Lahat ng tao sa lungsod ay naghihintay na iwan ako ng aking mayamang asawa.

Naniniwala silang malapit nang matapos ang kasalang itinakda ng aming mga pamilya.

Ngunit nang akala ng lahat na maghihiwalay na kami, isang lihim na tawag ang nagpabago sa lahat.

KABANATA 1: ANG KASAL NA HINIHINTAY NG BUONG LUNGSOD NA MASIRA

Ang lalaking napangasawa ko ay ang nag-iisang tagapagmana ng pinakamalaking negosyo sa bansa.

Limang taon ang tanda niya sa akin.

Sa paningin ng lahat, isa siyang taong isinilang para mamuno.

Malamig.

Mahirap basahin.

Walang awa sa trabaho.

At higit sa lahat, ayaw niyang may nanggugulo sa kanya.

Samantalang ako…

Isa lamang akong bunsong anak na babae na kilala sa aming pamilya bilang walang silbi.

Bukod sa mahilig kumain at matulog, wala na akong ibang espesyal na talento.

Kahit ang sarili kong pamilya ay hindi maintindihan kung bakit ako ang pinili ng pamilya niya para sa isang arranged marriage.

Nang kumalat ang balita ng aming kasal, nagkagulo ang buong lipunan ng mga mayayaman.

Walang naniwalang magtatagal ang aming pagsasama.

May mga taong tumataya pa kung gaano katagal bago niya ako hiwalayan.

Tatlong buwan.

Anim na buwan.

Isang taon.

Iyan ang mga pinakakaraniwang hula.

Ngunit walang nakakaalam…

Sa likod ng mga saradong pintuan ng aming marangyang mansyon, ang taong pinakagustong panatilihin ang kasal na ito ay siya mismo.

Ako si Sofia Reyes.

Dalawampu’t dalawang taong gulang.

Katatapos ko lang ng kolehiyo.

Habang abala ang mga kaibigan kong maghanap ng trabaho, ako naman ay pinilit ng pamilya ko na makipagkita sa isang lalaking hindi ko kilala.

Nakasuot siya ng simpleng itim na suit noong araw na iyon.

Wala siyang mamahaling alahas.

Ngunit sa sandaling pumasok siya sa restaurant, lahat ng mata ay kusang napatingin sa kanya.

Kilalang-kilala ko siya.

Walang taong nasa mundo ng negosyo ang hindi nakakakilala sa kanya.

Marco Villanueva.

Ang tinatawag na “Hari ng Bagong Henerasyon.”

Sinasabi nilang tatlong malalaking kumpanya ang nalugi dahil sa kanya sa loob lamang ng isang taon.

Sinasabi rin nilang hindi niya kailanman hinayaang manaig ang emosyon sa kanyang mga desisyon.

At higit sa lahat, hindi mabilang na magaganda at mayayamang babae na ang tinanggihan niya.

Kaya nang sabihin niya ang mga salitang:

“Pumapayag ako.”

Muntik kong mabitawan ang hawak kong baso.

Hindi lamang ako ang nagulat.

Pati ang mga magulang ko ay natulala.

Napakabilis ng lahat.

Dalawang buwan pagkatapos noon…

Kinasal kami.

Ibang-iba ang buhay may-asawa kaysa sa inaasahan ko.

Palaging abala si Marco.

Maaga siyang umaalis.

At madalas ay gabi na kung umuwi.

May mga linggong halos hindi kami magkita.

Kapag nagkakasalubong man kami, magalang siya.

Ngunit napakalayo.

Parang dalawang estrangherong nakatira sa iisang bahay.

Wala nang higit pa.

Kalaunan, nasanay na rin ako.

Inisip kong mas mabuti na rin iyon.

Tutal, isa lamang itong kasalang para sa negosyo.

Hindi dapat ako umasang may pagmamahal.

Hanggang sa isang araw.

May lumabas na litrato sa social media.

Sa larawan, magkatabi sina Marco at isang napakagandang babae.

Magkasama silang dumalo sa isang charity event.

Napakalapit nila sa isa’t isa.

At dahil sa ilaw ng paligid, para silang isang perpektong magkasintahan.

Mabilis na kumalat ang larawan.

Kinabukasan, puno ng tsismis ang internet.

“Malapit na bang matapos ang kasal ng tagapagmana?”

