Mga Nawawalang Parcel sa Ikatlong Palapag
Bahagi 3: Ang Mga Nawawalang Parcel sa Ikatlong Palapag
Matapos magsalita ni Mang Nestor, wala nang makatingin kay Aling Marites nang katulad ng dati.
Ang building manager, si Sir Paolo, tahimik na umupo sa harap ng mesa. Nakatiklop ang mga kamay niya, pero halatang pinipigil niya ang inis.
“Ma’am Marites,” sabi niya, “malinaw na hindi na ito simpleng hindi pagkakaunawaan.”
Napaatras si Aling Marites sa upuan.
“Hindi ninyo puwedeng paniwalaan ang asawa ko. May sakit iyan. Minsan kung anu-ano ang sinasabi.”
Napatingin ako kay Mang Nestor.
Payat siya, mahina ang paghinga, pero malinaw ang mga mata niya.
Hindi iyon mukha ng taong nalilito.
Mukha iyon ng taong matagal nang pagod magtago ng katotohanan.
“Sir,” mahina kong sabi, “may CCTV po ba sa hallway?”
Nagkatinginan ang manager at guard.
“Meron po sa may elevator at stairwell,” sagot ni Sir Paolo. “Pero wala sa mismong tapat ng bawat unit.”
“Puwede po bang tingnan ang footage noong mga araw na nawala ang pagkain ng anak ko?”
Tumango siya.
“Puwede. At dahil may lumabas na pahayag tungkol sa iba pang delivery, kailangan na rin naming silipin ang report ng mga nawawalang parcel.”
Sa pagkakataong iyon, biglang bumangon si Aling Marites.
“Hindi ako papayag! Wala kayong karapatang halungkatin ang buhay ko!”
“Wala po kaming gagalawin sa loob ng unit ninyo,” kalmadong sabi ni Sir Paolo. “Pero may karapatan kaming suriin ang mga pangyayari sa common areas ng building.”
Nagngitngit siya.
“Common area? Kaya nga bawal ang camera niya! Kinunan niya ako sa hallway!”
Tumayo rin ako.
“Hindi kita kinunan sa loob ng bahay mo. Hindi ko rin sinilip ang buhay mo. Kinunan ko ang pintuan ko, dahil may nawawala sa anak ko.”
Lumingon sa akin si Aling Marites.
Sa mga mata niya, wala akong nakitang pagsisisi.
Galit lang.
Galit na nahuli siya.
Galit na hindi ako nanahimik.
Galit na hindi ko hinayaang patuloy niyang kunin ang hindi kanya.
Pinauwi muna ni Sir Paolo si Mika kasama ang kaibigan kong si Liza, na agad kong tinawagan. Si Liza ang kasama ko minsan sa convenience store, at malapit siya kay Mika. Ayokong manatili pa ang anak ko sa opisina habang unti-unting nabubuksan ang baho ng lahat.
Bago umalis, niyakap ako ni Mika.
“Ma, huwag po kayong matakot.”
Napangiti ako kahit nanginginig ang dibdib ko.
“Hindi ako matatakot. Para sa’yo ito.”
Pagkaalis niya, nagsimula ang pagsusuri.
Binuksan ni Sir Paolo ang logbook ng security.
Doon nagsimulang lumitaw ang mga bagay na dati’y hindi pinapansin.
May isang residenteng nawalan ng vitamins na inorder online.
May isang OFW na nagpadala ng kahon ng imported na gatas para sa pamangkin niya, pero kalahati na raw ang laman nang makuha.
May isang estudyante sa ikatlong palapag na ilang beses nawalan ng packed lunch na ipinapadala ng nanay niya.
May isang matandang lalaki na nagrereklamong hindi dumating ang maintenance medicine niya, kahit may proof of delivery.
Noon, inakala ng lahat na problema iyon ng courier.
Ngayon, habang binabasa namin ang bawat report, isa lang ang paulit-ulit na lumilitaw.
Karamihan sa mga nawawalang gamit ay nangyayari sa oras na tahimik ang building.
Madaling-araw.
Tanghali.
O gabi, kapag kakaunti ang tao sa hallway.
At sa bawat pagkakataong may delivery na nawawala, may nakitang palipat-lipat na anino malapit sa elevator sa CCTV.
Hindi malinaw ang mukha.
Pero pareho ang katawan.
Pareho ang lakad.
At madalas, may hawak na malaking eco bag.
Eco bag na madalas kong makita kay Aling Marites kapag nagbebenta siya sa unit niya.
“Hindi ebidensya iyan,” mariing sabi niya. “Maraming tao ang may eco bag.”
Hindi sumagot si Sir Paolo.
Pinatugtog niya ang isa pang footage.
Sa video, makikita ang isang courier na naglagay ng maliit na parcel sa sahig sa tabi ng pinto ng isang unit. Makalipas ang ilang minuto, lumabas sa elevator si Aling Marites. Tumigil siya sa harap ng parcel, tumingin sa paligid, saka yumuko.
Hindi man kita ang mismong pinto, malinaw na nang umalis siya, may hawak na siyang maliit na pakete.
Natahimik ang opisina.
“Hindi ako ‘yan,” bulong niya.
Pero tulad ng kanina, walang naniwala.
Dahil siya iyon.
“Ma’am Marites,” sabi ni Sir Paolo, “mas makabubuti kung aaminin ninyo na ngayon. Kung hindi, mapipilitan kaming tawagin ang barangay officer at ang pulis.”
Sa salitang pulis, biglang nanginig ang kamay niya.
