dinala nila ang doktor para kunin ang anak ko, pero hindi nila alam na may isang taong lihim na nagre-record sa likod nila
bahagi 3: dinala nila ang doktor para kunin ang anak ko, pero hindi nila alam na may isang taong lihim na nagre-record sa likod nila
Hindi ako kumilos.
Nakatayo lang ako sa likod ng manipis na kurtina, habang yakap-yakap si Mateo na natutulog pa rin sa balikat ko.
Sa labas ng gate, nakatayo si Gabriel.
Malinis ang suot.
Maayos ang buhok.
Walang bakas ng pag-aalala sa mukha.
Para bang hindi niya kami iniwan sa airport.
Para bang hindi niya pinabayaan ang anak naming nilalagnat.
Para bang hindi siya ang lalaking nahuli kong may ibang babaeng kasama habang hawak ang regalong inipon ko para sa anibersaryo namin.
Sa tabi niya, nakatayo si Madam Teresa.
Ang biyenan kong babae.
Naka-pearl earrings.
Naka-cream na damit.
Nakangiti nang banayad, pero ang mga mata niya ay matalim na parang kutsilyo.
Sa likod nila, may dalawang lalaking naka-uniporme.
Hindi ko alam kung barangay tanod ba sila o private security.
Pero ang presensya nila ay sapat para maramdaman kong hindi sila pumunta rito para makipag-usap.
Pumunta sila para kunin ang anak ko.
At sa bandang likod…
Si Camille.
Nakatayo siya sa ilalim ng mahinang araw ng umaga.
Nakasuot ng light blue dress.
Isang kamay nakapatong sa tiyan niyang bahagyang nakaumbok.
Ang isa ay nakahawak sa braso ni Gabriel.
Parang gusto niyang ipakita sa akin na siya na ang nasa tabi nito ngayon.
Na siya ang pinili.
Na ako ang sobrang istorbo na kailangang tanggalin.
Ngumiti siya nang magtama ang mga mata namin sa siwang ng kurtina.
Mabagal.
Mapanalo.
Mapang-insulto.
Sumikip ang hawak ko kay Mateo.
Napakainit pa rin ng noo niya.
Mahina siyang gumalaw sa balikat ko.
“Mommy…”
“Shh,” bulong ko. “Nandito si Mommy.”
Mula sa labas, muling nagsalita si Gabriel.
“Isabel, huwag mo nang palalain. Alam naming hindi ka okay. Buksan mo ang gate.”
Hindi ako sumagot.
Lumapit si Lorna sa akin, nanginginig ang mga kamay.
“Ma’am, tumawag na ako sa kapatid ko. Papunta na siya. Barangay kagawad po siya.”
Umiling ako.
“Gaano katagal?”
“Mga sampung minuto.”
Sampung minuto.
Sa sandaling iyon, parang sampung taon.
Muling kumatok si Gabriel.
Mas malakas.
“Isabel!”
Nagising si Mateo dahil sa ingay.
Namulat ang mga mata niya, namumula pa rin at basa ng pawis.
Nang marinig niya ang boses ng ama niya, kumapit siya sa leeg ko.
“Mommy, ayoko lumabas.”
Nabasag ang puso ko.
Tatlong taong gulang siya.
Dapat ang ama niya ang isa sa pinakaligtas na tao sa mundo niya.
Pero ngayon, sa boses pa lang ni Gabriel, nanginginig na ang anak ko.
Dahan-dahan ko siyang ibinaba sa banig.
Lumuhod ako sa harap niya at hinawakan ang mukha niya.
“Mateo, makinig ka kay Mommy. Anuman ang marinig mo, huwag kang lalabas ng kwartong ito. Sasamahan ka ni Ate Lorna. Okay?”
Umiling siya agad.
“Hindi. Mommy, huwag mo akong iwan.”
Hindi ko napigilan ang panginginig ng labi ko.
“Hindi kita iiwan. Kahit kailan.”
Hinubad ko ang maliit niyang kumot at binalot sa kanya.
