Bumagsak ang ulan nang tuluyan habang hawak ko ang cellphone ni Adrian Santos. Ang aking puso, na tila puno ng tinik, ay biglang napuno ng pangungulila at pagkabigla. Habang nagta-type ako para mag-order ng pagkain, aksidenteng napindot ko ang chat window namin. Doon ko nakita ang mga pulang tuldok na matagal ko nang tinatago sa loob ng pitong taon—bawat mensahe ko ay nanatiling “unread.”

Pitong taon! Bawat pag-iyak ko sa kalagitnaan ng gabi, bawat paghingi ko ng tulong, ay nauuwi lamang sa maikling tugon na: [Okay.], [Sige.], [Busy ako.]

Ngunit nang lumipat ang aking tingin sa pinned chat niya, hindi ko matakpan ang pagkagulat ko. Nakalagay sa itaas: Isabelle Cruz – Research and Development. Ang mga boses notes ni Isabelle, bawat isa ay halos isang minuto ang haba, ay hindi man lang naiwan bilang unread. Bawat isa ay sinagot ni Adrian ng detalyado at may malasakit:

[Umuulan, hindi mo ba dala ang payong mo? Huwag kang gagalaw, dadaan ako sa’yo ngayon.]
[Hindi masarap ang pagkain sa Japanese resto? Bukas, dadalhin kita sa Quirino West para sa Cantonese, inihanda ko na ang chef para sa’yo.]

Siyamnapung segundo lang—isang minuto—na nagawang baguhin ang kanyang buong mundo para sa isa pang babae. Samantalang ang aking bawat minuto ng sakit at pangungulila ay nasasagot lamang ng kaswal na “[Okay.]”

Dahil dito, nagpasya akong tapusin ang lahat. Hinila ko ang aking maleta at nag-record ng huling voice message:
“Adrian Santos, tapos na tayo.”

Tatlong segundo lang, dumating ang sagot niya:
[Okay.]

Ngunit sa halip na madurog, nakangiti ako. Parang bumitaw ang bigat sa aking dibdib. Hindi man niya pinakinggan, ang dalawang salita na iyon ang nagbigay sa akin ng kalayaan.

At dito, sa kalagitnaan ng ulan, habang nakatayo ako sa gilid ng kalsada, naramdaman ko ang kakaibang lamig na pumapasok sa aking katawan. Ngunit bago ko tuluyang maiproseso ang lahat, isang bagay sa screen ng kanyang telepono ang biglang tumunog.

Mula sa pinned chat… isang boses note. Isa na namang 59-second panic recording mula kay Isabelle:
“Adrian, bumagsak ang tubo sa bahay ko, tubig ang nagkalat, may kuryente pa na nakasaksak… natatakot ako, hindi ko alam ang gagawin ko!”

Ang ngiti ni Adrian ay biglang nawala. Hinabol niya ang kanyang sasakyan sa gitna ng kalsada, hindi man lang inalok ako ng payong o nagpaalam ng maayos. Sa loob ng ilang segundo, naisip ko… hindi na ako mahal ni Adrian.

Ngayon, nakatayo ako sa ilalim ng ulan, ang aking maleta sa gilid, ang puso ko’y napupuno ng tanong: Ano ang gagawin ko ngayon? Papaano ko haharapin ang lalaking pitong taon kong minahal, na ngayon ay may ibang pinapahalagahan sa lungsod ng Quezon?

Ang susunod na eksena ay magpapakita ng aking desisyon habang unti-unti kong tinatanggap ang katotohanan—pero ano ang mangyayari sa aming relasyon at sa aking puso?

PARTE2

Hindi ko pinili ang mamahaling French restaurant na inihanda niya. Sa halip, pumasok ako sa LRT station, umakyat sa escalator, at bumalik sa aming apartment. Pumasok sa kwarto, hinila ko ang malaking black luggage mula sa ilalim ng aparador. Ito ang aking huling sandali sa bahay na iyon.

Habang nag-iimpake, napansin ko ang mga lumang litrato namin, mga ticket ng sine, at kahit ang lumang keychain na regalo niya. Naalala ko ang pitong taon ng pagmamahal—ngunit sa oras na iyon, napagtanto ko, iyon ay isang ilusyon lamang.

Kinabukasan, naglakad ako sa Taguig para mag-check ng bagong apartment. Sa bawat hakbang, naramdaman ko ang kalayaan, at unti-unti, ang init ng bagong simula. Hindi ko na kailangan ng lalaking handang tumakbo para sa ibang babae sa loob ng isang minuto, ngunit hindi sa akin sa loob ng pitong taon.

Ngunit, sa kalagitnaan ng linggo, isang tawag ang dumating mula kay Adrian. Humihingi siya ng paliwanag, na parang ngayon lang niya napagtanto ang sakit na naidulot niya. Hindi ko na siya pinayagan pumasok sa aking buhay. Tinapos ko ang tawag at itinapon ang kanyang numero sa trash.

Sa huling bahagi ng kuwento, natutunan ko ang isang mahalagang leksyon: Ang oras at damdamin natin ay hindi dapat ilaan sa mga taong hindi tunay na nagbibigay halaga sa atin. Ang pitong taon ng pangungulila ay nagturo sa akin na maging matapang, at sa huli, ang pinakamahalaga ay ang pagmamahal sa sarili.

Ngayon, sa bagong apartment sa Makati, nakangiti ako habang nakaharap sa salamin. Ang ulan sa labas ay parang hugot ng nakaraan—malamig, matindi, ngunit pansamantala lamang. Pinili ko na ang sarili ko, at hindi ko na hinahayaan ang sinuman na maging dahilan ng aking luha.

Mensahe sa mga mambabasa:
“Huwag mong ipagkait ang sarili mo ng tunay na pagmamahal. Kapag ang isa ay hindi handang pahalagahan ka, may lugar sa mundo para sa taong tunay na magmamahal sa’yo—huwag matakot na ilabas ang sarili mo sa dilim at maglakad patungo sa liwanag.”