simula ngayon, wala na tayong engagement.”
“Tapos na ang anim na taon.”
“Tapos na ang paghihintay ko.”
“At higit sa lahat…”
Tumingin ako sa malaking LED screen na unti-unti nang pinapatay ng technical staff.
“Tapos na ang paniniwala kong ikaw ang lalaking karapat-dapat kong pakasalan.”
Nang marinig iyon, biglang humakbang si Gabriel.
Hinawakan niya ang pulso ko.
“Hindi. Hindi pwedeng ganito lang.”
Dahan-dahan kong tiningnan ang kamay niya.
“Mangyaring bitawan mo ako.”
Hindi siya bumitaw.
“Isabel, mahal kita.”
Sa wakas, narinig ko ang mga salitang minsan kong pinakahihintay.
Pero kakaiba.
Wala na akong naramdaman.
Walang kilig.
Walang hapdi.
Walang pagnanais na maniwala.
Parang narinig ko lang ang isang lumang kanta na matagal ko nang nakalimutan.
“Mahal mo ako?” tanong ko.
“Ginamit mo ang pangalan ko para makakuha ng tiwala sa board.”
“Ginamit mo ang pamilya ko para manatili sa posisyon.”
“Ginamit mo ang katahimikan ko para buuin ang kasinungalingan mo.”
“Kung iyan ang tawag mo sa pagmamahal…”
Hinila ko ang pulso ko mula sa kanya.
“Mas mabuti pang hindi ako minahal.”
Hindi siya nakasagot.
Sa sandaling iyon, bumukas ang pintuan ng lobby.
Pumasok ang isang grupo ng matatandang lalaki na nakasuot ng pormal na barong at suit. Sa gitna nila ay ang Chairman ng Alcantara Group, ang ama ni Gabriel.
Mahigpit ang mukha niya.
Pagpasok niya, unang tumingin siya sa anak niya.
Pagkatapos, sa akin.
At sa harap ng lahat, yumuko siya nang bahagya.
“Isabel.”
“Humihingi ako ng paumanhin sa kahihiyang dinanas mo rito.”
Nagulat ang buong lobby.
Kahit si Gabriel ay hindi makapaniwala.
“Dad…”
Pero hindi siya pinansin ng Chairman.
“Gabriel Alcantara,” malamig niyang sabi, “mula sa oras na ito, suspendido ka bilang general manager ng southern branch.”
Nanlaki ang mata ni Gabriel.
“Dad, hindi mo pwedeng—”
“Tumahimik ka.”
Isang salita lang.
Pero sapat para mapatahimik siya.
Lumingon ang Chairman kay Mia.
“At ikaw, Miss Santos. Ang internship mo ay pansamantalang sinuspinde habang iniimbestigahan ang involvement mo sa maling paggamit ng corporate image.”
Bumagsak ang luha ni Mia.
“Sir, hindi ko po alam…”
“Kung hindi mo alam, dapat nagtanong ka,” sagot ng Chairman. “Kung alam mo, mas lalo kang may kasalanan.”
Pagkatapos, lumingon siya sa akin.
“Isabel, alam kong wala na akong karapatang humingi ng anumang pabor mula sa pamilya mo. Pero hihingi ako ng pagkakataong personal na humingi ng tawad sa iyong ina.”
Tumingin ako sa kanya.
Sa loob ng maraming taon, nakita kong pinahalagahan ni Mama ang samahan ng dalawang pamilya.
Pero hindi ibig sabihin noon ay kailangan kong maging sakripisyo.
“Ang kausap ninyo ay si Mama,” sabi ko. “Pero ang desisyon tungkol sa engagement ay akin.”
Tumango ang Chairman.
“Iginagalang ko iyon.”
Sa likod niya, halos gumuho ang mukha ni Gabriel.
“Isabel, pakiusap…”
Hindi ko na siya nilingon.
Lumakad ako palabas ng lobby.
Sa labas, ang mga ilaw ng festival ay patuloy pa ring kumikislap.
Ang lungsod ay abala pa rin.
Ang bay ay tahimik pa rin.
Pero sa dibdib ko, may isang bagay na matagal nang nakagapos ang tuluyan nang naputol.
Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, hindi ako naghintay ng tawag ni Gabriel.
Hindi ako naghintay ng paliwanag.
Hindi ako naghintay na piliin niya ako.
Dahil sa wakas…
Ako na ang pumili sa sarili ko.