BAHAGI 3

Naging napakabigat ng katahimikan sa loob ng silid.

Nakaturo pa rin ang daliri ni Adrian sa akin.

Si Adrian ang pinsan ni Marco.

At matagal nang kilala sa pamilya bilang taong handang gawin ang lahat para makuha ang mana.

“Nasaan ang ebidensya mo?” malamig na tanong ni Marco.

Ngumisi si Adrian.

“Hindi ba malinaw?”

“Bigla na lang lumitaw ang babaeng ito pagkatapos maaksidente si Lolo.”

“At nagkataon pang may kuwento siyang nawawalang ama?”

“Napakagandang drama.”

Nagsimulang magbulungan ang ilang kamag-anak.

Nararamdaman kong muli akong hinuhusgahan.

Katulad noong panahong hinusgahan ako dahil sa kasinungalingan ko kay Marco.

Ngunit bago pa ako makapagsalita, nagsalita si Don Rafael.

“Tumahimik ka, Adrian.”

Agad natahimik ang lahat.

Kahit si Adrian ay bahagyang natigilan.

Itinaas ni Don Rafael ang nanginginig niyang kamay.

Pagkatapos ay tumuro sa akin.

“Siya ang apo ng pinakamamahal kong kaibigan.”

“At kilala ko ang pendant na suot ng batang iyon mula pa noong maraming taon na ang nakalipas.”

Lumapit ang babaeng may kuwintas.

Maluha-luha siyang tumango.

Ikinuwento niya kung paano niya nakita ang aking ama ilang taon na ang nakalipas.

Paano nito araw-araw na hinahanap ang nawawala niyang anak.

At kung paano niya iniwan ang pendant bilang alaala.

Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mga tao.

Ngunit hindi pa rin sumusuko si Adrian.

“Kung ganoon, nasaan ang ama niya?”

Tanong niya.

At iyon mismo ang tanong na matagal ko nang gustong masagot.

Biglang bumukas ang pinto.

May isang nurse na pumasok.

“May bisita po para kay Miss Mia.”

Nagtaka kaming lahat.

Paglingon ko sa pinto.

Parang huminto ang mundo.

Isang lalaking nasa edad limampu ang nakatayo roon.

Payat.

Maputla.

At may mga matang eksaktong katulad ng sa akin.

Nabitawan ko ang hawak kong bag.

“Papa…”

Bumulong ako.

Napahagulhol ako sa pag-iyak.

Ganito pala ang pakiramdam ng muling makita ang taong akala mong nawala na habambuhay.

Tumakbo ako patungo sa kanya.

Mahigpit niya akong niyakap.

Pareho kaming umiiyak.

Sa unang pagkakataon matapos ang labinlimang taon.

Buo ulit ang pamilya ko.

Ngunit hindi doon natapos ang lahat.

Sa sumunod na mga araw.

Unti-unting lumabas ang katotohanan.

Natuklasan ni Marco at ng mga abogado ni Don Rafael na si Adrian pala ang nasa likod ng aksidente.

Hindi niya planong patayin ang matanda.

Ngunit gusto niyang takutin ito upang mapilitang baguhin ang testamento.

May mga dokumento.

Mga recording.

At maging ang driver ng trak ay nahuli rin ng pulisya.

Tuluyan nang bumagsak ang mundo ni Adrian.

Habang lumalabas ang lahat ng sikreto.

May isa pang bagay na hindi ko matakasan.

Si Marco.

Ang lalaking niloko ko.

Ang lalaking iniwan ko.

Ang lalaking hindi ko pa rin nakakalimutan.

At isang gabi.

Habang nakatanaw ako sa dagat mula sa resort.

Narinig ko ang mga yabag niya sa likuran ko.

“Mia.”

Mahina niyang tawag.

Napapikit ako.

Alam kong darating ang usapang ito.

At wala na akong matatakbuhan.

WAKAS NG BAHAGI 3…