Pagkatapos, hinalikan ko ang noo niya.
“Ayusin lang ni Mommy ang gulo sa labas.”
Tumayo ako.
Kinuha ko ang cellphone ko.
Naka-on pa rin ang voice recorder.
Nang makita iyon ni Lorna, bigla niyang naintindihan.
“Ma’am…”
“Kapag may nangyari,” sabi ko, “ipadala mo lahat kay Atty. Beatriz.”
Tumango siya, pero kitang-kita ko ang takot sa mukha niya.
Huminga ako nang malalim.
Pagkatapos, lumabas ako ng maliit na sala at humarap sa gate.
Hindi ko binuksan.
Nakatayo lang ako sa loob.
“Anong kailangan ninyo?” tanong ko.
Nang marinig ni Gabriel ang boses ko, bahagya siyang napangiti.
Isang ngiting para bang nanalo na siya.
“Finally. Buksan mo ang gate.”
“Sabihin mo muna ang kailangan ninyo.”
Humakbang palapit si Madam Teresa.
“Isabel, anak, huwag kang ganyan. Nag-aalala lang kami sa’yo.”
Napatawa ako nang mahina.
“Talaga po? Ngayon kayo nag-alala?”
Nawala nang kaunti ang ngiti niya.
“Hindi maganda ang tono mo.”
“Mas hindi maganda ang plano ninyong kunin ang anak ko gamit ang pekeng kuwento na baliw ako.”
Saglit na nanahimik ang lahat.
Nakita kong nagbago ang mukha ni Gabriel.
Isang napakabilis na pagkagulat.
Pero agad din niyang itinago.
“Hindi namin sinabing baliw ka,” mahinahon niyang sabi. “Sabi namin kailangan mo ng tulong. Emotional ka. Hindi stable ang isip mo. Hindi ligtas si Mateo sa’yo.”
Kumirot ang dibdib ko.
“Hindi ligtas sa akin si Mateo? Ako ang nagdala sa kanya sa doktor habang ikaw ay nasa kotse kasama si Camille.”
Tumigas ang panga ni Gabriel.
Sa likod niya, bahagyang yumuko si Camille, pero hindi nawala ang ngiti.
Madam Teresa naman ang sumingit.
“Isabel, hindi ito tungkol kay Camille. Tungkol ito sa bata. Hindi namin pwedeng hayaan na palakihin mo siya sa ganitong kondisyon.”
“Anong kondisyon?” tanong ko.
“Wala kang trabaho,” sagot niya agad. “Wala kang sariling bahay. Tumakas ka mula sa hotel. Dinala mo ang bata sa isang lugar na hindi namin alam. Hindi mo sinasagot ang tawag namin. Hindi ba iyan malinaw na senyales na hindi ka makapag-isip nang maayos?”
Napahigpit ang hawak ko sa gate.
Ang galing.
Ang linis ng pagkakagawa.
Kapag ako ang nagalit, ako ang baliw.
Kapag ako ang umiyak, ako ang unstable.
Kapag ako ang umalis para protektahan ang anak ko, ako ang tumakas.
Samantalang sila…
Sila ang “nag-aalalang pamilya.”
Sila ang may pera.
Sila ang may koneksyon.
Sila ang may doktor.
At ako?
Isang babaeng walang trabaho, walang sariling bahay, may batang may sakit, at may asawang handang gawin akong masiraan ng ulo sa mata ng lahat.
“Nasaan ang court order?” tanong ko.
Napatigil si Gabriel.
“Ano?”
“Kung kukunin ninyo ang anak ko, nasaan ang court order?”
Lumamig ang mata niya.
“Hindi mo kailangang gawing legal issue ito.”
“Ginawa ninyo na itong legal issue noong nagdala kayo ng doktor at dalawang lalaki sa gate ng bahay na hindi sa inyo.”
Lumapit ang babaeng naka-white coat.
Maayos ang buhok niya, may hawak na maliit na folder.
“Mrs. Santos, ako si Dr. Patricia Lim. Pinakiusapan ako ng pamilya ninyo na tingnan ang kalagayan ninyo.”
