Binalik Ako ng Mayamang Pamilya Ko, Pero Nang Subukan Akong Pabagsakin ng Pekeng Tagapagmana, Ang Kakaiba Kong Sakit ang Nagbunyag sa Kanilang Lahat
May isang bagay na kailangang malaman tungkol sa akin.
Kapag may ginawa sa harap ko nang sapat na malinaw, napakahirap para sa utak kong pigilan ang sarili kong gayahin iyon.
Hindi ito biro.
At dahil hindi naniwala ang tunay kong pamilya sa sakit ko, muntik nilang bayaran ang pagkakamaling iyon ng buong Valmores Holdings.
Ako si Mara Valmores, dalawampu’t tatlong taong gulang.
Noong elementarya, minsang narinig kong tawagin ng matandang ama ng principal ang anak niyang, “Anak, halika rito.”
Sa isip ko, iyon pala ang tawag sa principal.
Kaya sa loob ng anim na taon, “Anak” din ang tawag ko sa kaniya.
Nang graduation namin, tatlong beses nagpa-fireworks ang principal.
Hindi ko alam kung para sa batch namin iyon o dahil sa wakas ay aalis na ako.
Noong high school naman, may mayamang kaklaseng nang-asar sa akin dahil hindi raw ako makabili ng imported na mangga.
Kumain siya sa harap ko habang tumatawa.
Ginaya ko siya.
Ang problema, allergic pala ako sa mangga.
Dinala ako sa ospital.
Mula noon, bago kumain ang lalaking iyon malapit sa akin, tinatanong muna niya kung allergic ako sa pagkain niya.
Mas lumala ang lahat nang may kaklase akong mahilig gumawa ng eksenang parang masasaktan niya ang sarili niya kapag hindi nasusunod ang gusto.
Ginaya ko ang kilos niya nang hindi ko napigilan ang sarili ko.
Tatlong araw akong binantayan sa ospital.
Pagkatapos noon, natakot na ang mga kaibigan kong manood ako ng action, horror, o drama.
Kapag movie night, cartoons lang.
Minsan Peppa Pig.
Minsan Dora.
Sabi nila, mas mabuti nang gayahin kong tumalon sa putikan kaysa mapunta na naman sa emergency room.
Akala ko iyon na ang magiging pinakamalaking problema ng buhay ko.
Nagkamali ako.
Isang araw, dumating sa bahay-ampunang kinalakihan ko ang dalawang abogadong nakasuot ng mamahaling suit.
Natagpuan na raw ang tunay kong pamilya.
Ang mga Valmores.
Isa sa pinakamayayamang pamilya sa Metro Manila.
May real estate, hotels, logistics at construction companies sila mula Makati hanggang Cebu.
Tatlong taong gulang ako nang mawala.
At habang hinahanap nila ako, isang batang babae ang kalaunan nilang kinupkop.
Si Bianca Valmores.
Sa araw na ibinalik ako sa mansion nila sa Ayala Alabang, matagal ko lamang siyang tiningnan.
Iyon lang.
Biglang namula ang mga mata niya.
“Ate… ayaw mo ba sa akin?”
Hindi pa ako nakakasagot nang umatras siya patungo sa balcony.
“Kung pakiramdam mo ninakaw ko ang buhay mo, aalis na lang ako.”
Nagkagulo ang lahat.
Hinawakan siya ni Mama.
Si Papa naman, sa akin sumigaw.
“May anxiety at depression si Bianca! Hindi mo ba kayang maging maingat?”
Nakatayo lang ako.
Tahimik.
Pagkatapos ay tumingin ako sa bukas na balcony.
At naramdaman ko ang pamilyar na panginginig sa mga daliri ko.
Napansin iyon ng lolo kong si Don Ernesto.
“Mara, huwag—”
Huli na.
Ginaya ko ang nakita kong kilos.
Ang sumunod kong natatandaan ay nasa damuhan ako sa ibaba, napigilan ang mas malalang aksidente dahil bumagsak ako sa makapal na ornamental bushes at sa lumang garden cushion ng hardinero.
