Dahil sawang-sawa na ako sa paulit-ulit na blind date, pabiro kong sinabi na papakasalan ko na lang ang anak ng landlady namin.
Sampung minuto lang ang lumipas, nakasakay na ako sa kotse ng isang lalaking sobrang lamig ng aura na parang CEO sa drama.
Pero ang mensaheng natanggap niya sa elevator… iyon ang tunay na nagpaglamig ng buong katawan ko.

Dalawang buwan na akong pilit na pinapa-blind date ni Aling Rosa — ang may-ari ng inuupahan kong boarding house.

Hindi bababa sa dalawang lalaki bawat linggo.

Mayabang na bank manager.
May lalaking unang tanong agad kung nagpapadala raw ba ako ng pera sa probinsya.
May isa pang nagsama pa ng ate niya para “tumulong mamili” ng magiging girlfriend.

Umabot na sa puntong kapag naririnig ko ang tsinelas ni Aling Rosa sa hallway, gusto ko nang magpatay ng ilaw at magpanggap na wala sa kwarto.

Gabing iyon, kararating ko lang galing trabaho matapos ang halos labindalawang oras na tayong-tayo sa mall.

Pagkabukas ko ng pinto, bagsak agad ako sa lumang monoblock chair.

Pero wala pang limang minuto—

Tok. Tok. Tok.

“Isabel, buksan mo nga.”

Napapikit ako.

Tapos na.

Isa na namang blind date.

Pagbukas ko ng pinto, nandoon nga si Aling Rosa, may dalang mainit na lugaw.

Nakakangiti pa.

“Libre ka ba bukas? May kakilala akong marine engineer, malaki sweldo.”

Tuluyan na akong sumabog.

“Aling Rosa!”

Napahawak ako sa ulo ko.

“Kung gusto n’yo talaga akong ipakasal, eh ‘di ako na lang ang ipakasal n’yo sa anak n’yo!”

Biglang natahimik ang paligid.

Nawala ang ngiti sa mukha niya.

Diretso niya akong tinitigan.

Pagkalipas ng tatlong segundo…

Bigla siyang tumakbo papunta sa kwarto niya.

Natigilan ako.

Maya-maya lang, narinig ko na ang tunog ng mga drawer na binubuksan at sinasarado.

Pagkatapos, bumalik siya habang may hawak na makapal na envelope.

“Tara!”

“H-Ha?”

“Puntahan natin ang anak ko!”

Nanlaki ang mata ko.

“Aling Rosa… biro lang po ‘yon…”

“Matagal na kitang hinihintay!”

Hinila niya agad ang braso ko na parang takot siyang tumakas ako.

Halos makaladkad niya ako pababa ng lumang boarding house.

Pero paglabas namin ng eskinita—

Bigla akong natigilan.

May nakaparadang itim na luxury SUV sa ilalim ng poste ng ilaw.

Napakakinis ng sasakyan, parang hindi bagay sa lugar namin.

Unti-unting bumukas ang pinto.

At may lalaking bumaba.

Nakatupi ang manggas ng itim niyang polo.
Matangkad.
Malamig ang mukha.
Tipong isang tingin pa lang, hindi mo na kayang lapitan.

Paglabas niya, parang tumahimik bigla ang buong paligid.

Hindi pa ako nakakaimik nang ituro na ako ni Aling Rosa.

“Iyan siya!”

Tumingin sa akin ang lalaki.

Malalim ang tingin.

Malamig.

Parang taong sanay nang nasa taas ng mundo.

“Siya ba?”

Mababa ang boses niya.

Mabilis tumango si Aling Rosa.

“Kapag tumanggi ka pa, ibebenta ko talaga lahat ng resort mo at ido-donate ko!”

Muntik akong mabulunan.

Resort?

Napalingon ako kay Aling Rosa.

Ang landlady naming buwan-buwan mismo naniningil ng upa at tubig…

May anak na may resort?

Tahimik ang lalaki ng ilang segundo.

Pagkatapos ay lumapit siya sa akin.

Sobrang lapit na naamoy ko ang malamig niyang pabango.

“Pangalan mo?”

“… Isabel.”

“Ako si Rafael.”

“Ah… alam ko na…”

“Hindi.” Diretso siyang tumingin sa mga mata ko. “Ang ibig kong sabihin, simula ngayon, tandaan mo nang mabuti ang pangalan ko.”

Malakas na kumabog ang dibdib ko.

Hindi ko maintindihan kung bakit.

Sa likod namin, halos maiyak na sa tuwa si Aling Rosa.

“Sige na! Mag-usap kayo sa sasakyan!”

Hindi pa ako nakakareact nang maitulak na niya ako papasok.

Katabi ko si Rafael sa likod.

Napakalawak ng loob ng sasakyan.

Samantalang ako, halos hindi makahinga sa kaba.

