BAHAGI 3

Hindi na kami nag-aksaya ng oras.

Agad kaming umalis ni Daniel papunta sa abandonadong bodega na ipinadala ni Marco.

Habang tumatakbo ang sasakyan sa madilim na kalsada, hindi mapakali ang isip ko.

Paulit-ulit na bumabalik sa akin ang apat na salitang ipinadala niya.

“Please… iligtas mo siya.”

Hindi niya sinabing iligtas ako.

Hindi niya sinabing iligtas ang sarili niya.

Kundi “siya.”

Sino?

At bakit tila desperado siya?

Pagdating namin sa lugar, halos alas-nuwebe na ng gabi.

Lumang-luma ang bodega.

Kalawangin ang bakal na gate.

Patay ang karamihan ng ilaw.

Ngunit may ilang sasakyang nakaparada sa likuran.

Hindi ito simpleng taguan.

May nangyayari rito.

Tahimik kaming pumasok.

Biglang may narinig kaming mahinang pag-iyak.

Mula sa ikalawang palapag.

Dahan-dahan kaming umakyat.

At doon ko nakita ang isang babaeng nakagapos sa upuan.

Nanlaki ang mga mata ko.

Si Bianca.

Namumutla siya.

May pasa ang mukha.

Halatang matagal nang hindi nakakain.

Pagkakita sa amin ay agad siyang napaiyak.

“Sofia!”

Tumakbo ako papalapit.

“Ano’ng nangyari?”

Nanginginig ang buong katawan niya.

“Hindi ko na kaya…”

“Akala ko pera lang ang kapalit.”

“Akala ko kontrolado ko ang lahat.”

Lumapit si Daniel at pinutol ang mga tali.

Patuloy sa pag-iyak si Bianca.

Pagkaraan ng ilang minuto ay saka siya nakapagsalita nang maayos.

At ang mga sinabi niya ay mas mabigat pa sa lahat ng nalaman ko.

Lumipas pala ang maraming taon na ginagamit siya ng ama ni Marco.

Hindi lang siya.

Marami pang iba.

Mga executive.

Mga empleyado.

Mga shareholder.

Sinuman na maaaring gamitin para sa kapangyarihan.

At nang magsimulang maghinala si Marco…

Nagpasya ang matanda na alisin silang lahat.

Kasama si Bianca.

Kasama si Marco.

Kasama ang lahat ng nakakaalam ng katotohanan.

“Ako ang susunod na ipapatahimik.”

Humagulhol siya.

“Ayaw ko nang mabuhay nang ganito.”

Napahawak ako sa kanyang kamay.

Sa unang pagkakataon, wala akong naramdamang galit.

Pagod lamang.

Lungkot.

At awa.

Dahil sa huli, pareho kaming ginamit.

Pareho kaming naging piyesa.

Biglang tumunog ang telepono ni Daniel.

Isang bagong mensahe.

Mula kay Marco.

May kalakip na video.

Agad namin itong binuksan.

Lumabas si Marco.

May sugat ang noo.

Duguan ang labi.

Ngunit kalmado ang kanyang mukha.

Kung may mangyari man sa akin, gusto kong malaman mong hindi kita ipinagkanulo.

Minahal kita mula simula hanggang dulo.

At hinding-hindi ko pinatawad ang sarili ko nang hayaan kitang masaktan.

Sofia…

Patawad.

Biglang nagdilim ang video.

At may lumabas na bagong eksena.

Mga dokumento.

Mga account.

Mga transaksyon.

Mga lihim na kompanya.

Lahat ng ebidensiyang magpapabagsak sa kanyang ama.

Napatingin si Daniel.

At napangiti.

“Nakuha na natin.”

Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, may pag-asa akong naramdaman.

Ngunit hindi pa tapos ang laban.

Dahil sa mismong sandaling iyon…

May mga ilaw ng sasakyan na sumilaw sa bintana.

At may narinig kaming mga yabag.

Marami.

Napakarami.

Natagpuan na nila kami.

WAKAS NG BAHAGI 3
(Itutuloy sa Bahagi 4…)