Nabalian ako ng braso.
Napinsala ang balikat ko.
Pero buhay ako.
Habang nasa ospital, narinig kong galit na galit si Lolo sa labas.
“Nakasulat sa records mula sa Bahay Kalinga ang kondisyon niya!”
Sumagot ang kuya kong si Nico.
“Talaga bang may ganoong sakit? Baka nagpapapansin lang.”
“Kung hindi mo siya naiwala noong tatlong taong gulang siya,” matalim na sabi ni Lola Pilar, “baka hindi siya nagkaroon ng ganitong trauma.”
Tumahimik ang hallway.
Doon ko unang nalaman.
Si Nico pala ang kasama ko nang mawala ako.
Sampung taong gulang siya noon.
Nabitawan niya ang kamay ko sa isang crowded mall.
At hindi na ako nakita.
“Isang buwan kaming mawawala ng lolo ninyo,” sabi ni Lola. “Kapag may nangyaring masama ulit kay Mara dahil nagpabaya kayo, ibibigay namin sa kaniya ang controlling shares ng Valmores Holdings.”
Biglang natahimik sina Mama at Papa.
Si Nico naman ay halos mapatayo.
“Lola!”
“Subukan mo akong kontrahin.”
Pag-uwi ko, nagbago ang trato nila.
May security guard sa labas ng kuwarto ko.
May nurse na naka-duty.
Tinanggal pati mga bagay na maaaring makapag-trigger ng kondisyon ko.
Pero nang gabing iyon, pumasok si Bianca.
May hawak siyang dalawang bote.
Sa isa, orange juice.
Sa isa, madilim na likidong mukhang gamot o kemikal.
Ngumiti siya.
“Sabi nila ginagaya mo talaga ang nakikita mo.”
Uminom siya ng orange juice.
Pagkatapos ay itinulak sa akin ang kabilang bote.
“Kung totoong may sakit ka… patunayan mo.”
Naramdaman kong nanginginig ang kamay ko.
“Mara,” bulong niya. “Huwag kang magkunwari.”
Hindi ko napigilan ang sarili ko.
Ininom ko ang laman.
Pagkatapos noon, saka siya nagsisigaw.
“Ate! Bakit mo ginawa iyon?!”
Nagdatingan ang buong pamilya.
Dinala ako agad sa ospital.
Makalipas ang ilang oras, bumalik ang doktor na may hawak na laboratory report.
“Hindi pesticide ang laman. Cola lang na hinaluan ng substance na magpapasuka.”
Napatawa si Nico.
“Kita n’yo? Siya mismo ang naghanda niyan! Ginagawa lang niyang masama si Bianca!”
Hindi ako nagsalita.
Pero nakita kong saglit na namutla si Bianca.
Kinabukasan, nalaman kong may engagement party siya.
At ang mapapangasawa niya ay si Adrian Sarmiento.
Ang batang lalaking kasama kong lumaki hanggang tatlong taong gulang ako.
Ang batang nangako noon na kapag naligaw ako, siya raw ang hahanap sa akin.
Kinagabihan, pumasok ulit si Bianca sa kuwarto ko.
“Masakit?”
“Tungkol saan?”
“Kay Adrian.”
Umiling ako.
Dalawampung taon na ang lumipas.
Hindi utang ang pangako ng isang batang anim na taong gulang.
Ngumiti siya, pero halatang naiinis.
“Bukas, magiging akin na rin siya.”
“Okay.”
“Hindi ka galit?”
“Bakit?”
Hindi na siya sumagot.
Pero bago lumabas, huminto siya sa pinto.
“At sana, Ate… bukas, gayahin mo ulit ako.”
Hindi ko agad naintindihan.
Hanggang sa engagement party sa isang hotel sa BGC.
Sa harap ng halos dalawang daang bisita, nakita kong pumasok si Bianca sa isang maliit na service room sa tabi ng ballroom.
