Palagi Sinasabi ng Asawa Kong Pinagkakatiwalaan Niya Ako…
Hanggang sa araw na makita niya ang isang estrangherong lalaki sa harap ng bahay namin.
At sa unang pagkakataon, nakita ko ang tingin niyang puno ng nakakatakot na pagnanais manakit…

Ikatlong taon na ng kasal namin nang malaman ko na ang taong tunay na kinamumuhian ng hipag kong pinakamalapit sa akin… ay ako pala.

Nagsimula ang lahat sa isang blind date na ipinakilala ng kakilala namin.

Noong araw na iyon, isinama lang niya ako para “kumpleto ang grupo.”

Walang nakaalam na pagkakita pa lang sa akin ng lalaking nasa harapan namin, tila nawalan na ito ng ulirat buong gabi.

Kalaunan, pinakasalan niya ang hipag ko.

At ako naman ang naging tinik sa mata ng buong pamilya nila.

—

Nang muli akong magmulat ng mata, bumalik ako sa mismong hapon na kumakatok siya sa pintuan ng inuupahan kong kwarto.

“Nhazel, bilisan mo! Male-late na tayo!”

Napatingin ako sa pamilyar na maliit na silid.

Maingay na umiikot ang lumang electric fan.

Sa labas ng bintana, maririnig ang mga batang naglalaro sa makipot na eskinita.

Natigilan ako ng ilang segundo bago agad tumingin sa sarili kong mga kamay.

Walang sugat.

Walang dugo.

Buo pa rin ang aking mga pulsuhan.

Talagang nabuhay akong muli.

“Nhazel?”

Muling tumawag ang babae sa labas.

Mariin kong kinuyom ang kamao ko hanggang sa sumakit.

Sa nakaraang buhay ko, dahil lang sa blind date na iyon…

Tuluyang nasira ang buong buhay ko.

—

“Hindi ako sasama.”

Biglang natahimik ang nasa labas.

Ilang segundo pa, bumukas ang pinto.

“Ano’ng sabi mo?”

Tiningnan ko ang babaeng nasa harapan ko.

Si Liza.

Ang magiging hipag ko sa nakaraang buhay.

At ang babaeng sumampal sa akin sa gitna ng mall sa harap ng napakaraming tao.

“Agaw-asawa kang babae ka!”

Dahil sa sampal na iyon, dalawang araw akong nabingi.

Pagkatapos noon, ikinalat niya sa buong lugar na nang-aakit daw ako ng may asawa.

At ang asawa ko naman…

Kinaladkad niya ako mula sala papuntang banyo habang hawak ang buhok ko.

Paulit-ulit niyang ibinangga ang ulo ko sa tiles.

“May gana ka pang magsinungaling?”

“Mahilig kang magpalandi sa ibang lalaki, hindi ba?!”

Hanggang sa oras ng kamatayan ko, hindi ko makalimutan ang mapupulang mata niyang parang mababangis na hayop.

—

“Masama lang talaga pakiramdam ko.”

Pinilit kong maging kalmado.

“Mauna ka na.”

Kumunot ang noo ni Liza.

“Kakain lang naman tayo.”

“O baka naman…”

Ngumisi siya nang makahulugan.

“Ayaw ng asawa mo na sumama ka?”

Pagkarinig ko pa lang sa salitang “asawa,” nanlamig agad ang likod ko.

Sa nakaraang buhay ko, nakilala ko si Paolo sa isang blind date.

Tahimik siya.

Simple.

Mukhang mabait.

Palaging may malumanay na ngiti.

Sabi ng lahat, napakaswerte ko raw sa asawa ko.

Pero ako lang ang nakakaalam…

May halimaw na nakatago sa likod ng mukha niyang iyon.

—

“Hindi ko naman kinokontrol ang asawa ko.”

Isang boses ng lalaki ang biglang narinig sa labas.

Namutla ako.

Kakauwi lang ni Paolo mula trabaho.

Naka-light blue polo siya at may dalang mainit-init pang pagkain.

Mukha siyang perpektong asawa na gustong-gusto ng mga nanay para sa anak nila.

Ngumiti siya habang nakatingin sa akin.

“Bakit ang putla mo?”

Sabay abot ng kamay niya para hawakan sana ang noo ko.

Pero mabilis akong umurong.

Saglit na nawala ang ngiti sa labi niya.

Ngunit agad din iyong bumalik.

“Masama ba pakiramdam mo?”

Tumawa si Liza.

“Tingnan mo nga siya. Sobrang spoiled talaga ni Nhazel.”

“Inaya ko lang sa blind date, nag-iinarte pa.”

Blind date.

Sa mismong sandaling marinig iyon, bahagyang nagbago ang tingin ni Paolo.

Napakaliit lang.

Pero nakita ko pa rin.

Ganiyan din ang tingin niya noon.

Noong pinaghinalaan niya akong may ka-chat na lalaking katrabaho.

Noong nalaman niyang hinatid ako pauwi ng tatay ng estudyante ko dahil umuulan.