“Nahanap na ba niya ang tunay niyang mahal?”

“Mapapalitan na ba ang batang asawa?”

Binasa ko iyon habang nag-aalmusal.

Maging ang mga kasambahay ay tumitingin sa akin nang may awa.

Ang driver namin ay tila naging mas maingat sa pakikitungo sa akin.

Nagkunwari akong walang pakialam.

Ngunit ang totoo…

Nasasaktan ako.

Hindi dahil nagseselos ako.

Kundi dahil pakiramdam ko ay isa akong katawa-tawang palabas para sa lahat.

Kinagabihan.

Medyo huli nang umuwi si Marco.

May bahagyang amoy ng alak sa kanyang katawan.

Nanonood ako ng teleserye sa sala nang marinig ko siyang pumasok.

Hinubad niya ang kanyang coat.

Niluwagan ang kurbata.

At tumingin sa akin.

May kakaiba sa tinging iyon.

“Bakit gising ka pa?”

tanong niya.

“Hinihintay kong matapos ang episode.”

sagot ko.

Hindi siya nagsalita.

Umupo lamang siya sa tapat ko.

Unti-unting naging mabigat ang hangin sa pagitan namin.

Sa huli, ako ang unang nagsalita.

“Mainit na usapan ang balita ngayon.”

Natigilan siya.

“Nakita ko.”

“Sa tingin ko, hindi mo na kailangang magpaliwanag.”

Pililit akong ngumiti.

“Tutal, kasunduan lang naman ang kasal natin.”

Agad na nanlamig ang kanyang mukha.

Mas malamig pa kaysa dati.

“Hindi ko ba sinabi sa’yo na business partner ko lang siya?”

“Ako…”

“Sino ang nagsabing may karapatan kang magdesisyon para sa akin?”

Lumalim ang kanyang boses.

Hindi ko pa siya nakitang ganito noon.

Tumayo siya.

At dahan-dahang lumapit.

Napaatras ako.

Hanggang sa sumandal ako sa sofa.

Wala na akong matakbuhan.

Ilang sentimetro na lamang ang pagitan namin.

Mabilis ang tibok ng puso ko.

“Marco…”

mahina kong tawag.

Ngunit hindi siya sumagot.

Madilim ang kanyang mga mata.

Parang matagal na niyang pinipigilan ang isang bagay.

“Sofia.”

Mababa at paos ang kanyang tinig.

“May itatanong ako.”

“Ano iyon?”

“Totoo bang iniisip mong hihiwalayan kita?”

Natigilan ako.

Lalong lumapit si Marco.

Binalot ako ng kanyang pamilyar na amoy.

Nakapatong ang kanyang kamay sa likod ng sofa.

Para bang wala na akong mapagtataguan.

Hindi niya inalis ang tingin sa akin.

Biglang kumidlat sa labas.

Saglit na lumiwanag ang buong sala.

At sa mismong sandaling iyon…

Sunod-sunod na nag-vibrate ang kanyang telepono.

Nagliwanag ang screen.

At nakita ko ang pangalan ng tumatawag.

Bigla akong namutla.

Dahil siya ang babaeng kasama ni Marco sa litrato.

Ang babaeng dahilan kung bakit naniniwala ang buong lungsod na malapit nang matapos ang aming kasal.

Ngunit ang mas nakakatakot ay…

Matagal na tinitigan ni Marco ang screen.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya…

Nakitaan ko siya ng takot.

Mabilis niyang sinagot ang tawag.

May umiiyak na boses sa kabilang linya.

At isang pangungusap lamang ang narinig namin.

Na siyang nagpabago sa lahat.

“Kuya Marco… inaresto nila si Papa…”
…

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

“Kuya Marco… inaresto nila si Papa…”

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon.

Hindi agad sumagot si Marco.

Humigpit lamang ang pagkakahawak niya sa telepono.

Sa kabilang linya, patuloy ang pag-iyak ng babae.

Si Angela.

Ang babaeng nasa litrato.

Ang babaeng dahilan kung bakit naging paksa ng tsismis ang kasal namin sa nakalipas na mga araw.

Makalipas ang ilang segundo, malamig na nagsalita si Marco.

“Nasaan ka?”

Sinabi ni Angela ang lokasyon.