Pero siya…

Kalma lang.

May hawak siyang tablet at nagbabasa ng kung anong documents na puro English.

Palihim ko siyang tiningnan.

Matangos ang ilong.
Matigas ang panga.
Manipis ang labi.

Gwapo.

Pero sobrang layo ng dating.

Parang taong ipinanganak sa mundong hindi ko kailanman maaabot.

Halos apatnapung minuto kaming bumiyahe.

Hanggang sa huminto kami sa harap ng napakaluhong condominium sa tabing dagat.

Natulala ako habang nakayuko pa ang mga guard sa pagbukas ng gate.

Naunang bumaba si Rafael.

Ako naman, hindi makagalaw.

“Bakit tayo nandito?”

“Uuwi.”

“… Bahay nino?”

“Sa akin.”

Napatingala ako sa napakataas na building.

Nanghina ang tuhod ko.

“Huwag mong sabihing… dito ka nakatira?”

“Mm.”

“At si Aling Rosa?”

“Tatlo ang unit niya rito.”

Pakiramdam ko huminto ang utak ko.

Tatlo?

Iyong landlady naming naka-daster at tsinelas araw-araw…

May tatlong luxury condo sa tabing dagat?

Pinindot ni Rafael ang private elevator.

Pero habang bumubukas ang pinto nito, biglang nag-vibrate ang cellphone niya.

Tumingin siya sa screen.

At agad nagbago ang ekspresyon niya.

Hindi ko sinasadyang masilip ang unang message.

【Lumabas na po ang latest test result mula sa ospital.】

Kasunod agad noon ang isa pang notification.

【Lumalala na po ang brain tumor ng ginang.】

Hindi pa ako nakakagalaw nang agad niyang pinatay ang screen.

Pero sa sandaling iyon—

Malinaw kong nakita.

Bahagyang nanginig ang kamay niya.

Napakaliit lang.

Pero totoo.

Bumukas ang elevator.

Nakatayo siya sa ilalim ng dilaw na ilaw, diretso pa rin ang likod.

Pero mas mabigat na ang boses niya.

“Isabel.”

“… Ha?”

“Kung gusto mong umatras, may oras ka pa.”

Naguluhan akong tumingin sa kanya.

At eksaktong sandaling iyon—

Biglang bumukas ang pinto ng condo sa harapan namin.

May babaeng nasa edad singkwenta ang tumakbo palabas habang umiiyak.

“Sir Rafael… nawalan na naman po ng malay si Ma’am!”

Biglang nag-iba ang mukha ni Rafael.

Agad siyang tumakbo paloob.

At ako…

Naiwang nakatayo sa mamahaling hallway na parang nawalan ng ulirat.

Hanggang sa bago tuluyang magsara ang pinto—

May nakita ako sa loob ng sala.

Isang wedding picture.

Sa larawan, may lalaking naka-suit na halos kamukha mismo ni Rafael.

Parang kambal.

Pero sa ilalim ng frame…

May maliit na altar.

At ang lalaking nasa memorial picture—

Siya mismo ang asawa ni Aling Rosa.
…

Nanigas ang buong katawan ko.

Hindi ako makagalaw.

Ang lalaking nasa memorial picture…

Halos eksaktong kamukha ni Rafael.

Parehong mata.
Parehong hugis ng mukha.
Parehong malamig na aura.

Kung hindi dahil sa itim na ribbon sa larawan, iisipin kong si Rafael mismo ang nasa picture frame.

Biglang may malamig na boses na nagsalita mula sa likod ko.

“Kambal kami.”

Napapikit ako sa gulat at mabilis na lumingon.

Nakatayo si Rafael sa likod ko.

Mukha siyang pagod na pagod.

Bahagyang magulo ang buhok niya, at nakabukas na ang unang dalawang butones ng polo niya—parang hindi na niya naisip ayusin ang sarili matapos tumakbo papasok.

Tahimik lang siyang nakatingin sa memorial picture.

“Kuya ko siya.”

Hindi ako agad nakapagsalita.

“Anong nangyari sa kanya?”

Ilang segundo siyang hindi sumagot.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumapit sa picture frame.

“Namatay siya dalawang taon na ang nakalipas.”

Mabigat ang boses niya.

“Car accident.”

Napayuko ako.

Hindi ko alam kung ano ang dapat sabihin.

Tahimik ang buong sala.

Tanging tunog lang ng oxygen machine mula sa loob ng kwarto ang maririnig.

Maya-maya, may nurse na lumabas.

“Sir Rafael, stable na po si Ma’am.”

Napapikit si Rafael na parang saka lang siya nakahinga nang maayos.

At doon ko unang nakita—

Hindi CEO.
Hindi malamig na lalaki.
Hindi mayamang taong hindi maaabot.

Kundi isang anak na desperadong natatakot mawalan ng natitirang pamilya.