Noong ikinulong niya ako sa kwarto at bumulong:

“Gustong-gusto mo talagang pinapansin ka ng ibang lalaki, ano?”

—

“Kung ayaw niya, hayaan mo na.”

Biglang sabi ni Paolo.

Hinubad niya ang relo at mahinahong inilapag sa mesa.

“Maraming masasamang tao sa labas ngayon.”

“Magpahinga ka na lang dito sa bahay.”

Agad siyang tinukso ni Liza.

“Natatakot ka bang maagaw siya?”

Ngumiti si Paolo.

“Pinagkakatiwalaan ko siya.”

Pinagkakatiwalaan?

Halos matawa ako.

Sa nakaraang buhay ko, ang lalaking palaging nagsasabing “nagtitiwala ako sa’yo” rin ang lalaking dumurog sa mga binti ko.

—

Halos hindi ako nakatulog buong gabing iyon.

Niyakap ko lang ang tuhod ko habang nakaupo sa kama hanggang mag-umaga.

Dahil alam ko…

Hindi pa tapos ang lahat.

Kahit hindi ako sumama sa blind date.

Hangga’t nasa tabi ko si Paolo…

Paulit-ulit pa ring mangyayari ang trahedya.

—

Pagkaraan ng tatlong araw.

Pauwi ako galing sa dance center kung saan ako nagtuturo.

Pagdating ko sa kanto ng eskinita, may nakita akong sasakyang nakaparada sa tapat ng maliit na tindahan.

May lalaking bumaba mula rito.

Naka-itim siyang polo at matangkad.

Siya ang lalaking mula sa blind date noong nakaraang buhay ko.

Natigilan siya pagkakita sa akin.

Parehong-pareho ang tingin niya noon at ngayon.

Sa isang tingin lang, alam kong…

Nagsisimula na naman ang tadhana.

Lumapit siya sa akin.

“Pasensya na…”

“Parang nakita na yata kita dati?”

Malakas ang kabog ng dibdib ko.

At sa mismong sandaling iyon—

May biglang humawak nang mahigpit sa pulsuhan ko mula sa likuran.

Sobrang higpit.

Masakit.

Narinig ko ang boses ni Paolo sa tabi ng tenga ko.

Malumanay pa rin tulad ng dati.

Pero napakalamig.

“Asawa…”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin na kilala mo pala ang lalaking ito?”
…

Nanigas ang buong katawan ko.

Mahigpit pa ring nakahawak si Paolo sa pulsuhan ko habang nakatingin nang diretso sa lalaking nasa harapan namin.

Ngunit ang pinakanakakatakot ay ang ngiti niya.

Kalma.

Malumanay.

Eksaktong katulad noong gabing binasag niya ang flower vase sa ulo ko sa nakaraang buhay.

“Hindi kami magkakilala.”

Mabilis kong hinila ang kamay ko palayo.

Bahagyang tumaas ang kilay ng lalaki.

“Ako si Marco.”

Iniabot niya ang calling card niya.

“Nagmamay-ari ako ng dance studio malapit dito.”

“May nakita kasi akong performance video online. Kamukha mo iyong dancer doon.”

Sandaling natigilan si Paolo.

“Dance studio?”

Ngumiti si Marco.

“Oo.”

“Actually naghahanap ako ngayon ng instructor para sa bagong branch namin.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.

Sa nakaraang buhay, matapos akong pilitin ni Paolo na huminto sa pagsasayaw, halos tuluyan nang mawala ang buong mundo ko.

Hindi na ako muling nakatapak sa entablado.

Hindi na muling nagsuot ng ballet shoes.

At noong gabing baliin niya ang mga binti ko…

Ang una kong naisip ay hindi sakit.

Kundi:

Hindi na ako muling makakasayaw.

—

“Pasensya na.”

Malamig na sabi ni Paolo habang hinahatak ako palapit sa kanya.

“May asawa na siya.”

“Wala siyang planong magtrabaho sa ibang lugar.”

Saglit na natahimik si Marco bago tumingin sa akin.

“Talaga ba?”

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil malinaw kong naramdaman—

Lalong humigpit ang hawak ni Paolo sa braso ko.

Para bang binabalaan ako.

Ngunit sa pagkakataong ito…

Ayoko nang matakot.

Dahan-dahan kong inangat ang ulo ko.

“Ako mismo ang magdedesisyon para sa sarili ko.”

Halos agad nagbago ang mukha ni Paolo.

Hindi nawala ang ngiti niya.

Pero naging malamig ang mga mata niya.

Napakalamig.

—

Buong gabi, walang nagsalita sa bahay.

Tahimik lang akong kumakain.

Tahimik ding nakatingin si Paolo sa akin mula sa kabilang mesa.

Hanggang sa bigla niyang itanong:

“Gusto mo bang bumalik sa pagsasayaw?”

Napahinto ako.

“Bakit?”

“Hindi ba sinabi mo noon na pangarap mo iyon?”

Mahinahon ang boses niya.

Sobrang mahinahon.

Pero alam kong mas mapanganib siya kapag ganoon.

“Akala ko tapos na tayo sa usapang iyan.”

Marahan niyang inilapag ang kutsara.