Doon ko unang nakita ang bitak sa tapang niya.
Umupo siya muli.
Nagmukha siyang mas matanda kaysa kanina.
Si Mang Nestor naman ay napahawak sa dibdib, kaya agad siyang inalalayan ng guard.
“Nestor, huwag kang magdrama,” singhal ni Aling Marites, pero wala na ang dating lakas sa boses niya.
Bigla siyang tumingin sa akin.
“Ikaw ang may kasalanan nito.”
Ako?
Napalunok ako.
“Ako ang may kasalanan dahil nahuli kang kumukuha ng pagkain ng anak ko?”
“Kung hindi ka nag-camera, walang gulo!”
“Kung hindi ka kumuha, walang mahuhuli.”
Natahimik siya.
Minsan, ang katotohanan ay hindi kailangang sigawan.
Kailangan lang sabihin nang diretso.
Tumawag si Sir Paolo ng barangay officer.
Habang naghihintay kami, may ilang residente nang ipinatawag sa opisina. Isa-isa silang nagbigay ng pahayag.
Si Ate Cora, ang matandang babaeng nasa elevator kanina, ay nagsabing minsan nakita niya raw si Aling Marites na nakatayo sa harap ng pintuan ng ibang unit habang hawak ang maliit na parcel. Nang tanungin niya kung sa kanya iyon, sinabi ni Aling Marites:
“Ako na ang magbibigay, baka mawala pa.”
Pero hindi naabot sa may-ari ang parcel.
Isang estudyante naman ang nagsabing ilang beses siyang nawalan ng baon. Akala niya noon, pusa o daga ang kumukuha dahil madalas naiwan lang sa labas ng pinto.
Isang ina mula sa kabilang dulo ng hallway ang umiyak habang nagsasalita.
“Yung gamot ng anak ko,” sabi niya. “Tatlong araw naming hinintay iyon. Akala ko courier ang may kasalanan. Kailangan pala naming magbayad ulit.”
Doon ko naramdaman ang bigat ng nangyari.
Hindi simpleng pagnanakaw ng pagkain ang ginawa ni Aling Marites.
Gumawa siya ng sugat sa loob ng isang komunidad.
Pinagduda niya ang mga tao sa delivery riders.
Pinagbintangan ang mga courier.
Pinatahimik ang mga biktima dahil ayaw nilang gumawa ng gulo.
At sa lahat ng iyon, nakangiti pa rin siyang lumalakad sa hallway, para bang siya ang tagapagbantay ng lahat.
Pagdating ng barangay officer, mas lalong sumeryoso ang lahat.
Kinuha ang statement ko.
Ipinakita ko ang video.
Ipinakita ang mga kahon mula sa basura.
Ipinakita ni Sir Paolo ang CCTV at logbook.
Nang tanungin si Aling Marites kung aamin siya, matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos, bigla siyang umiyak.
“Hindi ninyo naiintindihan,” sabi niya. “Mahirap ang buhay. May sakit ang asawa ko. Mahal ang gamot. Mahal ang pagkain. Wala na akong magawa.”
Tahimik ang lahat.
Sa unang tingin, nakakaawa siya.
Pero naalala ko si Mika.
Naalala ko ang mga umagang nakaupo siya sa mesa, naghihintay ng pagkain na hindi dumarating.
Naalala ko ang mga mata niyang pilit nagtatago ng lungkot.
Kaya kahit may awa akong naramdaman, hindi iyon sapat para burahin ang ginawa ni Aling Marites.
“Humingi ka sana ng tulong,” sabi ko. “Maraming tao rito ang tutulong kung nagsabi ka. Pero pinili mong magnakaw. At pinili mong baligtarin ako.”
Napayuko siya.
Sa unang pagkakataon, wala siyang naisagot.
Ngunit hindi doon natapos ang lahat.
Dahil nang akala naming kumpleto na ang kuwento, biglang nagsalita ang delivery rider na kanina pa tahimik.
“Sir,” sabi niya sa manager, “may sasabihin din po ako.”
Napalingon kami sa kanya.
Kinapa niya ang phone niya, saka binuksan ang isang video.
“Hindi lang po siya kumukuha ng delivery. Minsan po, kinakausap niya kami. Sinasabi niya na siya raw ang authorized tumanggap para sa ilang unit.”
Biglang nanlaki ang mata ko.
Pinindot niya ang play.
Sa video, nasa hallway si Aling Marites, kausap ang isang rider.
Malinaw ang boses niya.
“Ako na ang tatanggap. Night shift ang nanay niyan. Tulog pa. Ako na bahala.”
Tinutukoy niya ako.
At sa pagkakataong iyon, hindi lang pagkain ang nawala sa akin.
Naramdaman kong may mas malalim pa siyang ginawa.
Ginamit niya ang tiwala ng mga tao sa pagiging “maalalahanin” niya.
Ginamit niya ang kahinaan ko bilang ina na pagod sa trabaho.
At ginawa niyang dahilan ang pagiging kapitbahay para makakuha ng bagay na hindi kanya.
Nang matapos ang video, tuluyang natahimik si Aling Marites.
Wala na siyang sigaw.
Wala na siyang palusot.
Tanging mabigat na paghinga na lang ang maririnig sa maliit na opisina.
At sa gabing iyon, habang isinusulat ng barangay officer ang opisyal na blotter, alam kong hindi na maibabalik ang mga nawalang almusal ni Mika.
Pero sa wakas, hindi na rin mananatiling nakatago ang katotohanan.