“Tingnan?” tanong ko. “O gumawa ng report na hindi ako fit maging ina?”
Nagbago ang ekspresyon niya.
“Hindi ganoon iyon.”
“May lisensya po ba kayo bilang psychiatrist?”
Natigilan siya.
“General practitioner ako, pero—”
“Pero nandito kayo para magdesisyon kung stable ang isip ko?”
Hindi siya agad nakasagot.
Sa gilid, nagsalita si Madam Teresa.
“Hindi mo kailangang bastusin ang doktor. Mas pinapatunayan mo lang na wala kang kontrol sa sarili mo.”
Napangiti ako.
Doon ko naintindihan.
Gusto nilang magwala ako.
Gusto nilang sumigaw ako.
Gusto nilang makita ng mga lalaki sa labas na agresibo ako.
Gusto nilang may eksena.
Dahil iyon ang kailangan nila para makumpleto ang kuwento.
Kaya lalo kong binabaan ang boses ko.
“Hindi ako magwawala, Ma’am Teresa. Kahit iyon ang pinuntahan ninyo rito.”
Namula ang mukha niya.
“Wala kang utang na loob.”
“Utang na loob?” ulit ko. “Utang na loob dahil hinayaan ninyo akong maging libreng katulong sa bahay ninyo nang anim na taon?”
Lumapit si Gabriel sa gate.
“Isabel, tama na.”
“Hindi. Ngayon lang ako magsisimula.”
Nagtaas siya ng kilay.
May halong inis at pagbabanta ang tingin niya.
“Mag-ingat ka sa mga sinasabi mo.”
“Bakit? Ipapakulong mo ako? O ipapadala sa mental facility?”
Nanahimik siya.
At doon ko alam na tumama ako.
Mula sa loob ng bahay, narinig ko ang mahinang iyak ni Mateo.
“Mommy…”
Napalingon ako sandali.
At sa sandaling iyon, nakita ni Gabriel ang butas.
Bigla niyang tinulak ang gate.
Hindi ito bumukas dahil nakakandado, pero malakas ang tunog.
Napaatras ako.
“Ilabas mo ang anak ko!” sigaw niya.
Lahat ng pagpapanggap niyang kalmado ay nabasag.
Lumabas ang tunay na Gabriel.
Ang lalaking akala ng mundo ay responsable, edukado, kagalang-galang.
Pero sa loob ng bahay, kapag walang ibang tao, marunong manakot gamit ang katahimikan.
Marunong pumatay ng pagkatao sa pamamagitan ng malamig na salita.
“Anak ko rin siya!” sigaw niya.
Lumabas si Lorna mula sa pinto, hawak si Mateo sa likod niya.
“Sir, may sakit pa po ang bata. Huwag po kayong magsisigaw.”
Tumingin si Gabriel kay Lorna na parang basura.
“Wala kang karapatang makialam. Kasambahay ka lang.”
Napasinghap si Lorna.
Doon ako tuluyang nagalit.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako umiyak.
Pero may namatay sa loob ko.
At may ibang bumangon.
“Kasambahay lang?” mahinahon kong sabi. “Siya ang nag-alaga sa anak mo noong wala ka. Siya ang nagbantay sa kanya tuwing may lagnat siya. Siya ang nakakaalam ng paborito niyang lugaw, ng oras ng gamot niya, ng takot niya sa kulog. Ikaw, Gabriel? Alam mo ba kung anong gamot ang bawal sa kanya?”
Nagpanting ang tenga niya.
“Hindi ito quiz, Isabel.”
“Alam mo ba kung saan siya allergic?”
“Tumigil ka.”
“Alam mo ba kung anong tawag niya sa kumot niya kapag hindi siya makatulog?”
“Sinabi kong tumigil ka!”
Umalingawngaw ang sigaw niya sa buong eskinita.
May ilang kapitbahay nang lumalabas.
Isang matandang babae ang sumilip mula sa kabilang bahay.
May isang lalaki na nakahawak sa cellphone, tila nagre-record.