“Ipapadala ko ang abogado.”

Pagkatapos ay pinutol niya ang tawag.

Tahimik ang buong sala.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang kirot sa dibdib ko.

Siguro dahil sa paraan ng pagsasalita niya.

Masyadong mabilis.

Masyadong natural.

Parang matagal na silang magkalapit.

Napansin ni Marco ang ekspresyon ko.

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay marahang bumuntong-hininga.

“May gusto ka bang itanong?”

Napayuko ako.

“Wala.”

Natawa siya nang bahagya.

Ngunit walang saya ang tawang iyon.

“Sofia.”

Hindi ako sumagot.

“Sofia, tumingin ka sa akin.”

Dahan-dahan akong tumingala.

At sa unang pagkakataon sa buong pagsasama namin, nakita kong may pagod sa mga mata niya.

Hindi iyong pagod mula sa trabaho.

Kundi iyong pagod na matagal nang kinikimkim.

“Angela is my sister.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

“Ano?”

“Hindi siya tunay na kapatid.”

Mahinahon siyang nagpaliwanag.

“Ang ama niya ang dating driver ng lolo ko.”

“Dalawampung taon na silang kasama ng pamilya namin.”

“Nang mamatay ang nanay niya, ang lolo ko ang nagpaaral sa kanya.”

“Tinuring namin siyang pamilya.”

Hindi ako nakapagsalita.

Pakiramdam ko ay unti-unting gumuho ang lahat ng maling hinala ko.

“Kung sinabi mo sana agad…”

Mahina kong sabi.

Bahagyang ngumiti si Marco.

“Hindi mo naman ako tinanong.”

Natahimik ako.

At iyon ang totoo.

Hindi ko siya kailanman tinanong.

Mas pinili kong paniwalaan ang mga tsismis.

Mas pinili kong isipin na wala akong lugar sa buhay niya.

Kinabukasan.

Sumabog ang mas malaking balita.

Hindi lamang ama ni Angela ang inaresto.

Kasama rin ang ilang mataas na opisyal ng isang malaking kumpanya.

Lumabas sa imbestigasyon na ginagamit lamang silang mga tauhan.

May mas malaking tao sa likod ng lahat.

At ang pinakanakakagulat…

Ang target pala ng buong plano ay si Marco.

May mga taong gustong sirain ang Villanueva Group.

At ginamit nila si Angela at ang kanyang pamilya bilang pain.

Maging ang litrato nilang dalawa sa charity event ay sinadyang ikalat.

May taong gustong sirain ang reputasyon ni Marco.

At gusto ring wasakin ang kasal namin.

Nang malaman ko iyon, saka ko naunawaan kung bakit biglang nagbago ang ugali niya noong gabing iyon.

Hindi siya galit.

Nasasaktan siya.

Dahil kahit ako, naniwala sa kasinungalingan.

Lumipas ang mga linggo.

Araw at gabi ang trabaho ni Marco.

Palalim nang palalim ang kaso.

Mas marami pang pangalan ang nadadawit.

Isang gabi.

Nagising ako dahil sa tunog ng pagbukas ng pinto.

Alas-dos na ng madaling araw.

Kadarating lang ni Marco.

Pagod na pagod ang mukha niya.

May bahagyang pasa pa sa gilid ng kanyang noo.

Agad akong napatayo.

“Ano’ng nangyari?”

Napatingin siya sa akin.

Parang nagulat.

“Ba’t gising ka pa?”

“Hinihintay kita.”

Pagkasabi ko noon, pareho kaming natigilan.

Dahil iyon ang unang pagkakataon na sinabi ko iyon.

At unang beses ko ring napansin…

Kung gaano kalungkot ang mga mata niya.

Parang matagal na niyang hinihintay na may magsabi niyon.

Lumapit ako.

At marahang hinawakan ang kanyang kamay.

“Maupo ka.”

Hindi siya tumanggi.

Tahimik kong nilinis ang sugat niya.

Tahimik din siyang nakatingin sa akin.

Pagkatapos ng ilang minuto, bigla siyang nagsalita.

“Sofia.”

“Hmm?”

“Bakit mo ako pinakasalan?”

Napangiti ako.

“Akala ko dapat ako ang nagtatanong niyan.”

“Hindi.”

Tinitigan niya ako.

