Pagkabalik ko matapos ang apat na taong pag-aaral sa abroad, nadiskubre kong may iba nang nakatira sa mansion na binili ng mama ko para sa akin.
Sinampal pa ako ng isang estrangherang babae sa mismong harap ng pinto at ipinagmalaking siya raw ang “nag-iisang anak na babae” ng mama ko.
Hanggang sa lumabas ang lalaking nasa loob ng bahay… at tinawag ang pangalan ko.

Pagkalipas ng apat na taon ng pag-aaral sa abroad, kakalapag ko pa lang sa airport nang ipadala agad ni Mama ang susi ng bago kong bahay.

— Napalinis ko na lahat. Magpahinga ka muna roon bago ka magsimula sa kumpanya sa susunod na linggo.

Napangiti ako.

— Himala yata ‘to. Papayagan mo na rin akong mamuhay nang parang normal na tao?

Maikli lang ang sagot ni Mama.

— Bahay mo ‘yan. Walang ibang puwedeng tumira diyan.

Hindi ko na masyadong inisip iyon.

Pagod na pagod ako mula sa halos sampung oras na biyahe. Ang gusto ko lang ay makatulog nang mahimbing.

Nasa isang mamahaling subdivision sa may burol ang bahay. Tahimik ang paligid, puno ng matataas na puno, at sobrang higpit ng seguridad—tatlong beses chine-check ang bawat sasakyang pumapasok.

Hinila ko ang maleta ko papunta sa puting dalawang palapag na bahay at inilagay ang passcode.

Error.

Sinubukan ko ulit.

Mali pa rin.

Eksakto namang kukunin ko na sana ang cellphone ko para tawagan si Mama nang bumukas bigla ang pintuan sa likod-bahay.

Isang babae na naka-silk na nightgown ang lumabas.

Mula ulo hanggang paa ay tiningnan niya ako nang may pagdududa.

— Sino ka?

Hindi pa ako nakakasagot nang bigla niyang hablutin ang maleta ko.

— Ang kapal ng mukha mo. Nagawa mo pang pumunta rito?

Napakunot-noo ako.

— Sa tingin ko may hindi pagkakaintindihan. Binili ng mama ko ang bahay na ‘to para sa akin.

Malakas siyang natawa na parang nakarinig ng pinakanakakatawang biro sa buong buhay niya.

— Mama mo?

— Alam mo ba kung sino talaga ang may-ari ng bahay na ‘to?

Hindi pa ako nakakapagsalita nang bigla niya akong sinampal.

Pak!

Umalingawngaw ang tunog sa paligid.

Nanginginig ang tenga ko sa sakit.

Malamig ang tingin niya sa akin.

— Pinakakinasusuklaman ko ang mga babaeng habol sa mayayamang lalaki.

Napahigpit ang kamao ko.

— Baliw ka ba?

Ngumisi siya.

— Baliw?

— Ako ang fiancée ni Marco. Isang buwan na lang, ikakasal na kami.

Natigilan ako sandali.

Marco.

Ang batang lalaking dati naming kapitbahay.

Iyung iyakin na palaging nakasunod sa akin noong bata pa kami.

Mahigit sampung taon na kaming hindi nagkita.

Pero ang mas kakaiba…

Mukhang matagal nang nakatira ang babaeng ito sa bahay na binili ng mama ko para sa akin.

Huminga ako nang malalim.

— Siguro may misunderstanding lang.

— Walang misunderstanding.

Lumapit pa siya at tinaasan ako ng kilay.

— Kilala ko na ang mga babaeng kagaya mo. Narinig mong ikakasal na si Marco kaya pumunta ka rito para manghingi ng pera, tama ba?

— Last warning. Umalis ka rito.

Kinuha ko ang cellphone ko para tawagan si Mama.

Pero agad niya iyong hinampas.

Tumilapon ang cellphone ko sa marmol na sahig.

Basag ang screen.

Doon talaga sumabog ang galit ko.

— Pulutin mo ‘yan.

Nanlaki ang mata niya.

— Inuutusan mo ako?

Malamig ko siyang tinitigan.

— Hindi ko alam kung sino ka. Pero bahay ito ng mama ko.

— Kapag hinawakan mo pa ulit ang gamit ko, tatawag ako ng pulis.

Bigla siyang tumawa.

Pagkatapos ay inilabas niya ang cellphone niya at binuksan ang gallery.

Libo-libong litrato.

Kasama niya si Mama sa mga party.

Sa mga charity dinner.

Sa mga bakasyon.

Mayroon pang litrato na si Mama mismo ang nagsusuot ng mamahaling kuwintas sa kanya sa isang auction event.

