Natuklasan ko na sa anim na taon naming pagsasama, hindi kailanman nakinig ang nobyo ko kahit isang voicemail mula sa akin.

Pero pinakinggan niya ang bawat mensahe ng bagong babaeng empleyado.

Pagkatapos, habang paalis na sana ako, biglang lumitaw ang isang kakaibang lalaki sa ulan…

Anim na taon kaming magkasintahan ng boyfriend ko, pero ni isang voice message ko… hindi niya kailanman pinakinggan.

Pero para sa bagong empleyada sa opisina nila, kaya niyang pakinggan paulit-ulit kahit bawat segundo ng boses nito.

At nang magdesisyon akong umalis na… isang estrangherong lalaki ang biglang sumulpot sa gitna ng ulan.

…

Hiniram ko ang cellphone ng boyfriend ko para mag-book ng masasakyan pauwi matapos ang overtime ko.

Pero aksidente kong nabuksan ang naka-pin na chat sa pinakataas ng screen.

Ang pangalan:

“Bianca – Operations”.

Hindi pa man ako nakakareact, agad nang natigil ang tingin ko sa sunod-sunod na voice messages.

Lahat iyon…

napakinggan na.

Walang kahit isa na may unread mark.

Halos tig-isang minuto ang haba ng bawat audio, at isa-isa iyong sinasagot nang detalyado ni Marco.

[Huwag ka nang maglakad pauwi. Malakas ang ulan. Hintayin mo ako sa lobby.]

[Hindi mo nagustuhan iyong seafood noodles doon sa night market? Sige, dadalhin kita sa bagong restaurant bukas.]

[Huwag kang magpupuyat sa reports. Sasakit na naman tiyan mo.]

Nanigas ako habang nakatingin sa screen.

Dahil sa loob ng anim na taon naming relasyon…

lahat ng voice message ko kay Marco ay may pulang unread mark.

Pero lagi pa rin siyang nagrereply.

Nga lang, puro:

[Okay.]
[Sige.]
[Busy ako.]

Akala ko noon, ayaw lang talaga niyang makinig sa voice messages.

Hanggang ngayong gabi.

Doon ko lang narealize…

hindi siya ayaw makinig.

Ayaw lang niyang pakinggan ako.

…

Ako si Andrea.

Ang boyfriend ko naman ay si Marco.

Halos anim na taon na kaming magkasama sa maliit na condo malapit sa business district.

Operations manager si Marco sa isang malaking kumpanya.

Samantalang freelance graphic designer naman ako.

Sa loob ng anim na taon, akala ko kilalang-kilala ko siya.

Tahimik.

Mabait.

Hindi expressive.

Tuwing nagpapadala ako ng mahahabang voice message, ilang salita lang lagi ang sagot niya.

Minsan pa nga, tinanong ko siya habang nakasandal ako sa balikat niya:

— Hindi mo ba talaga pinapakinggan mga voice message ko?

Ngumiti lang siya habang hinihila ako palapit.

— Pinapakinggan ko kaya.

— Mas mabilis lang talaga akong magbasa kaysa makinig.

— Tsaka kahit ano naman sabihin mo, natatandaan ko.

Noon, kinilig pa ako.

Ngayon…

gusto kong matawa sa sarili kong katangahan.

Tahimik akong bumalik sa chat nila ni Bianca.

Walong buwan pa lang nagtatrabaho si Bianca sa kumpanya.

Sabi ni Marco noon, galing probinsiya raw ito at walang kakilala sa siyudad kaya tinutulungan lang niya.

Ako pa mismo ang nagluluto minsan ng pagkain na ipinapadala niya rito.

Noong birthday ni Bianca…

ako pa ang pumili ng cake.

Unti-unting nanlamig ang mga kamay ko.

Inakyat ko pa lalo ang chat history.

Tatlong buwan na ang nakaraan.

Nag-send si Bianca:

“Nilalagnat ako… pero kailangan ko pa tapusin report…”

Wala pang dalawang minuto, nagreply si Marco:

[Hintayin mo ako.]

Kasunod noon ang mga larawan ng gamot.

Mainit na lugaw.

Private clinic.

At bigla kong naalala ang gabing halos hindi ako makatayo dahil sa matinding sakit ng tiyan.

Tatlong voice message ang ipinadala ko kay Marco.

Sa huli, umiiyak na ako habang nagsasalita:

— Marco… ang sakit… pwede ka bang umuwi…

Pagkalipas ng sampung minuto, nagreply siya:

[Nasa meeting.]

