Nagpanggap Akong Isang Manyakis na Tito Para Patigilin ang Babaeng Mahilig Mag- Spam sa Condo Group Chat
Hindi ko akalaing seseryosohin niya iyon at magsisimulang mag-message sa akin tuwing hatinggabi…
Hanggang sa biglang mawala ang anak niya.

Sa group chat ng luma naming condominium, may isang babaeng gumagamit ng pangalang “Mama ni Baby King” na araw-araw nagpo-post ng kung anu-anong kababalaghan.

“May gusto bang bumili ng lumang bote ni Baby King? Ginamit na ito ng baby ko kaya may suwerte na.”

“Punasan ng laway ng prinsipe ko ito ha, perfect sa gustong magkaanak ng lalaki.”

Ang mga litrato ng gamit ay puro madudumi, naninilaw, at mukhang hindi nahugasan nang matagal.

Walang pumapansin sa kanya.

Pero tuloy-tuloy pa rin siya sa pagpo-post.

Kapag may sumita sa kanya, agad siyang nagwawala.

“Inggit lang kayo kasi may anak akong lalaki!”

“Habambuhay kayong hindi magkakaanak ng prinsipe!”

Dalawang araw pa lang ako sa condo pero parang gusto ko nang i-delete ang app dahil sa kanya.

Ang mas nakakainis?

Walang makapagpatigil sa kanya.

Minsan nang minute ng admin ang account niya.

Kinabukasan, nagsama siya ng mga kamag-anak at nagwala sa lobby nang halos isang linggo.

Kaya hinayaan na lang siya ng lahat.

Nang gabing iyon, nag-post na naman siya.

Picture ng… mga kuko ng anak niya na kakagupit lang.

Caption:

“Limited edition nails ni Baby King. PM sa tunay na fans.”

Doon na ako napuno.

Pinalitan ko agad ang profile picture ko.

Ginawa kong litrato ng matabang lalaking nagyoyosi.

Pinalitan ko rin ang pangalan ko sa:

“Kuya Rico Pintor ng Bahay.”

Pagkatapos, tinag ko siya sa group.

“Hindi ako interesado sa gamit ng bata.”

“May gamit ka ba para sa’yo?”

Biglang tumahimik ang buong group.

Sunod-sunod na tanong at reacts ang lumabas.

Pero hindi pa ako tumitigil.

“Mukhang hirap ka sa buhay ah.”

“Wala bang asawang bumubuhay sa’yo?”

“Mag-isa lang ako rito… gusto mo dalhin mo anak mo dito, tulungan kita.”

Pagkasend ko ng message—

Biglang nanahimik ang lahat.

Makalipas ang dalawang minuto, may nag-message sa akin na babae mula sa lower floor.

“Bagong lipat ka pa lang kaya hindi mo alam.”

“Hindi normal yang babaeng yan.”

Kuwento niya, Mila raw ang pangalan ng babae.

Mag-isa nitong pinalalaki ang anak niya.

At wala pang nakakakita sa asawa niya kahit kailan.

Noong bagong lipat daw si Mila, kumakatok siya sa bawat unit para humingi ng… nalagas na buhok.

Gagawa raw siya ng “swerte pillow” para sa anak niya.

May pagkakataon ding nagnakaw siya ng tsinelas ng ibang bata sa hallway dahil naniniwala siyang:

“Kapag lalaki ang nagsuot ng tsinelas ng iba, dadami ang suwerte.”

Halos lahat sa building galit sa kanya.

Pero walang gustong pumatol.

Dahil kapag pinatulan mo siya, siguradong may mangyayaring gulo.

Napangisi lang ako.

Ang mga ganitong tao, habang minumura, lalo lang natutuwa.

Kailangan mong tapatan ang kabaliwan nila.

At tama nga ako.

Makalipas ang kalahating oras, tinag ako ni Mila sa group.

“Si Kuya Rico lang ang nakakaintindi sa akin.”

“Iba talaga kapag lalaki, hindi tulad ng mga bitter na babae dito.”

Tapos bigla siyang nagtanong:

“Anong type mong babae, Kuya Rico?”

Muntik akong mabilaukan.

Halos mabaliw sa kakatawa ang buong group.

Sumagot ako:

“Gusto ko yung masunurin.”

“At marunong mag-alaga ng lalaki.”

Biglang sumabog ang group chat.

May nagse-send ng laughing emoji.

May nagsscreenshot.

May nagsasabing tumakbo na ako habang may oras pa.

Pero si Mila?

Tuwang-tuwa.