Napansin iyon ni Madam Teresa.
Agad niyang inayos ang mukha niya.
“Please, huwag na tayong gumawa ng eksena. Pamilya ito.”
Napatawa ako.
“Pamilya? Ngayon ninyo naalala ang salitang iyan?”
Tumingin ako kay Camille.
“Camille, ikaw. Pamilya ka rin ba?”
Nagtaas siya ng baba.
“Hindi ko gustong mangyari ito, Isabel.”
Ang kapal.
Hindi ko alam kung paano niya nasabi iyon nang hindi siya nasasampal ng sariling konsensya.
“Hindi mo gusto?” tanong ko. “Pero nagpunta ka rito. Buntis ka, hawak ang braso ng asawa ko, habang sinusubukan nilang kunin ang anak ko.”
Kumapit siya sa tiyan niya.
“Ayokong ma-stress. Masama ito sa baby.”
Tumawa ako nang walang saya.
“Ang bait mo naman sa anak mo. Sana naisip din iyan ni Gabriel noong anak namin ang may 39 degrees na lagnat sa hotel.”
Namula ang mukha niya.
Pero bago siya makasagot, dumating ang isang motorsiklo.
Bumaba ang lalaking naka-barong na simple, may ID na nakasabit.
“Anong nangyayari dito?”
Siya ang kapatid ni Lorna.
Si Kagawad Nestor.
Kasama niya ang isa pang barangay staff.
Agad na lumapit si Madam Teresa.
“Good morning. Mabuti at nandito kayo. Ang manugang ko ay hindi stable. Kinuha niya ang apo ko at itinago rito. Gusto lang naming mailabas ang bata para madala sa ligtas na lugar.”
Nakangiti siya habang nagsasalita.
Para siyang lola sa teleserye.
Mapagmahal.
Nag-aalala.
Disente.
Kung hindi ko alam ang totoo, baka pati ako maniwala.
Tumingin si Kagawad Nestor sa akin.
“Ma’am, kayo po ba si Isabel Santos?”
“Opo.”
“Okay lang po ba kayo? Nasaan ang bata?”
“Nasa loob po. May lagnat, nagpapahinga. May resibo po ako ng doktor kagabi at gamot niya. Hindi ko siya itinago. Umalis ako dahil hindi kami ligtas kasama nila.”
Agad sumabat si Gabriel.
“Hindi totoo iyan. Emotional siya. Gumagawa siya ng kuwento dahil nagseselos siya.”
Tiningnan siya ni Kagawad.
“Sir, may court order po ba kayo para kunin ang bata?”
Nanahimik si Gabriel.
Madam Teresa ang sumagot.
“Hindi pa kailangan iyon. Pamilya kami.”
“Ma’am,” mahinahong sabi ng kagawad, “kahit pamilya po, hindi pwedeng basta pumasok sa bahay ng iba o kumuha ng bata nang walang tamang proseso.”
Nakita kong kumunot ang noo ni Gabriel.
Hindi siya sanay na sinasalungat.
Lalo na ng taong tingin niya ay mas mababa sa kanya.
“Kilala mo ba kung sino ako?” malamig niyang tanong.
Tahimik ang paligid.
Kahit ang mga kapitbahay ay tila napahinto sa paghinga.
Kagawad Nestor did not flinch.
“Sir, dito po sa barangay, pare-pareho lang po ang tao kapag may batang involved.”
Halos mapangiti ako.
Unang beses sa buong umaga, may pumasok na kaunting hangin sa dibdib ko.
Pero hindi pa tapos si Gabriel.
Kinuha niya ang cellphone niya at tumawag.
“Attorney Alvarez. Nandito kami. Ayaw ilabas ni Isabel ang bata. Yes. She is acting unstable.”
Napatingin ako sa phone ko.
Naka-record pa rin.
Lahat.
Bawat salita.
Bawat paratang.
Bawat pagbabanta.
Pagkatapos ng ilang segundo, iniloudspeaker ni Gabriel ang tawag.