Noong gabing iyon, mag-isa akong nagtaxi papuntang ospital.

Mag-isang nagpa-confine.

Mag-isang natulog sa emergency room hanggang umaga.

Kinabukasan, dumating si Marco na mukhang pagod.

May dala pa siyang lugaw.

Hinaplos niya ulo ko saka nagsabing:

— Sorry, emergency meeting kagabi.

Pinaniwalaan ko siya.

Buong-buo.

Pero habang nasa ospital ako noon…

kasama pala niya si Bianca sa clinic.

…

Bumukas ang pinto ng banyo.

Lumabas si Marco habang pinupunasan ang basa niyang buhok.

Ngumiti siya sa akin.

— Nakapag-order ka na ba ng dinner?

Mabilis kong pinatay ang screen ng cellphone.

— Oo.

Yumuko siya at hinalikan ako sa noo tulad ng dati.

— Nakakapagod araw ko.

Pareho pa rin ang amoy ng sabon niya.

Pareho pa rin ang lambing.

Kung hindi ko nakita ang mga messages na iyon…

baka matagal pa niya akong naloko.

Habang kumakain kami, bigla niyang sinabi:

— Tara, beach tayo this weekend.

Natigilan ako.

Halos dalawang taon na kaming hindi nakakapag-date nang maayos.

Ipinakita pa niya ang resort na na-book niya.

— Nakapag-leave ako ng dalawang araw.

— Tayong dalawa lang.

Napakalambing ng tingin niya.

At muntik na naman akong maniwala.

Siguro…

baka mali lang talaga ako?

Baka empleyada lang talaga si Bianca?

Baka stressed lang si Marco?

Kumapit ako sa huling pag-asang meron pa kami.

Hanggang dumating ang gabi ng weekend.

Suot ko ang puting dress na paborito niyang isuot ko.

Maaga rin siyang umuwi galing trabaho.

Habang nasa biyahe kami papuntang resort, hinawakan pa niya kamay ko.

Sa stoplight, lumingon pa siya sa akin.

— Sorry kung napabayaan kita nitong mga nakaraan.

Kumirot dibdib ko.

Halos gusto ko na siyang patawarin.

Hanggang sa biglang tumunog ang cellphone niya.

Sa screen ng kotse, malinaw na lumabas ang pangalan:

“Bianca”.

Agad niya itong sinagot.

Nanginginig sa iyak ang boses ng babae.

— Marco… natatakot ako…

— May lalaki sa labas ng apartment ko…

— Kanina pa siya kumakatok…

— Hindi ko alam gagawin ko…

Biglang nagbago ang mukha ni Marco.

Mahigpit niyang hinawakan ang manibela.

— Nakalock ba pinto mo?

— Huwag kang magbubukas kahit kanino.

— Papunta na ako.

At agad niyang inikot ang sasakyan.

Nanigas ako.

— Marco… paano iyong trip natin?

Nakunot noo niya na parang walang halaga ang tanong ko.

— Delikado sitwasyon ni Bianca.

— Mag-isa lang siya roon.

— Maiintindihan mo naman siguro?

Tahimik akong napatitig sa kanya.

Sa labas ng bintana, nagsimula nang bumuhos ang ulan.

Mabilis siyang nagmaneho.

Ilang minuto pa, saka lang niya naalala na nasa tabi pa niya ako.

Huminto siya sa tabi ng isang bus stop.

— Andrea, dito ka muna bumaba.

— Balikan kita pagkatapos ko kay Bianca.

— Be good, okay?

Malakas ang ulan.

Tinitigan ko siya.

Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon…

parang hindi ko na kilala ang lalaking nasa harap ko.

Mahina kong tinanong:

— Paano kung ako iyong natatakot at nangangailangan sayo?

Natigilan siya sandali.

Pero muling umiyak si Bianca sa kabilang linya.

At nawalan agad siya ng pasensya.

— Andrea, huwag ka ngang magdrama ngayon.

— Emergency ito.

Tuluyan nang nanlamig puso ko.

Binuksan ko ang pinto at bumaba.

Agad akong nabasa ng ulan.

Mabilis lang niyang sinabi:

— Umuwi ka na.

Pagkatapos noon, dire-diretso na siyang umalis.

Hindi man lang lumingon.

Matagal akong nakatayo sa ulan.

Hanggang sa biglang mag-vibrate cellphone ko.

Isang unknown number.

May kasamang larawan.

Nasa picture si Bianca.

Nakaupo siya sa passenger seat ng sasakyan ni Marco.