“Ang funny mo naman, Kuya Rico.”

“Punta kaya ako mamaya sa unit mo? Mag-inom tayo.”

Sasagot pa sana ako para lalo siyang asarin…

Nang biglang mag-message ulit ang babaeng nasa lower floor.

“Please tigilan mo na.”

“Seryoso yan si Mila.”

Tumawa lang ako.

Pinatay ko ang cellphone at natulog.

Bandang hatinggabi—

Nagising ako sa malakas na katok.

TOK. TOK. TOK.

Madilim ang hallway.

Sumilip ako sa peephole.

May babaeng nakatayo sa labas.

Magulo ang buhok.

May kargang batang natutulog.

Si Mila.

Hindi pa ako nakakareact nang biglang mag-vibrate nang sunod-sunod ang cellphone ko.

Nagkakagulo ang group chat.

“May nakakita ba sa anak ni Mila?!”

“Nawawala raw si Baby King!”

“Nakita sa CCTV na inilabas niya yung bata bandang alas-onse!”

Biglang nanlamig ang katawan ko.

At sa labas ng pinto—

Mahinang nagsalita si Mila.

“Kuya Rico…”

“Dinala ko na si Baby King para sa’yo…”

Pagkatapos—

Dahan-dahang umikot ang doorknob ng unit ko.
…

Napaatras ako nang kusang gumalaw ang doorknob.

Dahan-dahan.

Parang may taong sinusubukang buksan ang pinto nang hindi gustong marinig.

“Kuya Rico…”

Mahina pero malinaw ang boses ni Mila mula sa labas.

“Buksan mo naman…”

“Natutulog na si Baby King…”

Biglang tumayo lahat ng balahibo ko.

Sa group chat, tuloy-tuloy pa rin ang notifications.

[May nagsabi bang nakita si Mila?]

[Wala na raw sa unit niya!]

[May dugo raw sa elevator?!]

[Someone call the police!]

Nanlamig ang kamay ko habang hawak ang cellphone.

Hindi na nakakatuwa ang lahat.

Kanina lang, pinagtitripan ko pa siya.

Pero ngayong gabi…

Pakiramdam ko ako na mismo ang bida sa horror movie.

Muling umikot ang doorknob.

Mas malakas na ngayon.

KRAK.

“Kuya Rico…”

“Hindi mo ba kami papasukin?”

Napamura ako nang mahina.

Buti na lang naka-double lock ang pinto.

Mabilis kong kinuha ang baseball bat na nakatago sa tabi ng ref.

Habang hawak iyon, pilit kong pinakalma ang sarili ko.

Mag-isip ka.

Baka bluff lang ito.

Baka gusto lang niyang mang-harass.

Pero nang sumilip akong muli sa peephole—

Biglang wala na siya.

Napaatras ako.

Walang tao sa hallway.

Madilim.

Tahimik.

Pero kasunod noon—

TOK!

May malakas na tunog mula sa fire exit sa dulo ng corridor.

Parang may tumatakbo pababa ng hagdan.

Kasabay niyon, biglang may nag-video call sa group.

Ang admin.

Pagkasagot ng lahat, magulo agad ang boses niya.

“Nasaan si Mila?!”

“Nandito kami sa unit niya!”

“Nakabukas ang pinto!”

“Wala yung bata!”

Narinig ko ang iyakan ng mga tao sa background.

May babaeng sumisigaw.

May batang umiiyak.

At pagkatapos—

Biglang may nagsalita.

“Sandali…”

“May CCTV footage.”

Tahimik ang lahat.

Ipinakita ng admin ang kuha ng CCTV mula sa hallway ng eighth floor.

Kitang-kita si Mila.

Karga ang anak niya.

Nakatayo siya sa harap ng unit ko.

Pero ang sumunod na eksena ang nagpahinto ng tibok ng puso ko.

Dahil matapos niyang katukin ang pinto ko…

May lalaki palang lumabas mula sa fire exit sa likod niya.

Naka-hoodie.

Matangkad.

At dahan-dahan nitong hinila si Mila palayo.

Habang pilit niyang kinakarga ang bata.

Nanginginig akong lumapit sa screen.

“Zoom niyo…”

“Zoom niyo yung lalaki…”

Lumabo-linaw ang video.

Hanggang sa may sumigaw sa call.

“Siya yan!”

“Yung ex-boyfriend niya!”

Biglang nagkagulo ulit.

Ayon sa mga kapitbahay, dating kinakasama raw ni Mila ang lalaking iyon.

Sugarol.

Lasinggero.

