BAHAGI 3: ANG LIHIM NA ITINAGO SA LOOB NG SAMPUNG TAON

Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatitig sa DNA report.

Tahimik ang buong paligid.

Maging si Marco ay hindi na makahinga nang maayos.

Sa wakas, nabasa ko ang pinakahuling linya.

“Walang biological relationship sa pagitan ni Marco Reyes at ni Joshua Reyes.”

Parang may sumabog sa loob ng isip ko.

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatulala.

Narinig ko lamang ang mahinang boses ni Marco.

“Hindi…”

“Hindi ito totoo…”

Agad niyang kinuha ang telepono.

Paulit-ulit na binasa ang report.

Ngunit hindi nagbabago ang resulta.

Namutla siya.

Parang biglang nawala ang lahat ng lakas sa katawan niya.

Si Joshua naman ay nakatayo lamang sa gilid.

Nalilito.

Takot.

At walang ideya kung bakit tila gumuho ang mundo ng mga matatanda sa paligid niya.

“Mommy…”

“Ano po ba ang nangyayari?”

Mabilis kong niyakap ang anak ko.

Anak.

Oo.

Anak ko siya.

Ako ang nagluwal sa kanya.

Ako ang nagpuyat para sa kanya.

Ako ang unang nagturo sa kanya maglakad.

Kahit ano pa ang sabihin ng papel na iyon.

Hindi mababago ang katotohanang iyon.

Muli kong binuksan ang email ni Angela.

May isa pang attachment.

Isang lumang larawan.

At isang liham.

Dahan-dahan kong binuksan.

Nakasulat doon ang isang lihim na hindi namin kailanman inasahan.

Sampung taon na ang nakalipas.

Nagkaroon ng malaking pagkakamali sa ospital.

Dalawang sanggol ang nagkapalit.

Isa sa kanila si Joshua.

Ang isa naman ay isang batang lalaki na ipinadala sa ibang pamilya.

Hindi kailanman nalaman ng dalawang panig ang katotohanan.

Maliban kay Angela.

Dahil ang kanyang tiyahin ang isa sa mga nars na sangkot noon.

At bago mamatay ang tiyahin niyang iyon, ipinagtapat nito ang lahat.

Kaya pala bigla siyang lumayo.

Kaya pala bigla siyang naglaho.

Hindi dahil ninakaw niya ang pera ni Marco.

Hindi dahil niloko niya ito.

Kundi dahil natatakot siyang sirain ang buhay ng dalawang pamilya.

Napaupo si Marco.

Pareho kaming hindi makapagsalita.

Sa loob ng sampung taon.

Isang kasinungalingan ang aming pinaniniwalaan.

At ngayon.

Isa pang mas malaking katotohanan ang lumitaw.

May isa pang bata.

Ang tunay na anak ni Marco.

At marahil…

Ngayon pa lang namin siya makikilala.

Makalipas ang isang linggo.

Sinundan namin ang address na iniwan ni Angela.

Isang maliit na bayan sa tabing dagat.

Mahigit anim na oras ang biyahe.

Tahimik kaming nakaupo sa sasakyan.

Walang gustong magsalita.

Pareho kaming kinakabahan.

Nang makarating kami.

Tinuro ng mga tao ang isang maliit na bahay malapit sa pantalan.

Doon namin unang nakita si Daniel.

Labindalawang taong gulang.

Matangkad.

Payat.

At nang lumingon siya…

Parang nakita ko ang mukha ni Marco noong kabataan nito.

Parehong mata.

Parehong ilong.

Parehong ekspresyon.

Napatigil si Marco.

Parang nawalan siya ng kakayahang magsalita.

Si Daniel naman ay nagtaka.

“Sino po kayo?”

Hindi agad nakasagot si Marco.

Nanigas siya sa kinatatayuan.

Sa huli.

Ako ang nagsalita.

“Naparito kami para makilala ka.”

Ngumiti ang bata.

Isang simpleng ngiti.

Ngunit sapat para basagin ang puso naming dalawa.

Dahil malinaw na hindi niya alam ang katotohanan.

Hindi niya alam kung sino talaga siya.

Hindi niya alam kung bakit biglang may mga estrangherong dumating para hanapin siya.

Nalaman namin na namatay na ang lalaking nagpalaki sa kanya.

Samantalang ang babaeng umampon sa kanya ay kasalukuyang nasa ospital matapos maaksidente.

Kaya nitong mga nakaraang buwan.

Mag-isa lamang halos si Daniel.

Nag-aaral sa umaga.

Nagtatrabaho sa maliit na tindahan sa gabi.

At nag-aalaga sa sarili.

Habang nakikinig ako sa kanyang kuwento.

Hindi ko napigilang mapaluha.

Sampung taon.

Sampung taon siyang nabuhay nang hindi alam kung sino talaga siya.

At habang nangyayari iyon.

Kami naman ay nabubuhay kasama ang anak na dapat sana ay nasa kanya.

Ngunit ang pinakamasakit na bahagi ay hindi iyon.

Kundi ang makita si Marco.

Tahimik siyang nakaupo.

Habang palihim na pinagmamasdan ang bata.

Parang sinusubukang bawiin ang lahat ng taon na nawala.

Lahat ng kaarawan.

Lahat ng pasko.

Lahat ng pagkakataong hindi niya naranasang maging ama nito.

At doon ko unang nakita ang luha sa mga mata ng lalaking minsang pinaniwalaan ang ibang babae kaysa sa sariling pamilya.

Ngunit habang unti-unti naming inaayos ang lahat.

May isa pang lihim na lumabas.

At iyon ang tuluyang nagpayanig sa aming lahat.

Tatlong araw matapos naming makilala si Daniel.

May isang abogado ang dumating.

May dala siyang mga dokumento.

At isang liham.

Mula kay Angela.

Sa loob ng liham.

Nakasulat ang isang katotohanang hindi namin kailanman inasahan.

Ang lahat ng perang ipinadala ni Marco sa loob ng walong taon…

Ay hindi napunta kay Angela.

Hindi napunta sa luho.

Hindi napunta sa bahay.

Hindi napunta sa sarili nito.

Karamihan pala sa pera ay napunta sa isang trust fund.

Isang lihim na pondo.

Na nakapangalan kina Joshua at Daniel.

Para sa kanilang kinabukasan.

At ang mas nakakagulat pa…

Ang kabuuang halaga ng pondong iyon ay lampas na sa dalawampung milyong piso.

Napatayo si Marco.

Hindi makapaniwala.

Ako rin.

Dahil nangangahulugan iyon na sa loob ng maraming taon…

May isang taong tahimik na nagbabantay sa dalawang bata.

Habang kami ay nag-aaway.

Habang kami ay nagkakawatak-watak.

At ang taong iyon ay si Angela.

Ngunit bago pa namin siya mahanap upang malaman ang buong katotohanan…

May isa pang balitang dumating.

Isang tawag mula sa ospital.

At ang narinig namin sa kabilang linya ang tuluyang nagpabago sa lahat.

“Si Angela Cruz po ba ang hinahanap ninyo?”

“Opo.”

“Mabigat po ang lagay niya.”

“Nais po niya kayong makita sa lalong madaling panahon.”

At doon namin nalaman…

Na maaaring huli na ang lahat para marinig ang katotohanan mula mismo sa kanya.

ITUTULOY SA BAHAGI 4…