Nakangiti.

Walang kahit anong bakas ng takot.

At may mensahe sa ibaba:

“Akala mo ba babalik pa siya sayo ngayong gabi?”

Biglang nanlamig buong katawan ko.

At sa mismong sandaling iyon…

may payong na huminto sa ibabaw ng ulo ko.

Isang lalaki ang marahang nagsalita mula sa likuran ko.

— Excuse me… ikaw ba si Andrea?

Lumingon ako.

At nang makita ko ang mukha niya…

parang tumigil ang tibok ng puso ko.
…

Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa lalaking nasa harapan ko.

Basang-basa rin siya sa ulan.

May hawak na itim na payong.

At ang mukha niya…

eksaktong kapareho ng lalaking nakita ko noon sa lumang larawan sa wallet ni Marco.

Ang lalaking matagal ko nang iniisip na patay na.

Napaatras ako nang isang hakbang.

— Sino ka…?

Bahagyang napasinghap ang lalaki bago marahang ngumiti.

— Mukhang hindi man lang ako nakalimutan ng kapatid ko.

Parang biglang huminto ang mundo ko.

Kapatid?

Mabilis na bumalik sa isip ko ang lumang litrato.

Dalawang batang lalaki.

Magkahawig na magkahawig.

Noong una kong makita iyon ilang taon na ang nakaraan, sinabi lang ni Marco:

“Patay na siya.”

At pagkatapos noon, hindi na niya muling binanggit pa.

Tahimik akong napatitig sa lalaki.

— Ikaw… kapatid ni Marco?

Tumango siya.

— Adrian Reyes.

— Pwede ba kitang ihatid pauwi? Mukhang hindi ka na babalikan ng kapatid ko ngayong gabi.

Diretsong tumama sa dibdib ko ang mga salitang iyon.

Hindi ko alam bakit, pero bigla na lang akong napaiyak.

Hindi malakas.

Tahimik lang.

Iyong tipo ng iyak na parang matagal mo nang pinipigilan.

Tahimik akong isinakay ni Adrian sa kotse niya.

Mainit ang heater sa loob.

May iniabot siyang tuwalya.

— Punasan mo muna buhok mo. Baka magkasakit ka.

Halos pareho sila ng boses ni Marco.

Pero magkaibang-magkaiba ang pakiramdam.

Kay Marco, lagi akong kinakabahan na baka istorbo ako.

Kay Adrian…

parang matagal na niyang alam kung gaano ako kasakit masaktan.

Habang nagmamaneho, hindi siya nagtatanong.

Hindi siya namimilit.

Hanggang sa kusa na lang akong napasalita.

Naikwento ko lahat.

Ang unread voice messages.

Ang mga kasinungalingan.

Ang gabing mag-isa akong naospital.

Ang pag-iwan sa akin ni Marco sa gitna ng ulan.

Tahimik lang siyang nakikinig.

Walang kahit isang beses na sumingit siya habang nagsasalita ako.

Nang matapos ako, mahina siyang napabuntong-hininga.

— Pareho pa rin pala siya.

Napalingon ako sa kanya.

Mahigpit ang hawak niya sa manibela.

— Hindi niya kayang pahalagahan ang mga taong totoong nagmamahal sa kanya.

Tahimik akong napatingin sa bintana.

Maya-maya, tumunog cellphone ko.

Si Marco.

Paulit-ulit.

Hindi ko sinagot.

Makalipas ang ilang segundo, may dumating na message.

“Nasaan ka?”

Kasunod noon:

“Bakit hindi ka sumasagot?”

At pagkatapos:

“Umuwi ka na. Pag-usapan natin.”

Napatawa ako nang mahina.

Pag-usapan?

Anim na taon akong nagsalita.

Pero hindi man lang niya pinakinggan kahit isang voice message ko.

Ano pa bang dapat pag-usapan?

Pagdating sa condo, nadatnan naming bukas ang ilaw.

Nandoon si Marco.

Nakatayo sa lobby habang basang-basa sa ulan.

Pero nang makita niya kung sino ang kasama ko…

biglang nagbago ang mukha niya.

— Adrian?

Mabigat ang katahimikang bumagsak sa pagitan nilang dalawa.

Malamig na ngumiti si Adrian.

— Long time no see, little brother.

Halatang nanigas si Marco.

Parang nakakita ng multo.

— Akala ko nasa abroad ka pa.

— Kakauwi ko lang.

Pagkatapos, lumipat ang tingin niya sa akin.