Sinundan ko siya.
Pagpasok ko, walang ibang tao.
May dalawang magkaparehong baso sa mesa.
Kinuha niya ang isa.
Ngumiti.
“At kung totoong hindi mo mapigilang manggaya…”
Itinaas niya ang baso sa labi niya.
Kasabay noon, halos kusa ring gumalaw ang kamay ko patungo sa kabilang baso.
Pero bago ko iyon mahawakan—
may sumigaw mula sa pintuan.
“MARA, HUWAG!”
Si Adrian.
Tumakbo siya papasok at hinampas palayo ang baso.
Nabasag iyon sa sahig.
At sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti ni Bianca.
Dahil ang sumunod na sinabi ni Adrian ang nagpatahimik sa buong kuwarto.
“Hindi iyan katulad ng bote sa ospital.”
Tumingin siya kay Bianca.
“Ang laman niyan… totoo.”
PARTE2
Hindi gumalaw si Bianca.
Ako rin.
Sa labas ng service room, naririnig pa ang violin quartet at tawanan ng mga bisita.
Pero sa loob, parang nawala ang lahat ng tunog.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ni Bianca.
Hindi siya tumingin sa akin.
Kay Adrian lang.
Kumalansing ang basag na salamin sa ilalim ng sapatos niya nang lumapit si Adrian sa mesa.
“Alam mong alam ko.”
Napatawa si Bianca.
Mahina.
Pilít.
“Adrian, engagement natin ngayon. Nagbibiro ka ba?”
Hindi sumagot si Adrian.
Sa halip, inilabas niya ang cellphone niya.
May video sa screen.
“Tatlong linggo na kitang iniimbestigahan.”
Namutla si Bianca.
Pumasok sa service room sina Papa, Mama, Nico at ilang security staff.
“Ano’ng nangyayari?” sigaw ni Papa.
Tinuro ni Bianca ako.
“Si Mara! Siya ang—”
“Tumigil ka.”
Boses iyon ni Nico.
Nagulat kaming lahat.
Siya mismo ang lumapit sa cellphone ni Adrian.
Sa video, malinaw na makikita si Bianca ilang oras bago magsimula ang party.
Pumasok siya sa service room.
May inilagay sa dalawang baso.
Pagkatapos, maingat niyang pinunasan ang isa.
“Edited ‘yan!” sigaw niya.
“Hindi.”
Mula sa pintuan ay dumating si Lolo Ernesto.
Kasunod niya si Lola Pilar.
Akala namin nasa Singapore sila para sa business conference.
Hindi pala.
“Umuwi kami kahapon,” sabi ni Lola.
Nawala ang kulay sa mukha ni Mama.
“Ma…”
“Hindi kami nagsabi,” sagot ni Lolo, “dahil gusto naming makita kung paano ninyo aalagaan ang apo namin kapag akala ninyong walang nakatingin.”
Napaupo si Papa.
Lumapit si Adrian sa akin.
“Nang malaman kong bumalik ka, hinanap ko ang records tungkol sa pagkawala mo.”
Tumingin ako sa kaniya.
“Bakit?”
“Dahil may mga bagay na hindi nagtutugma.”
Isang manipis na envelope ang inilapag niya sa mesa.
Noong mawala ako, tatlong taong gulang ako.
May kidnapping incident na nai-report.
Pero matapos ang tatlong buwan, biglang umatras ang pamilya ko sa public search.
Ayon kay Papa noon, may mga taong humihingi ng ransom.
Hindi pala iyon ang buong kuwento.
Si Nico ang unang nagsalita.
“Ako ang dahilan.”
Nanginginig ang mga kamay niya.
“Kasama kita sa mall. Gusto kong bumili ng laruan. Sabi mo gusto mong sumama, pero sinabi kong maghintay ka.”
Napapikit siya.
“Pagbalik ko, wala ka na.”
“Alam ko na iyon.”
“Hindi mo alam ang sumunod.”