At ilang beses nang nanakit.

Pero isang taon na raw nawawala.

Akala ng lahat iniwan na sila nito.

Mabilis na dumating ang pulis.

Sinamahan ko silang panoorin ang buong CCTV footage.

Lumabas na matapos hilahin si Mila palayo sa unit ko, nagkaroon ng komprontasyon sa fire exit.

Doon nawala sa camera ang bata.

At makalipas ang ilang minuto—

Tumakbong palabas ng building ang lalaki.

Mag-isa.

Wala nang batang dala.

“Nasaan yung bata?” tanong ng isang pulis.

Tahimik ang buong lobby.

Hanggang sa may matandang guard na nanginginig na nagsalita.

“May narinig akong umiiyak kanina…”

“Sa storage room sa basement…”

Parang sabay-sabay kaming nabuhayan.

Agad kaming tumakbo pababa.

Madilim ang basement.

Amoy alikabok at kalawang.

Habang papalapit kami sa storage room—

Mas lumalakas ang iyak ng bata.

At nang mabuksan ng guard ang pinto—

Naroon si Baby King.

Buhay.

Nakahiga sa lumang karton.

Umiiyak habang yakap ang maliit na stuffed toy.

Napahawak ako sa dibdib ko sa sobrang ginhawa.

Samantalang si Mila—

Bigla na lang bumagsak sa sahig habang umiiyak nang hysterical.

“Anak ko…”

“Anak ko…”

Yumakap siya nang mahigpit sa bata habang halos mawalan ng boses sa kakaiyak.

Hindi na siya mukhang nakakatakot.

Hindi na siya mukhang baliw.

Isa na lang siyang nanay na muntik mawalan ng anak.

Kinabukasan, nalaman naming bumalik pala ang ex niya para manghingi ng pera.

At nang tumanggi si Mila, sinubukan nitong kunin ang bata.

Sa sobrang takot ni Mila, tumakbo siya palabas ng unit habang karga ang anak.

At dahil ako lang ang taong “mabait” sa kanya sa group…

Ako ang una niyang naisip takbuhan.

Hindi niya alam na biro lang lahat ng pinagsasabi ko.

Hindi niya alam na babae talaga ako.

Mas lalo niyang hindi alam na habang kinakatok niya ang pinto ko—

Yung ex niya ay sumusunod na pala sa likod niya.

Pagkatapos ng gabing iyon, biglang tumahimik si Mila sa group chat.

Wala nang spam.

Wala nang picture ng laway.

Wala nang “vía ng batang lalaki.”

Minsan-minsan na lang siyang mag-send ng simpleng:

“Good morning po.”

At nakakagulat—

Unti-unting naging mabait din sa kanya ang mga tao.

Yung babae sa lower floor minsan nagbibigay ng ulam.

Yung admin tinulungan siyang maghanap ng online work.

May mga nanay pa ngang nag-abot ng lumang damit pambata.

Malinis.

Maayos.

Walang kapalit.

Doon ko lang na-realize.

Siguro matagal nang gustong mapansin ni Mila.

Kahit mali ang paraan niya.

Makalipas ang dalawang buwan, may kumatok ulit sa unit ko.

Kinabahan pa ako nang kaunti.

Pero pagtingin ko sa peephole—

Si Mila lang pala.

Maayos na ang buhok.

Tahimik.

May dalang plastic container.

Pagkabukas ko ng pinto, nahihiya siyang ngumiti.

“Nag-luto ako ng pancit…”

“Pasensya na talaga sa lahat.”

Tapos tumingin siya sa akin nang matagal bago marahang magsalita.

“At saka…”

“Alam ko nang babae ka.”

Muntik akong mabulunan sa sariling laway.

Namula siya nang todo.

“Yung CCTV kasi…”

“Tsaka…” nahihiya niyang dagdag, “wala namang lalaking gumagamit ng pink na tsinelas sa bahay.”

Hindi ko napigilang matawa.

Siya rin.

At iyon ang unang beses kong marinig si Mila na tumawa nang hindi nakakatakot.

Pag-alis niya, napansin kong may maliit na drawing na nakadikit sa takip ng lalagyan.

Crayon drawing iyon ng tatlong tao.

Isang malaking babae.

Isang maliit na bata.

At isang stick figure na may nakasulat:

“Kuya Rico.”

Napailing na lang ako habang natatawa.

Sa buong buhay ko—

Hindi ko inakalang ang isang maling biro sa group chat…

Ang magiging dahilan para magkaroon ako ng unang tunay na kaibigan sa condo.