Isang lalaki ang nagsalita mula sa phone.
“Mrs. Santos, this is Atty. Renato Alvarez, legal counsel of the Santos family. We strongly advise you to surrender the child voluntarily. Otherwise, we may file charges for parental alienation, child endangerment, and psychological abuse.”
Napakakalmado ng boses.
Pero ang bawat salita ay parang lubid na ipinupulupot sa leeg ko.
Hinawakan ko ang gate para hindi ako matumba.
“Attorney,” sabi ko, “may court order po ba kayo?”
“Mrs. Santos, you are clearly not in the proper state of mind to discuss legal technicalities.”
“Ano po ang basehan ninyo?”
“Your husband has provided sufficient information regarding your erratic behavior.”
“Like what?”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, sumagot siya:
“Repeated calls in the middle of the night, excessive messaging, emotional outbursts, and unauthorized removal of the child from the designated hotel.”
Natawa ako nang mahina.
“Repeated calls? Noong nilalagnat ang anak namin?”
Hindi siya sumagot.
“Excessive messaging? Noong hindi niya sinasagot habang nasa ibang babae?”
Muling katahimikan.
“Unauthorized removal? Anak ko si Mateo. Hindi siya luggage na kailangan ng permit para ilipat kapag may sakit.”
Nagbago ang tono ng abogado.
“Mrs. Santos, I suggest you calm down.”
Iyon na naman.
Calm down.
Magpakalma.
Huwag umiyak.
Huwag magalit.
Huwag ipakita na nasasaktan.
Dahil kapag babae ka at nasaktan ka, baliw ka agad sa mata nila.
Huminga ako nang malalim.
“Attorney, recorded po ang buong usapan na ito. Pati ang sinabi ninyo.”
Biglang tumahimik ang kabilang linya.
Nakita ko ang mukha ni Gabriel.
Sa unang pagkakataon, nawala ang kumpiyansa niya.
Pinatay niya ang loudspeaker.
“Isabel,” sabi niya sa pagitan ng mga ngipin, “delete that recording.”
“Hindi.”
“Delete it.”
“Hindi.”
Humakbang siya palapit sa gate.
“Hindi mo alam ang ginagawa mo.”
“Alam na alam ko.”
Kinuha ko ang brown envelope mula sa lamesa sa tabi ng pinto.
Isa-isa kong inilabas ang mga photocopy at itinaas sa harap nila.
“Condo receipts sa Makati. Bank transfers. Mga litrato ninyong dalawa ni Camille. Voice recording kung saan sinabi mong ginagamit mo lang ako hanggang mailipat ang shares. At higit sa lahat…”
Itinaas ko ang dokumentong may pekeng pirma ko.
“Authorization letter na hindi ko pinirmahan.”
Namutla si Madam Teresa.
Hindi si Gabriel ang unang gumalaw.
Siya.
“Isabel,” mabilis niyang sabi, “pamilya tayo. Huwag mong ilabas ang ganyang bagay sa harap ng ibang tao.”
“Bakit po?” tanong ko. “Nahihiya kayo?”
“Hindi mo naiintindihan ang sitwasyon.”
“Hindi. Ngayon ko lang naiintindihan nang malinaw.”
Tumingin ako sa mga kapitbahay.
Sa kagawad.
Sa doktor.
Sa dalawang lalaking kasama nila.
“Hindi sila pumunta rito para iligtas ang anak ko. Pumunta sila para kunin siya, palabasin akong baliw, at takpan ang ginawa nilang pandaraya.”
“Enough!” sigaw ni Gabriel.
Bigla niyang hinablot ang gate at niyugyog.
Lumakas ang iyak ni Mateo sa loob.
“Mommy!”
Napalingon ako.
At sa parehong sandali, may humintong kotse sa dulo ng eskinita.
Bumukas ang pinto.
Bumaba si Atty. Beatriz Mercado.
Nakasuot siya ng itim na blazer, hawak ang leather folder, at diretso ang tingin kay Gabriel.
Kasama niya ang dalawang pulis.