“Tapos na sana.”

“Kung hindi biglang may lalaking lumitaw para yayain kang sumama.”

Tumayo siya.

Dahan-dahan.

Pagkatapos ay lumapit sa likod ko.

Ramdam ko ang kamay niyang humaplos sa buhok ko.

“Nhazel…”

“Masaya ka bang may lalaking tumitingin sa’yo?”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Eksaktong ganito nagsimula ang lahat noon.

Pagdududa.

Kontrol.

Hanggang sa unti-unting maging impiyerno ang buhay ko.

Ngunit sa pagkakataong ito…

Hindi na ako ang dating Nhazel.

Bigla akong tumayo.

“Pagod na ako.”

“Pagod na akong araw-araw inuunawa ang selos mo.”

“Pagod na akong mabuhay na parang bilanggo.”

Bahagyang tumigas ang mukha niya.

“Anong ibig mong sabihin?”

Diretso ko siyang tiningnan.

“Makikipaghiwalay ako.”

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Ilang segundo ring hindi gumalaw si Paolo.

Pagkatapos—

Tumawa siya.

Mahina.

Nakakatakot.

“Akala mo ba basta-basta kitang hahayaan?”

Unti-unti siyang lumapit.

“Sa buong buhay ko, ikaw lang ang minahal ko nang ganito.”

“Tapos iiwan mo ako dahil sa ibang lalaki?”

“Hindi ako pumapayag.”

Bigla niyang hinablot ang balikat ko.

Sa sobrang lakas, napasubsob ako sa mesa.

Nabasag ang plato sa sahig.

“Paolo!”

Ngunit tila wala na siyang naririnig.

Namumula ang mga mata niya habang paulit-ulit akong kinakaladkad.

“Hindi kita hihiwalayan!”

“Hindi kita ibibigay kahit kanino!”

Sa mismong sandaling iyon—

Malakas na kumatok ang pinto.

Sunod-sunod.

Kasabay ng boses ng kapitbahay.

“Kuya Paolo! Ayos lang ba kayo diyan?!”

Bahagyang natigilan siya.

At sinamantala ko ang pagkakataon.

Mabilis kong hinablot ang cellphone sa mesa at tumakbo palabas ng bahay.

“Nhazel!”

Narinig ko ang sigaw niya sa likod ko.

Pero hindi na ako lumingon.

—

Gabing iyon, sa bahay muna ako ng katrabaho ko tumuloy.

Kinabukasan, direkta akong pumunta sa women’s help center.

Sa unang pagkakataon…

May nagsabi sa akin:

“Hindi mo kasalanan.”

At doon tuluyang bumagsak ang lahat ng pinipigilan kong emosyon.

Umiyak ako nang umiyak.

Parang ngayon ko lang muling naramdaman na tao pa pala ako.

—

Hindi naging madali ang paghihiwalay namin.

Paulit-ulit akong hinanap ni Paolo.

Nagmamakaawa.

Umiiyak.

Minsan nagbabanta.

Minsan nagsusugat ng sarili niyang kamay habang nagsesend ng pictures.

Parehong-pareho sa nakaraang buhay.

Pero ngayon, hindi na ako bumalik.

Dahil alam kong kapag bumalik ako…

Mamamatay ulit ako.

—

Sa tulong ng center at ng abogado, nakakuha ako ng restraining order laban kay Paolo.

Unti-unti ring lumabas ang totoo.

Hindi lang pala ako ang dating sinaktan niya.

May ex-girlfriend din siyang minsang naospital dahil sa matinding pananakit.

Tinago lang iyon ng pamilya nila noon.

Nang kumalat ang balita, tuluyan siyang nawalan ng trabaho.

At unang beses kong nakita si Liza na umiiyak habang humihingi ng tawad sa akin.

“Hindi kita pinaniwalaan noon…”

“Akala ko ikaw ang sumisira sa relasyon namin.”

Tahimik ko lang siyang tiningnan.

Masakit pa rin.

Pero wala na akong galit.

Dahil alam kong ang totoong may kasalanan ay si Paolo.

—

Lumipas ang halos isang taon.

Muli akong tumayo sa entablado.

Suot ang puting ballet dress na minsan kong inakalang hindi ko na maisusuot kailanman.

Habang bumubukas ang kurtina, nanginginig ang mga kamay ko.

Pero sa pagkakataong ito…

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa saya.

Sa audience, nakita ko sina Liza at ilang kaibigan kong matagal kong hindi nakausap.

At sa pinakadulo—

Tahimik na nakatayo si Marco habang may hawak na bouquet ng puting lilies.

Ngumiti siya nang magtagpo ang mga mata namin.

Walang pilitan.

Walang pagmamay-ari.

Walang nakakabinging selos.

Kundi isang mahinahon at ligtas na pagmamahal.

At noon ko lang tuluyang naintindihan—

Ang totoong pag-ibig ay hindi yung ikinukulong ka.

Hindi yung sinasaktan ka habang sinasabing “mahal kita.”

Ang totoong pagmamahal…

Ay iyong tinutulungan kang maging malaya muli.