At doon ko unang nakita ang takot sa mga mata ni Marco.

Takot na totoong mawawala ako.

Mabilis siyang lumapit.

— Andrea, listen to me—

Pero umatras ako.

Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon…

ako naman ang umiwas.

Namutla siya.

— Andrea…

Mahina kong inangat cellphone ko.

At pinatugtog ko ang pinakahuli kong voice message sa kanya.

Iyong recording na ipinadala ko noong nasa ospital ako.

Puno iyon ng iyak.

Puno ng sakit.

“Marco… ang sakit… please… kailangan kita…”

Tahimik ang buong lobby.

At pagkatapos ng recording…

dahan-dahan kong ipinakita sa kanya ang pulang unread mark sa tabi nito.

Hindi niya kailanman pinakinggan.

Unti-unting namula mata ni Marco.

Parang ngayon lang niya tunay na narinig ang boses ko.

Ngunit huli na.

Sobrang huli na.

Mahina akong ngumiti.

— Alam mo ba kung ano pinakamasakit?

Hindi siya makapagsalita.

— Hindi iyong niloko mo ako.

— Kundi iyong unti-unti mo akong pinaramdam na wala akong halaga.

Tumulo ang luha niya.

Sa anim na taon naming relasyon…

unang beses ko siyang nakitang umiiyak.

Pero wala na akong maramdaman.

Pagod na pagod na akong mahalin siya.

…

Kinabukasan, umalis ako sa condo.

Hindi ako nakipag-away.

Hindi ako nagwala.

Tahimik kong dinala lahat ng gamit ko.

At habang nasa elevator ako pababa…

doon ko nabasa ang mahigit apatnapung missed calls ni Marco.

May mga voice message rin.

Nakakatawa.

Ngayon lang siya nagsesend ng voice messages.

Isa-isa ko iyong pinakinggan.

Sa unang recording, galit siya.

“Andrea, sagutin mo ako.”

Sa pangalawa, nag-aalala.

“Please sabihin mo nasaan ka.”

Sa panglima…

umiiyak na siya.

“Sorry… hindi ko namalayang nasasaktan na pala kita nang ganito…”

At sa pinakahuli…

mahina niyang sinabi:

“Ngayon ko lang narealize… buong anim na taon, ikaw lang pala iyong totoong tahanan ko.”

Pumikit ako.

At tuluyang dinelete lahat.

…

Lumipas ang tatlong buwan.

Nakatira na ako sa maliit na apartment malapit sa dagat.

Tahimik.

Payapa.

Unti-unti kong binubuo ulit sarili ko.

At sa loob ng tatlong buwan na iyon…

hindi ako iniwan ni Adrian.

Hindi siya mapilit.

Hindi rin siya mabilis manligaw.

Pero palagi siyang nandoon.

Kapag umuulan, may pagkain sa labas ng pinto ko.

Kapag nagpupuyat ako sa trabaho, may mainit na kape.

Kapag tahimik akong umiiyak…

hindi siya nagtatanong.

Tahimik lang siyang nananatili.

At doon ko unti-unting narealize…

ganito pala ang pakiramdam ng totoong pinapahalagahan.

Hindi mo kailangang magmakaawa para pakinggan.

Hindi mo kailangang masaktan bago mahalin.

…

Isang gabi, habang nasa balcony kami at nakatanaw sa dagat, biglang nagsalita si Adrian.

— Alam mo ba bakit ako umuwi?

Napalingon ako sa kanya.

Mahina siyang ngumiti.

— Kasi may taong matagal ko nang gustong makita.

Tumigil tibok ng puso ko.

Unti-unti siyang lumapit.

At marahan niyang hinawakan kamay ko.

— Andrea…

— Simula pa lang noong una kitang makita anim na taon na ang nakaraan…

— ikaw na talaga.

Nanghina ako.

— Ano…?

Napangiti siya nang bahagya.

— Noong ipinakilala ka ni Marco noon, akala ko magiging masaya siya sayo.

— Kaya umalis ako.

— Pero hindi pala niya kayang ingatan ka.

Tahimik akong nakatitig sa kanya.

Habang unti-unting umiinit ang mga mata ko.

Sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon…

may taong nakinig sa bawat katahimikan ko.

At minahal ako sa paraang hindi ko kailangang ipagsiksikan ang sarili ko.

Marahang pinunasan ni Adrian ang luha ko.

Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:

— This time… ako naman ang bahala sayo.

At sa wakas…

unang beses kong naramdaman na hindi na ako nag-iisa.