Tumingin siya kay Papa.
“Sinisi nila ako.”
Sumikip ang panga ni Papa.
“Bata ka pa.”
“Pero pinaramdam ninyo sa akin araw-araw na kasalanan ko.”
Lumuha si Nico.
“At nang dumating si Bianca sa bahay makalipas ang ilang taon, mas naging madali sa inyong magkunwaring napalitan na si Mara.”
Umiling si Mama.
“Hindi ganoon.”
“Ganoon mismo.”
Bumaling si Nico sa akin.
“Kaya noong bumalik ka… galit ako.”
“Sa akin?”
“Sa sarili ko.”
Tumawa siya nang mapait.
“Pero mas madaling isipin na manloloko ka kaysa amining ako ang may kasalanan kung bakit nawala ang kapatid ko.”
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, wala nang pangungutya sa mukha ni Nico.
Takot lang.
At pagsisisi.
“I’m sorry, Mara.”
Hindi ko agad siya pinatawad.
Pero hindi ko rin siya tinanggihan.
May mga sugat na hindi naghihilom dahil lamang may nagsabing sorry.
Kailangan muna silang linisin.
Harapin.
At bigyan ng panahon.
Si Bianca naman ay tahimik lang.
Hanggang ilabas ni Lola ang isa pang folder.
“Alam mo ba kung bakit ka namin kinupkop, Bianca?”
Napatingin siya.
“Dahil mahal ninyo ako.”
“Totoo.”
Huminga nang malalim si Lola.
“Anak ka ng dating executive assistant ng Papa ni Mara. Nang mamatay ang nanay mo, wala kang kamag-anak na kayang kumuha sa iyo. Kaya dinala ka namin dito.”
“Anak ninyo ako!”
“Pinalaki ka namin na parang ganoon.”
“Parang?”
Napataas ang boses niya.
“Dalawampung taon akong anak ninyo! Tapos babalik lang siya at mawawala sa akin lahat?”
Doon ko siya unang nakita nang walang luha.
Walang nanginginig na boses.
Walang mahina at kaawa-awang anyo.
Galit.
Puro galit.
“Ako ang narito!” sigaw niya. “Ako ang kasama ninyo sa birthdays! Ako ang nasa family pictures! Ako ang kilala ng lahat bilang Valmores!”
“At walang kumukuha niyon sa iyo,” sabi ko.
Lahat ay napatingin sa akin.
“Hindi ko kailangan ang kuwarto mo. Hindi ko kailangan ang damit mo. Hindi ko kailangan ang engagement mo.”
Napatawa siya.
“Kaya mo lang sabihin iyan dahil gusto mo ang kumpanya!”
“Hindi ko nga alam kung magkano ang laman ng bank account ng Valmores Holdings.”
Napaubo si Lolo.
“Napakalaki.”
“Lolo.”
“Okay. Hindi mahalaga.”
Sa gitna ng tensiyon, halos matawa si Lola.
Pero hindi si Bianca.
“Sinungaling ka!” sigaw niya.
Dinampot niya ang cellphone niya at inihagis sa mesa.
“Lahat kayo, pinili na siya!”
“Hindî,” sabi ni Mama.
Mahina ang boses niya.
“Ang totoo… hindi namin pinili si Mara nang bumalik siya.”
Napatingin ako sa kaniya.
Namula ang mata ni Mama.
“Natakot kami.”
“Sa akin?”
“Sa pagbabago.”
Napahawak siya sa dibdib.
“Dalawampung taon naming inayos ang buhay namin na wala ka. Masakit aminin, pero nang bumalik ka, hindi namin alam kung paano ka isisingit sa mundong itinayo namin.”
Si Papa naman ay nakayuko.
“At mali kami.”
“Hindi dahil mas mahal ninyo si Bianca?”
Hindi agad sumagot si Mama.
Iyon ang sagot.
Masakit.
Pero mas gusto ko ang katotohanang masakit kaysa pagmamahal na peke.
