BAHAGI 2

Nang marinig naming naaksidente si Don Rafael, agad na tumakbo si Marco palabas ng silid.

Hindi ko namalayang sumunod din ako.

Napakabilis ng lahat ng pangyayari.

Ilang minuto lang ang nakalipas, kinakaharap ko pa ang katotohanan tungkol sa mga kasinungalingan ko noon.

Pero ngayon, tila nawalan na iyon ng halaga.

Bumubuhos nang malakas ang ulan sa labas.

Abala ang mga empleyado ng resort sa pagtakbo kung saan-saan.

Puno ng kaguluhan ang buong lugar.

Nauna nang umalis ang ambulansyang nagsakay kay Don Rafael papuntang ospital.

Nakatayo si Marco sa ilalim ng bubong ng pasukan.

Mahigpit ang pagkakakuyom ng kanyang mga kamao.

Ngayon ko lang siya nakitang ganoon.

Ang lalaking palaging malamig at kalmado ay halatang nag-aalala.

“Hindi ka ba sasama?” mahina kong tanong.

Lumingon siya sa akin.

Ilang segundo siyang tumitig bago nagsalita.

“Sumama ka sa akin.”

Natigilan ako.

“Ano?”

“Sabi ko, sumama ka sa akin.”

“Bakit?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Sa tingin mo ba, may oras pa akong habulin ang kasinungalingan mo ngayon?”

Natahimik ako.

Makalipas ang sampung minuto.

Magkatabi kaming nakasakay sa kotse papunta sa ospital.

Walang nagsasalita.

Ngunit mas mabigat pa sa anumang pagtatalo ang katahimikang iyon.

Alam kong galit siya.

Sobrang galit.

Hindi lang dahil niloko ko siya.

Kundi dahil iniwan ko siya nang walang paliwanag.

Pagdating namin sa ospital.

Punong-puno ng mga kamag-anak ng pamilya Santos ang pasilyo.

Nang makita nila si Marco, agad silang lumapit.

“Kumusta na siya?”

“Nasa operasyon pa rin.”

“Nakatakas ang driver ng trak.”

“Malubha ang kalagayan niya.”

Lalong tumigas ang mukha ni Marco.

Maya-maya, lumapit ang isang babaeng nasa edad singkuwenta.

Siya rin ang babaeng nakita kong may suot na kuwintas kanina.

Pagkakita niya sa akin, bigla siyang natigilan.

“Anak…”

Nagulat ako.

Lumapit siya nang dahan-dahan.

Namumula ang kanyang mga mata.

“Mia ba ang pangalan mo?”

Parang huminto ang mundo ko.

Paano niya nalaman ang pangalan ko?

“Ako po…”

“Nakita ko na ang litrato mo dati.”

Nanginginig niyang inilabas ang kanyang cellphone.

May ipinakita siyang lumang larawan.

Sa larawan ay isang batang babae na nakaupo sa kandungan ng isang lalaki.

Halos mawalan ako ng hininga.

Dahil ako ang batang iyon.

At ang lalaking nakangiti sa larawan…

Ay ang ama ko.

Ang ama kong nawawala sa loob ng labinlimang taon.

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Nasaan po siya?”

Halos mapasigaw ako.

Biglang napaluha ang babae.

“Siya ay…”

Ngunit bago pa siya makapagsalita.

Biglang bumukas ang pinto ng operating room.

Lumabas ang doktor.

“Ligtas na po ang pasyente sa ngayon.”

Sabay-sabay na napabuntong-hininga ang lahat.

Maging si Marco ay napapikit sa ginhawa.

Ngunit agad ding nagsalita muli ang doktor.

“Pagkagising niya, may isang tao siyang gustong makita.”

“Tinanong niya kung narito si Mia.”

Natahimik ang buong pasilyo.

Lahat ng mata ay napunta sa akin.

Maging si Marco ay hindi makapaniwala.

“Bakit ka niya gustong makita?”

Hindi ko rin alam.

Makalipas ang isang oras.

Pinapasok ako sa pribadong silid ni Don Rafael.

Nakahiga siya sa kama.

Maputla ngunit gising.

Pagkakita niya sa akin.

Agad siyang napaluha.

“Kamukhang-kamukha mo ang nanay mo…”

Napatigil ako.

“Kilala po ninyo ang nanay ko?”

Mahina siyang tumango.

Pagkatapos ay inilabas niya ang isang lumang kahon mula sa mesa sa tabi ng kama.

Sa loob nito ay maraming lumang litrato.

Lahat ay larawan ng ama ko.

Mula noong kabataan nito.

Hanggang sa mga sumunod na taon.

Nanginginig ang mga kamay ko habang tinitingnan ang bawat isa.

Hindi ko napigilang umiyak.

Labinlimang taon.

Labinlimang taon kong inisip na iniwan niya ako.

Ngunit tila mali pala ang lahat.

Napabuntong-hininga si Don Rafael.

“Hindi ka iniwan ng ama mo.”

“Sa kabaligtaran.”

“Hinahanap ka niya sa loob ng labinlimang taon.”

Natulala ako.

Ikinuwento niya ang lahat.

Dating pinakamalapit na katuwang ni Don Rafael ang ama ko.

Sa isang biyahe sa malayong isla.

Naaksidente siya nang malubha.

Nawalan siya ng alaala sa loob ng maraming taon.

Nang tuluyan siyang gumaling.

Nalaman niyang pumanaw na ang kanyang asawa.

At nawawala rin ang kanyang nag-iisang anak.

Mula noon.

Hindi siya tumigil sa paghahanap.

Tuluyan akong napaiyak.

Sa isang iglap.

Nawala ang lahat ng sama ng loob na itinago ko sa loob ng maraming taon.

Ngunit sa mismong sandaling iyon.

Malakas na bumukas ang pinto ng silid.

Pumasok ang isang lalaking naka-itim na suit.

Kasunod ang ilang abogado.

“Paumanhin.”

“Pero hindi na dapat kausapin ng lolo ko ang babaeng ito.”

Lahat ay napalingon.

Ngumiti nang malamig ang lalaki.

“Ako ang legal na apo ni Don Rafael.”

“At may impormasyon akong natanggap.”

“May isang taong sinusubukang samantalahin ang sitwasyon para magpanggap na kamag-anak.”

Direkta niyang itinuro ako.

“Naniniwala akong may masama siyang balak sa pamilya namin.”

Natahimik ang buong silid.

Samantalang si Marco ay dahan-dahang tumayo.

Malamig ang kanyang titig.

Dahil ang lalaking kakapasok lamang…

Ay ang pinsan niyang matagal nang kaagaw sa mana ng pamilya.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon.

Muling nagsimula ang digmaan sa loob ng pamilya Santos…

ITUTULOY SA BAHAGI 3…