Dahan-dahang humigpit ang hawak ko.

Hindi ko kailanman nakita ang babaeng ito sa buhay ni Mama.

Sa apat na taon ko sa abroad, ni minsan hindi siya nabanggit.

Nang makita niya ang reaksyon ko, lalo siyang naging mayabang.

— Nakita mo?

— Matagal na akong tinuturing na anak ni Tita.

— Eh ikaw? Sino ka ba?

— Isang anak na apat na taon nang wala sa bansa tapos biglang babalik para magpanggap na pamilya?

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Unti-unting pumasok sa isip ko ang isang nakakatakot na posibilidad.

Sa apat na taon kong wala…

Ano ba talaga ang nangyari rito?

Eksaktong sandaling iyon, bumukas ang pintuan sa loob ng bahay.

Isang lalaki ang bumaba mula sa hagdan.

Naka-itim na polo siya, nakatupi hanggang siko ang manggas.

Pamilyar ang mukha pero mas matured na ngayon.

Si Marco.

Pagkakita niya sa akin, bigla siyang natigilan.

Nabitawan niya ang hawak na baso.

Nagkalat sa sahig ang basag na salamin.

— …Lia?

Paos ang boses niya.

Agad kumapit sa braso niya ang babae.

— Kilala mo siya?

Hindi sumagot si Marco.

Nakatitig lang siya sa akin na parang hindi makapaniwala.

Samantalang ako…

Tahimik na tiningnan ang lalaking nakatayo sa loob ng bahay ko.

Pagkatapos ay dahan-dahang nagsalita.

— Gaano ka na katagal nakatira rito?

Biglang bumigat ang hangin.

Agad sumingit ang babae.

— Siyempre dito kami nakatira! Bahay namin ‘to kaya—

— Tumahimik ka.

Malakas na sigaw ni Marco.

Nanigas ang mukha ng babae.

At lalo namang lumamig ang pakiramdam ko.

Dahil doon ko na-realize…

Alam ni Marco kung kanino talaga ang bahay na ito.

At alam din niya kung sino ako.

Pero hinayaan pa rin niyang ibang babae ang tumira rito sa buong panahong wala ako.

Napatawa ako nang malamig.

Isang klaseng ngiti na kahit ako, hindi ko makilala sa sarili ko.

— Marco…

— May kailangan kang ipaliwanag sa akin.

— Paano naging bahay ninyong dalawa ang bahay ko?
…

Biglang namutla si Marco.

Halatang gusto niyang magsalita pero walang salitang lumalabas sa bibig niya.

Samantalang ang babaeng nasa tabi niya ay mas lalong humigpit ang kapit sa braso niya.

— Marco… bakit mo siya sinisigawan para sa babaeng ‘to?

Hindi siya pinansin ni Marco.

Nakatingin lang siya sa akin.

Parang apat na taon siyang hindi huminga.

Mabigat ang boses niya nang magsalita.

— Lia… bakit hindi ka nagsabi na uuwi ka ngayon?

Napatawa ako nang malamig.

— Kailangan ko pa bang magpaalam bago umuwi sa sarili kong bahay?

Tumahimik siya.

At sapat na ang katahimikang iyon para mas lalo akong magalit.

Dahan-dahan akong yumuko, pinulot ang basag kong cellphone, saka diretso siyang tiningnan.

— Ayusin mo ‘to.

— Ngayon din.

Bago pa makapagsalita si Marco, sumingit na agad ang babae.

— Excuse me? Bakit kami ang mag-aayos niyan? Siya itong biglang sumulpot dito!

Pagkatapos ay muli niya akong tinuro.

— Marco, hindi mo ba nakikita? Halatang scammer lang siya!

— Baka matagal ka nang niloloko ng babaeng ‘to!

Biglang nagdilim ang mukha ni Marco.

— Selena, tama na.

Nanlaki ang mata ng babae.

— Ako pa ang pinapatahimik mo?!

— Ako ang fiancée mo!

— At ako ang kasama mo rito sa loob ng apat na taon!

Pagkasabi niya noon, bigla akong natahimik.

Apat na taon.

Eksaktong apat na taon.

Parehong panahon noong umalis ako ng bansa.

Napansin ni Marco ang pagbabago ng ekspresyon ko kaya agad siyang lumapit.

— Lia, hindi ganito ang iniisip mo—

— Huwag mo akong hawakan.

Malamig kong iniwas ang kamay niya.

Sa unang pagkakataon mula nang makita niya ako, doon siya tuluyang natigilan.

Namumula na ang gilid ng mukha ko dahil sa sampal.

Punit din ang manggas ng blouse ko dahil sa paghila sa akin kanina.