…

Hindi ako umuwi nang gabing iyon.

Hindi ko rin alam paano nangyari.

Basta paggising ko kinaumagahan, nasa guest room na ako ng condo.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko…

Nagising ako sa higaan na mas malambot pa sa ulap.

Paglabas ko ng kwarto, nadatnan kong nagluluto si Aling Rosa sa kusina.

Naka-daster pa rin siya.

Tsinelas pa rin.

At parang normal lang lahat.

“Gising ka na pala, hija.”

“Aling Rosa…”

Ngumiti siya.

“Takot ka na ba sa amin?”

Mabilis akong umiling.

Hindi ko rin maintindihan kung bakit hindi ako natatakot.

Siguro dahil kahit gaano kayaman ang lugar na iyon…

Pareho pa rin si Aling Rosa.

Siya pa rin iyong landlady na nag-iiwan ng pagkain sa harap ng kwarto ko kapag alam niyang hindi ako nakakakain nang maayos.

Siya pa rin iyong galit na galit kapag gabi na akong umuuwi.

Tahimik akong umupo sa harap niya.

“Bakit po ako?”

Huminto siya sa paghihiwa ng bawang.

“Dahil mabuti kang tao.”

“Marami namang mabubuting tao.”

“Pero hindi lahat marunong magmahal nang walang hinihinging kapalit.”

Hindi ako nakasagot.

Tumingin siya sa akin at ngumiti nang malungkot.

“Alam mo ba kung bakit ayaw magpakasal ni Rafael?”

Umiling ako.

“Dahil noong mamatay ang kuya niya… siya na ang sumalo sa lahat.”

Tahimik akong nakinig.

“Negosyo. Resort. Mga utang. Pati sakit ko.”

Unti-unti siyang natahimik.

“Pakiramdam niya kapag nagmahal siya ng tao… mawawala rin.”

Hindi ko namalayang sumikip pala ang dibdib ko habang nakikinig.

“Pero noong nakita kita…”

Ngumiti siya.

“Nakita kong unang beses siyang tumigil para tumingin sa isang babae.”

Napakurap ako.

“Hindi po totoo ‘yan…”

“Akala mo hindi ko napansin?”

Mahina siyang natawa.

“Tatlong taon kang umuupa sa akin. Kahit kailan, hindi bumisita si Rafael sa boarding house.”

Natigilan ako.

“Pero noong gabing nasiraan ka ng electric fan at nilagnat ka…”

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.

“…siya ang bumili ng bagong fan at gamot.”

Parang huminto ang mundo ko.

“Ano?”

“Hindi ko sinabi kasi alam kong tatakbo ka.”

Hindi ako makapaniwala.

Biglang pumasok sa isip ko ang gabing iyon.

May nag-iwan ng gamot at bagong electric fan sa harap ng kwarto ko.

Akala ko si Aling Rosa.

Pero…

“Pati noong muntik kang mawalan ng trabaho dahil sa maling report…”

Patuloy niya.

“Si Rafael ang kumausap sa manager ninyo.”

Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi iyon posible.

Ni halos hindi ko nga siya nakikita noon.

Parang nabasa ni Aling Rosa ang isip ko.

“Palagi ka niyang nakikita.”

“…”

“Hindi mo lang siya napapansin.”

…

Pagkatapos ng breakfast, umalis si Rafael para sa meeting.

Akala ko tapos na ang kakaibang araw na iyon.

Hindi pala.

Bandang hapon, may dumating na babae sa condo.

Mataas.
Maganda.
Sobrang elegante.

At halatang mayaman.

Diretso siyang tumingin sa akin mula ulo hanggang paa.

Ikalawang beses ko pa lang makaranas ng ganoong klaseng tingin.

Iyong tingin na parang isa kang bagay na hindi dapat naroon.

“Ako si Vanessa.”

Malamig ang boses niya.

“Fiancée ako ni Rafael.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Natigilan ako.

“A-Ano?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Hindi ba sinabi sa’yo ni Tita Rosa?”

Pakiramdam ko biglang nawalan ng hangin ang paligid.

Sakto namang bumukas ang elevator.

At lumabas si Rafael.

Agad siyang nagsalita nang makita ang babae.

“Vanessa.”

Lumapit ito sa kanya at hinawakan ang braso niya.

“Rafa, kailangan nating pag-usapan ang engagement announcement.”

Nanigas ako.

Engagement.

Announcement.

Unti-unting bumaba ang tingin ko.

Oo nga naman.

Paanong magiging posible ang lahat ng iniisip ko?

Isa lang akong empleyada sa mall.

Samantalang sila…

Parang ipinanganak sa mundong hindi ko maaabot.

Tahimik akong umatras.

“Magpapaalam na po ako, Aling Rosa.”

“Isabel—”

Ngunit ngumiti lang ako.

“Salamat po sa lahat.”