“Mas kilala namin siya,” sabi niya. “Hindi ibig sabihin noon na wala kaming pakialam sa iyo. Pero ginamit namin iyon bilang dahilan para hindi magsikap na kilalanin ka.”
Tumango ako.
“Mas madaling paniwalaang nagpapanggap ako.”
Napahikbi si Mama.
“Oo.”
Tahimik ang lahat.
Pagkatapos ay bumaling si Adrian kay Bianca.
“Hindi ko tinanggap ang engagement.”
Napakunot-noo ako.
“Ano?”
Si Papa ang umiwas ng tingin.
“Announcement lang sana ngayong gabi. Hindi pa pumipirma ang pamilya Sarmiento.”
“Dahil sinabi kong hihintayin kitang makausap,” sabi ni Adrian.
Tumingin siya sa akin.
“Pero hindi dahil may utang akong pangako sa batang Mara.”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Hindi na tayo mga bata.”
“Good.”
Nagulat siya.
“Good?”
“Ayoko ring pakasalan ang lalaking hindi ko kilala dahil lang nangako siya noong grade school.”
Sa unang pagkakataon, tumawa si Adrian.
“Fair.”
Namutla lalo si Bianca.
“Kaya ninyo ginawa lahat ng ito para sa kaniya?”
“Hindi,” sagot ni Adrian. “Ginawa ko ito dahil may taong sinusubukang gamitin ang kondisyon niya para magmukhang aksidente ang maaaring mangyari sa kaniya.”
Biglang nanlamig ang paligid.
Inilabas ni Lolo ang isa pang report.
Ang unang insidente sa ospital.
May CCTV pala sa corridor.
Makikita roong si Bianca ang nagdala ng pekeng bote.
Siya rin ang bumili ng cola at gamot na ginamit para magmukhang mapanganib iyon.
Sinadya niyang gawing harmless ang unang pagsubok.
Para kapag may sumunod na mas seryosong insidente, iisipin ng lahat na nag-iinarte lang ako.
Parang batang paulit-ulit na sumisigaw ng lobo.
Kapag dumating ang totoong panganib, wala nang maniniwala.
Napaatras si Nico.
“Pinlano mo…”
Hindi sumagot si Bianca.
“Bakit?” tanong ko.
Sa wakas, tumingin siya sa akin.
“Dahil isang buwan lang.”
“Ano?”
“Isang buwan lang ang kailangan kong lampasan.”
Napatawa siya habang umiiyak.
“Kapag may nangyari sa iyo, puwedeng sabihin ng lahat na sarili mong kondisyon ang dahilan.”
“At kapag wala na ako?”
“Mananatiling katulad ng dati ang lahat.”
Napasara ng mata si Mama.
Si Papa naman ay tila tumanda nang sampung taon sa loob lamang ng ilang minuto.
Lumapit si Lola kay Bianca.
“Anak, hindi mo kailangang mawala para magkaroon ng lugar sa pamilya.”
“Pero kailangan niyang mawala para manatili ang lugar ko!”
“Hindi.”
Ako ang sumagot.
“Ang lugar na kailangang ipaglaban sa pamamagitan ng pagsira sa ibang tao ay hindi kailanman tunay na iyo.”
Hindi na siya sumagot.
Ilang minuto ang lumipas bago siya inilabas ng security.
Hindi namin ginawang pampublikong eskandalo ang nangyari sa ballroom.
Sinabi sa mga bisitang kanselado ang engagement dahil sa “family emergency.”
Pero sa loob ng pamilya, wala nang puwedeng bumalik sa dati.
Nagdesisyon sina Lolo at Lola na alisin muna kina Papa at Mama ang ilang voting rights sa kumpanya.
Hindi bilang paghihiganti.
Kundi dahil, ayon kay Lolo:
“Kung hindi ninyo kayang pangalagaan ang sariling anak, hindi ko muna ipagkakatiwala sa inyo ang libu-libong pamilyang umaasa sa kumpanyang ito.”