Naramdaman kong nanghina ang mga tuhod ko, pero hindi dahil sa takot.
Dahil sa unang pagkakataon…
May dumating para sa akin.
Lumapit si Beatriz sa gate.
“Isabel, huwag mong bubuksan.”
Pagkatapos ay humarap siya kay Gabriel.
“Mr. Santos, I am counsel for Mrs. Isabel Santos. From this moment on, any communication should go through me.”
Tumawa si Gabriel.
Isang maikling tawang puno ng pangmamaliit.
“Beatriz? Seriously? College friend mo ang dinala mo?”
Hindi natinag si Beatriz.
“Yes. At ako rin ang abogadong magsasampa ng reklamo tungkol sa forged signature, attempted coercion, harassment, and possible psychological abuse.”
Nagbago ang hangin.
Ang mukha ni Madam Teresa ay hindi na mapinta.
Si Camille naman ay dahan-dahang umatras, parang ayaw nang madamay.
Pero nakita siya ni Beatriz.
“Ms. Reyes, huwag po kayong aalis. Your name appears in several financial documents.”
Nanlaki ang mata ni Camille.
“Wala akong alam diyan.”
“Good. Then you can explain that under oath.”
Napatingin siya kay Gabriel.
Sa unang pagkakataon, hindi na siya mukhang panalo.
Mukha siyang natatakot.
Isa sa mga pulis ang lumapit kay Gabriel.
“Sir, kailangan po namin kayong imbitahan sa presinto para magbigay ng statement.”
“Statement?” ulit ni Gabriel. “Ako ang nagre-report dito. Ang asawa ko ang unstable.”
Lumapit si Beatriz sa akin at tinuro ang cellphone ko.
“Isabel, naka-backup ba ang files?”
Tumango ako.
“Na-send ko na kagabi.”
“Saan?”
“Sa email ko. At sa’yo.”
Bahagyang tumaas ang kilay ni Beatriz.
“Good.”
Pagkatapos, humarap siya sa mga pulis.
“May recorded admission po tayo, documentary evidence, at witness. May bata ring may sakit sa loob na maaaring na-trauma sa ginawa nilang confrontation.”
Doon biglang sumingit si Madam Teresa.
“Hindi ninyo pwedeng gawin ito sa anak ko! Alam ba ninyo kung sino ang pamilya namin?”
Tiningnan siya ni Beatriz.
“Ma’am, sa korte po tayo magpapakilala.”
Napakalmado.
Napakaganda pakinggan.
Pero si Gabriel, hindi na nakapagtimpi.
Itinuro niya ako.
“Isabel, kapag ipinagpatuloy mo ito, sisiguraduhin kong hindi mo na makikita si Mateo.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Maging ang mga pulis ay napatingin sa kanya.
Napagtanto niya siguro ang nasabi niya.
Pero huli na.
Naka-record pa rin ang cellphone ko.
At sa likod ko, hindi ko napansin…
Nakatayo pala si Mateo sa pintuan.
Namumutla.
May luha sa pisngi.
Narinig niya ang lahat.
“Daddy…” mahina niyang sabi.
Napalingon si Gabriel.
Sa unang pagkakataon, may kakaibang ekspresyon sa mukha niya.
Hindi ko alam kung hiya.
Gulat.
O inis dahil nahuli siya ng sariling anak.
Umakyat ang iyak ni Mateo.
“Bakit mo ayaw makita ko si Mommy?”
Parang may pumunit sa dibdib ko.
Tumakbo ako papunta sa kanya, pero bago ko siya maabot, biglang humakbang si Camille.
“Gabriel, umalis na tayo. Please. Hindi maganda sa baby natin.”
Baby natin.
Sa harap ng anak ko.
Sa harap ni Mateo.
Sa harap ng batang kakatanong lang kung bakit siya gustong ilayo sa nanay niya.
Nakita kong nanlaki ang mga mata ni Mateo.
Tumingin siya sa tiyan ni Camille.
Pagkatapos kay Gabriel.
Pagkatapos sa akin.