Pagkatapos noon, umalis ako.

…

Akala ko doon na matatapos ang lahat.

Bumalik ako sa boarding house.

Nag-empake.

At nagsimulang umiwas.

Hindi ko sinasagot ang tawag ni Aling Rosa.

Lalong hindi si Rafael.

Pero makalipas ang tatlong araw—

Biglang dumating ang manager namin sa branch.

Kasama ang regional director.

Nagulat kaming lahat.

Mas lalo akong nagulat nang dire-diretso silang lumapit sa akin.

“Miss Isabel?”

“Opo?”

“May gustong kumausap sa’yo.”

Pagharap ko—

Nandoon si Rafael.

Naka-itim na polo.
Diretso ang tindig.
At buong mall nakatingin sa kanya.

“P-Paano ka nakapasok dito?”

“Maliit na mall lang ito. Madali.”

Halos himatayin ang manager ko sa tabi.

Lumapit siya sa akin.

“At bakit mo ako iniiwasan?”

Napakurap ako.

“May fiancée ka.”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Pagkatapos ay biglang natawa nang mahina.

Unang beses kong makita siyang ngumiti nang totoo.

“Ex-fiancée.”

“…Ha?”

“Business engagement lang iyon.”

“Totoo?”

“Tinapos ko na.”

Napatitig lang ako sa kanya.

“Bakit?”

Diretso siyang tumingin sa akin.

“At ikaw pa talaga ang nagtatanong?”

Pakiramdam ko umiinit ang tenga ko.

Unti-unti siyang lumapit.

“Isabel.”

Mababa ang boses niya.

“Nung sinabi mong papakasalan mo ako…”

Halos hindi ako makahinga.

“…iyon ang unang beses sa dalawang taon na gusto kong mabuhay ulit nang normal.”

Biglang kumirot ang dibdib ko.

Tumingin siya sa akin na parang pagod na pagod nang magpanggap na malamig.

“Pagod na akong maging mag-isa.”

Hindi ko namalayang namumuo na pala ang luha ko.

“Pero hindi ako bagay sa mundo mo…”

Mahina akong napailing.

Ngumiti siya nang bahagya.

Pagkatapos ay inilabas niya ang wallet niya.

At may kinuha roon.

Isang lumang ID picture ko.

Halos mabitawan ko iyon sa gulat.

“B-Bakit nasa iyo ‘yan?!”

“Nahulog mo noong unang buwan mo sa boarding house.”

Namula ako.

“Tinatago mo pa rin?!”

“Mm.”

“Bakit?!”

Diretso siyang tumingin sa akin.

“Kasi ikaw ang unang taong nakita kong umiyak habang kumakain ng instant noodles…”

Tuluyan na akong natahimik.

Naalala ko ang gabing iyon.

Kadarating ko lang noon mula probinsya.
Walang trabaho.
Walang pera.
Walang kakilala.

At akala ko walang nakakita sa akin habang umiiyak sa rooftop ng boarding house.

Pero nakita niya pala.

At mula noon…

Palagi na niya akong binabantayan mula sa malayo.

Hindi ko napigilang umiyak.

Tahimik lang siyang tumayo sa harap ko.

Pagkatapos ay mahina niyang pinunasan ang luha ko gamit ang daliri.

“Isabel.”

“…Hm?”

“Subukan natin.”

“Paano kung masaktan tayo?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Edi sasamahan kitang masaktan.”

Tuluyan akong natawa habang umiiyak.

At sa gitna ng mall…

Sa harap ng lahat…

Mahigpit niya akong niyakap.

…

Anim na buwan pagkatapos noon—

Nagkaroon ng maliit na beach wedding.

Si Aling Rosa ang pinakamalakas umiyak.

Paulit-ulit niyang sinasabi sa mga bisita:

“Ako talaga ang pinakamagaling na landlady sa buong Pilipinas!”

At si Rafael?

Nakatayo lang sa altar habang nakatingin sa akin na parang hindi makapaniwalang totoo akong nandito.

Pero bago magsimula ang ceremony…

Mahina niya akong hinila palapit.

“May sikreto pa ako.”

Napakurap ako.

“Ano na naman?”

Mahina siyang ngumiti.

Iyong klaseng ngiti na ako lang ang nakakakita.

“Tandaan mo iyong unang blind date mo?”

“Yung bank manager?”

“Pinsan ko.”

“…Ha?”

“Yung programmer?”

“Kaibigan ko.”

Nanlaki mata ko.

“Huwag mong sabihing—”

“Lahat sila tauhan ni Mama.”

Napasinghap ako.

At habang tumatawa ako sa sobrang disbelief—

Mahina niyang hinalikan noo ko.

“Masyadong matagal kang hinintay ni Mama para ibigay ka sa iba.”

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Pakiramdam ko mayroon na rin akong totoong tahanan.