NANG MABUNYAG ANG DALAWANG TAONG LIHIM NI PAOLO, NALAMAN NG PAMILYA MENDOZA NA HINDI BAKERY ANG PINAKAMALAKING MAWAWALA SA KANILA
BAHAGI 2: NANG MABUNYAG ANG DALAWANG TAONG LIHIM NI PAOLO, NALAMAN NG PAMILYA MENDOZA NA HINDI BAKERY ANG PINAKAMALAKING MAWAWALA SA KANILA
Hindi agad nakapagsalita si Paolo.
Nakatitig lamang siya sa dokumentong inilapag ni Attorney Gabriel sa mesa, habang unti-unting nawawala ang kulay sa kanyang mukha.
Si Teresa naman ay lumapit sa anak.
— Paolo, ano ba ang nakasulat diyan? Bakit parang nakakita ka ng multo?
Hindi sumagot si Paolo.
Inagaw ni Sofia ang dokumento mula sa kanyang kamay. Ilang segundo pa lamang siyang nagbabasa nang bigla niya itong ibinagsak sa mesa.
— Kuya… totoo ba ito?
Tahimik pa rin si Paolo.
Tiningnan ko silang tatlo.
Sa wakas, ako na ang nagsalita.
— Dalawang taon na ang nakalipas, habang sinasabi sa akin ni Paolo na nalulugi ang kumpanyang pinagtatrabahuhan niya, lihim pala siyang nagtayo ng sarili niyang food distribution company.
Napalingon si Teresa sa anak.
— Anong kumpanya?
Sumagot si Gabriel.
— PM Prime Food Distribution Corporation. Nakarehistro ito sa pangalan ni Mr. Paolo Mendoza at ng isang business partner.
Napahawak sa bibig si Teresa.
Hindi dahil nagulat siyang nagsinungaling sa akin ang anak niya.
Kundi dahil nalaman niyang may negosyong hindi sinabi sa kanya si Paolo.
Ngunit hindi pa iyon ang buong kuwento.
— Noong mawalan daw siya ng trabaho nang walong buwan, ako ang nagbayad ng halos lahat ng gastusin namin.
Tiningnan ko si Paolo.
— Naalala mo pa ba?
Hindi siya makatingin sa akin.
— Camille…
— Ako ang nagbayad sa renta. Ako ang bumili ng pagkain. Ako ang nagbayad sa ospital ng Papa mo. At noong sinabi mong kailangan mo ng ₱600,000 para makabangon mula sa utang, ibinigay ko iyon sa iyo.
Napakunot-noo si Teresa.
— Anim na raang libo?
Napatawa ako nang mapait.
Mukhang pati iyon ay hindi niya alam.
Nagpatuloy si Gabriel.
— Ayon sa financial records na nakuha namin, ang ₱600,000 na ibinigay ni Ms. Reyes ay hindi ginamit pambayad ng utang.
Naglabas siya ng isa pang dokumento.
— Ginamit iyon bilang initial capital ng PM Prime Food Distribution.
Napaupo si Teresa.
Si Sofia naman ay nakatingin sa kuya niya na tila hindi makapaniwala.
— Kuya, may sarili kang kumpanya?
Mahinang sagot ni Paolo:
— Maliit lang iyon noon.
— Maliit?
Tumaas ang boses ko.
— Ang kumpanyang tinatawag mong maliit ay kumita ng halos ₱8.4 milyon noong nakaraang taon.
Nanlaki ang mga mata ni Teresa.
— Walong milyon?
Doon ko nakita ang pagbabago sa mukha niya.
Kanina, handa niya akong itaboy mula sa sarili kong bakery.
Ngayon, nang malaman niyang milyonaryo pala ang negosyo ng anak niya, biglang nag-iba ang ekspresyon niya.
Ngunit may mas malaking problema si Paolo.
Lumapit ako sa mesa.
— Alam mo kung bakit hindi kita agad hinarap nang malaman ko ito?
Hindi siya sumagot.
— Dahil gusto kong malaman kung hanggang saan ka kayang magsinungaling.
Dalawang buwan bago ako pumunta sa Cebu, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang supplier.
Nagpasalamat siya sa akin dahil, ayon sa kanya, kung hindi raw dahil sa puhunan ko ay hindi mabubuo ang PM Prime.
Wala akong ideya kung ano ang tinutukoy niya.