“Gusto kong marinig ang sagot mo.”

Napaisip ako.

Pagkatapos ay natawa nang mahina.

“Noong una?”

Tumango siya.

“Dahil wala akong choice.”

Napangiti siya nang mapait.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, dinugtungan ko.

“Pero ngayon…”

Huminto ako.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Ngayon, ayoko nang mawala ka.”

Napatitig siya sa akin.

Parang hindi makapaniwala.

At bago ko pa mabawi ang sinabi ko…

Bigla niya akong niyakap.

Mahigpit.

Napakahigpit.

Parang natatakot siyang mawala ako.

“Sofia…”

Mahina niyang bulong.

“Alam mo ba kung gaano katagal kong hinintay marinig iyan?”

Natigilan ako.

“Ano?”

Dahan-dahan siyang lumayo.

At ngumiti.

Sa unang pagkakataon.

Hindi iyong pormal na ngiti.

Hindi iyong malamig na ngiti.

Kundi isang ngiting puno ng lambing.

“Labing-isang taon.”

Tuluyan akong natulala.

Doon ko nalaman ang katotohanan.

Labing-isang taon na pala niya akong kilala.

Labing-isang taon na pala niya akong gusto.

Noong bata pa ako.

May isang pagkakataong bumisita ang pamilya namin sa bahay ng kanilang lolo.

Naligaw ako sa hardin.

At umiyak dahil hindi ko makita ang daan pabalik.

Isang binata ang nag-abot sa akin ng payong.

Tinulungan akong makauwi.

Hindi ko naalala ang mukha niya.

Ngunit naalala ko ang payong.

At ang boses niya.

Hindi ko alam…

Na si Marco pala iyon.

Mula noon, hindi niya ako nakalimutan.

Habang lumalaki kami.

Palihim niya akong sinusubaybayan.

Alam niya kung anong paaralan ko.

Alam niya kung anong kurso ko.

Alam niya maging ang paborito kong pagkain.

At nang maghanap ng mapapangasawa ang kanyang pamilya…

Ako ang pinili niya.

Hindi dahil sa negosyo.

Hindi dahil sa pakinabang.

Kundi dahil ako ang gusto niya.

Mula pa noon.

Makalipas ang anim na buwan.

Tuluyang bumagsak ang mga taong nagtangkang sirain ang Villanueva Group.

Napatunayan ding inosente ang ama ni Angela.

Nalinis ang kanilang pangalan.

At unti-unting tumahimik ang lahat ng tsismis.

Ngunit ang pinakamasayang araw ay dumating isang taon matapos ang lahat.

Sa isang charity gala.

Pareho kaming inimbitahan ni Marco.

Parehong lugar.

Parehong uri ng event.

Ang kaibahan lamang…

Ngayong pagkakataon, magkahawak kami ng kamay.

Pagpasok namin sa bulwagan, narinig ko ang mga bulungan.

Ngunit hindi na tungkol sa hiwalayan.

Hindi na tungkol sa ibang babae.

Kundi tungkol sa kung gaano kami kasaya.

Nang gabing iyon, may lumapit na reporter.

“Mr. Villanueva.”

“May tsansa pa bang maghiwalay kayo ng asawa ninyo?”

Napatawa ang lahat.

Ngunit si Marco ay seryosong tumingin sa akin.

Pagkatapos ay marahang hinawakan ang kamay ko.

At buong kumpiyansang sumagot.

“Wala.”

“Kung may iiwan man sa amin…”

Huminto siya sandali.

At ngumiti.

“Ako ang hahabol.”

Natawa ang buong bulwagan.

Ngunit ako ay napaluha.

Dahil alam kong totoo ang bawat salita niya.

Minsan, akala ng buong mundo na ang kasal namin ay isang pagkakamali.

Isang pansamantalang kasunduan.

Isang relasyong nakatakdang masira.

Ngunit hindi nila alam…

Na habang hinihintay nilang matapos ang kuwento namin,

doon pa lamang talaga nagsisimula ang aming pagmamahalan.

At sa pagkakataong ito,

wala nang tsismis,

wala nang maling akala,

wala nang lihim.

Ako si Sofia Reyes.

At ang lalaking akala ng buong lungsod na unang bibitaw…

ang siya palang pinakamahigpit na humawak sa akin.

WAKAS.