“Mommy,” nanginginig niyang tanong, “may ibang baby si Daddy?”
Wala akong naisagot.
Ang galit ko, ang sakit ko, ang pagkapahiya ko, kaya kong lunukin.
Pero ang makita ang anak kong dahan-dahang nadudurog sa harap ng mga taong dapat nagpoprotekta sa kanya…
Iyon ang hindi ko kayang patawarin.
Tumayo ako at hinarap si Camille.
“Lumayo ka sa anak ko.”
Nagulat siya.
“Wala akong ginagawa.”
“Sinaktan mo siya.”
“Hindi ko kasalanan kung may anak kami ni Gabriel.”
Humakbang si Beatriz papalapit sa akin, marahil natatakot siyang sumabog ako.
Pero hindi ako sumabog.
Hindi na ako ang Isabel na madaling maitulak sa gilid.
Tumingin ako kay Camille.
“Hindi. Hindi kasalanan ng bata sa tiyan mo. Pero kasalanan mong pumunta rito para panoorin silang kunin ang anak ko.”
Namula siya.
At bigla, nagsalita ang isa sa dalawang lalaking kasama ni Gabriel.
“Sir Gabriel…”
Lahat kami napalingon.
Mukha siyang kabado.
“Hindi ko na po kayang manahimik.”
Nanigas si Gabriel.
“Marco,” mababa niyang sabi, “shut up.”
Pero mas lalo lang namutla ang lalaki.
Humakbang siya palapit sa pulis.
“Ako po ang driver minsan ni Sir. Ako po ang nagdala kay Ma’am Camille sa Makati condo. At… ako rin po ang pinapirma nilang witness sa ilang papeles.”
Nagbago ang mukha ni Madam Teresa.
“Wala kang karapatang magsalita!”
Pero tuloy-tuloy na si Marco.
“Hindi po ako abogado. Hindi ko alam noon. Pero nakita ko pong si Sir Gabriel mismo ang nag-practice ng pirma ni Ma’am Isabel sa opisina.”
Parang huminto ang lahat.
Kahit ang hangin.
Si Gabriel ay biglang sumugod kay Marco.
“You traitor!”
Agad siyang hinarang ng pulis.
Nagkagulo ang harapan ng gate.
Si Madam Teresa ay nagsisigaw na huwag hawakan ang anak niya.
Si Camille ay umiiyak, sinasabing masama ang pakiramdam niya.
Si Gabriel ay pilit kumakawala sa hawak ng pulis.
At ako…
Ako ay nakayakap kay Mateo, tinatakpan ang tenga niya habang nanginginig siya sa dibdib ko.
Akala ko iyon na ang pinakamasakit.
Akala ko iyon na ang pinakamasamang lihim na maririnig ko sa araw na iyon.
Pero mali ako.
Dahil sa gitna ng gulo, lumapit sa akin si Marco.
Namumutla.
nanginginig.
Halos hindi makatingin sa mukha ko.
“Ma’am Isabel,” pabulong niyang sabi, “may isa pa po kayong kailangang malaman.”
Tumingin ako sa kanya.
“Ano?”
Napatingin siya kay Mateo.
Pagkatapos kay Gabriel.
Pagkatapos kay Madam Teresa.
“Yung result po ng DNA test…”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.
“Anong DNA test?”
Biglang napasigaw si Gabriel mula sa hawak ng pulis.
“Marco, kapag sinabi mo iyan, papatayin kita!”
Pero huli na.
Nanginginig ang boses ni Marco habang sinasabi niya ang mga salitang tuluyang nagpatigil sa mundo ko.
“Tatlong taon na po nilang alam, Ma’am.”
Lumakas ang kabog ng dibdib ko.
“Alam ang ano?”
Napalunok siya.
“Hindi po si Sir Gabriel ang baog.”
Tumingin ako kay Gabriel.
At sa unang pagkakataon, nakita ko ang purong takot sa mukha niya.
Nagpatuloy si Marco.
“Si Ma’am Camille po ang hindi pwedeng magbuntis.”