Kitang-kita iyon ni Marco.

At kitang-kita ko rin kung paano unti-unting nagbago ang ekspresyon niya.

Mula pagkagulat…

Hanggang sa galit.

Dahan-dahan siyang lumingon kay Selena.

— Sinaktan mo siya?

Parang saka lang nakaramdam ng kaba si Selena.

— A-ako? Siya ang naunang manggulo rito!

— Hindi ko alam na kilala mo pala siya!

— At saka… bakit ba parang kasalanan ko?!

Hindi na sumagot si Marco.

Tahimik siyang lumapit sa akin.

Pagkatapos ay hinubad niya ang suot niyang coat at maingat na ipinatong sa balikat ko.

Katulad ng ginagawa niya noon kapag nilalamig ako tuwing umuulan.

Pero ngayon…

Wala na iyong dating init.

Inalis ko agad ang coat niya.

— Huwag ka nang magpanggap na concerned.

Halatang nasaktan siya sa sinabi ko.

Pero bago pa siya makapagsalita, may humintong sasakyan sa harap ng gate.

Pagkabukas ng pinto, mabilis na bumaba si Mama.

Naka-formal attire pa siya, halatang diretsong galing meeting.

Pagkakita niya sa akin, agad siyang namutla.

— Lia?!

Mabilis siyang lumapit.

Pero nang makita niya ang maga kong mukha at basag kong cellphone, tuluyan siyang napatigil.

Unti-unting lumamig ang tingin niya.

— Sino ang gumawa nito?

Tahimik ang paligid.

Walang nagsalita.

Hanggang sa dahan-dahang itinuro ko si Selena.

— Siya.

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Selena.

— Tita, teka lang po, may misunderstanding lang—

Pak!

Isang malakas na sampal ang tumama sa kanya.

Napasinghap ang lahat.

Pati ako ay natigilan.

Hindi kailanman nananakit si Mama.

Pero sa pagkakataong iyon, nanginginig siya sa galit.

— Ilang beses kong sinabi sa’yo…

— Walang puwedeng humawak sa anak ko.

Namumutla si Selena habang hawak ang pisngi niya.

— A-anak…?

Malamig ang boses ni Mama.

— Siya si Lia.

— Ang tunay kong anak.

— Ang nag-iisang tagapagmana ng lahat ng meron ako.

Parang gumuho ang buong mundo ni Selena.

Paulit-ulit siyang umiling.

— H-hindi…

— Hindi posible ‘yan…

— Ako ang kasama mo sa lahat ng event…

— Ako ang ipinapakilala mong anak…

Napapikit si Mama.

Pagbukas niya ng mata, halatang pagod na pagod na siya.

— Hindi kita ipinakilala bilang anak.

— Ikaw mismo ang nag-assume.

— At hinayaan kitang manatili dahil naaawa ako sa sitwasyon mo noon.

Biglang nanigas si Selena.

At doon ko lang nalaman ang totoo.

Dalawang taon pala ang nakalipas nang muntik mabangga si Mama habang pauwi mula trabaho.

Si Selena ang tumulong sa kanya noon.

Naospital si Mama nang ilang linggo.

At habang wala ako sa bansa, si Selena ang madalas na nag-aalaga sa kanya.

Kalaunan, naging malapit sila.

Pero hindi kailanman inisip ni Mama na aabot sa ganito.

Hindi niya alam na ginagamit ni Selena ang pangalan niya para magmukhang tunay na anak ng mayamang pamilya.

Mas lalong hindi niya alam…

Na pinapapasok na pala nito ang fiancé niya sa bahay ko.

Humarap si Mama kay Marco.

Malamig ang mukha niya.

— At ikaw.

— Bakit ka nandito?

Tahimik si Marco.

Pagkatapos ng ilang segundo, saka siya nagsalita.

— Tita… hindi ko alam na bahay pala ito ni Lia.

Napatawa ako nang mapait.

— Talaga?

— Hindi mo alam?

— O pinili mo lang paniwalaan ang gusto mong paniwalaan?

Namula ang mata niya.

At sa unang pagkakataon, nakita kong nawalan ng composure si Marco.

— Hinanap kita sa loob ng apat na taon, Lia.

— Araw-araw.

— Pero wala akong balita sa’yo.

— Tapos biglang dumating si Selena…

— Sabi niya close raw kayo ni Tita.

— At sinabi niyang ipinagkasundo raw ng pamilya namin ang kasal.

Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.

Hindi dahil nagseselos ako.

Kundi dahil napagtanto kong…

Napakadaling napalitan ng puwesto ko.

Tahimik akong tumingin sa kanya.

— Kaya naniwala ka agad?

Hindi siya nakasagot.