Si Bianca naman ay hindi itinapon sa kalye.
Hindi rin siya binura sa lahat ng family records.
Pero tinanggal siya sa anumang posisyon na may kinalaman sa inheritance at corporate management habang iniimbestigahan ang ginawa niya.
Sinagot pa rin ng pamilya ang therapy at tirahan niya.
Hindi dahil nakalimutan namin ang ginawa niya.
Kundi dahil ang pananagutan ay hindi kailangang maging paghihiganti.
Si Nico ang pinaka-nagulat sa akin.
Pagkalipas ng ilang linggo, siya mismo ang sumama sa therapy sessions ko.
Minsan, naghihintay lang siya sa labas.
Minsan, pumapasok.
Isang araw, sinabi niya:
“Alam kong hindi mo kailangang patawarin ako ngayon.”
“Correct.”
Napangiwi siya.
“Ang sakit mong kapatid.”
“Ginagaya lang kita.”
Napatawa siya.
At sa unang pagkakataon, natawa rin ako kasama niya.
Sina Mama at Papa naman ay nagsimulang matuto ng isang bagay na hindi nabibili ng pera.
Presence.
Hindi regalo.
Hindi bagong kotse.
Hindi trust fund.
Oras.
Nakikinig sila sa psychiatrist ko.
Nagbabasa sila tungkol sa kondisyon ko.
At kapag may tanong sila, hindi na sila humuhusga bago magtanong.
Tungkol naman kay Adrian—
hindi kami nagpakasal.
Hindi rin kami agad naging magkasintahan.
Isang araw, niyaya niya akong magkape sa isang maliit na café sa Makati.
“Date ba ito?” tanong ko.
“Hindi pa.”
“Good.”
“Bakit parang lagi kang masaya kapag nire-reject mo ako?”
“Therapeutic.”
Tumawa siya.
At doon kami nagsimula.
Hindi bilang batang nangako ng forever.
Hindi bilang heiress at tagapagmana.
Kundi bilang dalawang adultong muling nagpapakilala sa isa’t isa.
Pagkalipas ng isang taon, may sariling apartment na ako.
Nag-aaral akong pamahalaan ang bahagi ko sa Valmores Foundation, lalo na ang mga programang tumutulong sa nawawalang bata at mga batang dumaan sa matinding trauma.
Hindi pa rin nawawala nang tuluyan ang compulsive urge kong manggaya.
Pero mas mahusay ko na itong nakikilala.
May therapy.
May support system.
May mga paraan para huminto bago kumilos.
At higit sa lahat—
may mga taong sa wakas ay naniniwala sa akin.
Minsan tinanong ako ni Lola:
“Kung kaya mong ibalik ang nakaraan, gugustuhin mo bang hindi ka nawala?”
Matagal akong nag-isip.
“Siguro.”
“Siguro lang?”
Ngumiti ako.
“Dahil kung hindi ako nawala, baka hindi ko nalaman kung sino talaga ang pamilya ko.”
“Eh sino?”
Tumingin ako sa kaniya.
“Hindi lang ‘yung kadugo ko.”
“Pamilya rin ‘yung taong pinipiling unawain ka kahit mahirap kang unawain.”
At sa wakas, naintindihan ko rin ang isang bagay tungkol sa sarili ko.
Buong buhay ko, natakot ang mga tao na baka gayahin ko ang pinakamasamang bagay na makita ko.
Pero ngayon, iba na ang gusto kong gayahin.
Gusto kong gayahin ang tapang ng mga taong umaamin kapag nagkamali sila.
Ang tiyaga ng mga taong hindi sumusuko sa paghilom.
At ang kabutihan ng mga taong marunong magmahal nang hindi kailangang may kapalit.
Dahil hindi natin mapipili ang lahat ng sugat na ibibigay sa atin ng buhay. Pero puwede nating piliin kung anong klaseng tao ang magiging tayo habang naghihilom—at kung anong halimbawa ang iiwan natin para gayahin ng iba.