At sapat na ang katahimikang iyon.

Huminga ako nang malalim.

Pagkatapos ay diretso kong sinabi:

— Lumabas kayong dalawa rito.

Natigilan silang lahat.

Pati si Mama ay napalingon sa akin.

Malamig kong inulit.

— Ayokong makita kayong dalawa sa bahay ko.

— Ngayong gabi rin.

Biglang nataranta si Selena.

— Teka lang! Hindi mo puwedeng gawin ‘to!

— Narito lahat ng gamit ko!

— At saka ikakasal na kami ni Marco!

Tahimik akong tumingin sa kanya.

— Problema n’yo na ‘yan.

Pagkatapos ay dumaan ako sa tabi nila at diretsong pumasok sa loob ng bahay.

Pero bago tuluyang sumara ang pinto…

Narinig ko ang malamig na boses ni Mama.

— Simula bukas, ipapahinto ko lahat ng card at allowance na ginagamit mo.

— At tungkol sa engagement na ‘yan…

— Hindi matutuloy.

Umalingawngaw ang hysterical na sigaw ni Selena sa buong subdivision.

Pero hindi na ako lumingon.

…

Kinabukasan, kumalat agad ang balita sa buong upper circle.

Ang babaeng nagpapanggap na “nag-iisang anak” ng isang kilalang businesswoman ay pinalayas mula sa mansion.

Mas malala pa roon…

Lahat ng social media posts niya ay nagsimulang mabunyag na puro kasinungalingan.

Ang designer bags na ipinagyayabang niya?

Hindi pala sa kanya.

Mga alahas?

Hiram lang para sa event.

Pati engagement ring niya kay Marco…

Hindi pa pala officially naibibigay.

Sa loob lang ng dalawang araw, bumaliktad ang trato ng lahat sa kanya.

At doon ko rin nalaman ang isa pang sikreto.

Matagal nang gustong tapusin ni Marco ang relasyon nila.

Pero bawat beses na makikipaghiwalay siya, ginagamit ni Selena si Mama para manipulahin siya.

Dahil alam niyang malambot ang puso ni Mama sa kanya.

Ngunit tapos na ang lahat noon.

Tatlong araw matapos akong umuwi, tuluyan nang umalis si Selena sa subdivision.

At si Marco…

Araw-araw siyang naghihintay sa labas ng gate ng bahay ko.

Umaga.

Gabi.

Ulan man o init.

Hindi siya pumapalya.

Hanggang isang gabi, nadatnan ko siyang nakaupo sa harap ng bahay habang malakas ang ulan.

Basang-basa siya.

At hawak niya ang lumang keychain na regalo ko sa kanya noong high school.

Dahan-dahan akong huminto sa harap niya.

Nag-angat siya ng tingin.

Namumula ang mata niya.

— Lia…

— Hindi kita nakalimutan kahit isang araw.

Mahina akong natawa.

— Pero pinapasok mo pa rin siya sa bahay ko.

Parang sinaksak ang mukha niya sa sakit.

— Alam ko.

— Kaya wala akong karapatang humingi ng tawad.

Tahimik kaming dalawa habang bumubuhos ang ulan.

Hanggang sa muli siyang nagsalita.

— Pero kung may isang pagkakataon pa…

— Gagawin ko lahat para bumawi.

Matagal ko siyang tinitigan.

Pagkatapos ay dahan-dahan kong iniabot ang payong ko sa kanya.

— Marco.

— Hindi dahil pinatawad kita ibig sabihin makakabalik tayo sa dati.

Namasa lalo ang mga mata niya.

Pero sa unang pagkakataon mula nang makita niya ulit ako…

Ngumiti siya.

Isang taon ang lumipas.

Unti-unti kong inayos ang buhay ko sa bansa.

At sa wakas, natutunan ko ring hindi lahat ng pagkawala ay pagtataksil.

Minsan…

May mga taong naliligaw lang.

At kung talagang mahal ka nila—

Babalik at babalik sila sa’yo.

Sa araw ng birthday ni Mama, muling nabuhay sa liwanag ang dating tahimik na mansion.

Punong-puno ng tao ang garden.

At habang hawak ko ang wine glass ko, biglang may lumuhod sa harap ko.

Si Marco.

Napasinghap ang lahat.

Ngunit hindi na ako nagulat.

Dahil matagal ko nang alam.

Mula pa noong araw-araw siyang naghihintay sa labas ng bahay ko sa ilalim ng ulan…

Hindi na siya aalis muli.

Mahina siyang ngumiti habang inilalabas ang maliit na velvet box.

— Lia.

— This time…

— Maaari ba kitang ligawan ulit nang tama?