Doon ako nagsimulang mag-imbestiga.
Natuklasan kong ginamit ni Paolo ang pera ko bilang puhunan, ngunit sa lahat ng dokumentong ipinakita niya sa ibang tao, ipinakilala niya iyon bilang sarili niyang kapital.
Mas masakit pa roon, habang ako ang gumagastos sa bahay, regular siyang kumukuha ng malaking kita mula sa kumpanya.
Hindi niya iyon dinadala sa aming pamilya.
Nag-iipon siya sa isang hiwalay na account.
At nitong nakaraang taon, bumili siya ng condominium unit sa Pasig.
Hindi ko alam.
Pero alam ni Sofia.
Napalingon ako sa kanya.
Biglang namutla ang mukha niya.
— Huwag mo akong idamay dito.
— Ikaw ang nakapangalan bilang authorized occupant ng condo.
Nanigas si Teresa.
— Condo?
Tumingin siya kay Paolo.
— Bumili ka ng condo at hindi mo sinabi sa akin?
Halos matawa ako.
Hanggang ngayon, ang iniisip pa rin niya ay kung bakit hindi siya sinabihan.
Hindi kung bakit niloko ng anak niya ang asawa nito.
Sinuntok ni Paolo ang mesa.
— Tama na!
Natahimik ang lahat.
Lumapit siya sa akin.
— Oo! May kumpanya ako. Oo, ginamit ko ang pera mo. Pero asawa kita! Hindi ko ninakaw iyon!
— Kung hindi mo ninakaw, bakit mo itinago?
Hindi siya nakasagot.
— At kung talagang naniniwala kang pag-aari nating dalawa ang lahat, bakit ang kumpanya mo ay para sa iyo lang, pero ang bakery ko ay para sa buong pamilya mo?
Tumahimik ang buong silid.
Walang makasagot.
Iyon ang tanong na matagal ko nang gustong itanong.
Kapag pera ko, "pamilya tayo."
Kapag negosyo ko, "mag-asawa tayo."
Kapag kailangan nila ng tulong, tungkulin kong magbigay.
Pero kapag pera ni Paolo ang pinag-uusapan, biglang may mga sikreto.
Dahan-dahang naupo si Paolo.
— Ano'ng gusto mo?
— Wala na akong gustong makuha mula sa iyo.
Inilabas ni Gabriel ang isa pang folder.
— Ms. Reyes has already instructed our office to prepare the necessary legal proceedings concerning the unauthorized transactions, misuse of her electronic signature, and the disputed funds.
Napatingin si Paolo sa akin.
— Kakasuhan mo ako?
— Kung kinakailangan.
Lumapit si Teresa at hinawakan ang kamay ko.
Agad ko itong binawi.
— Camille, anak, huwag naman ganito. Mag-asawa kayo. Pag-usapan natin sa bahay.
— Kanina, nang gusto ninyong kunin ang bakery ko, hindi ninyo ako tinuring na pamilya.
Hindi siya nakapagsalita.
Bumaling ako kay Sofia.
— May hanggang alas-diyes kayo bukas ng umaga para kunin ang personal ninyong gamit dito. Ang mga gamit na binili gamit ang pera ng bakery ay mananatili.
— Hindi mo ako puwedeng paalisin!
— Puwede.
Sumagot si Elena.
— Ako ang may-ari ng building. Ang valid lease ay kay Camille. Wala kang legal na karapatang manatili rito kapag sinabi niyang umalis ka.
Napakagat-labi si Sofia.
Ngunit hindi pa rin siya sumusuko.
— Eh di aalis ako! Akala mo ba hindi ako makakagawa ng sarili kong bakery?
Tiningnan ko siya.
— Maaari.
Saglit akong ngumiti.
— Basta huwag mong gamitin ang recipes ko, customer database ko, photographs ko, supplier contracts ko o anumang intellectual property ng Camille's Oven.
Tuluyan siyang natahimik.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Gabriel.
Tumango siya.
Inilabas niya ang dokumentong kanina pa kinatatakutan nilang lahat.
— Anim na buwan na ang nakalipas, itinatag ni Camille ang Reyes Artisan Foods Corporation. Ang Camille's Oven brand, equipment at iba pang commercial assets ay legal na nailipat sa corporation.
Napakunot-noo si Paolo.
— Bakit mo ginawa iyon?
— Para protektahan ang negosyong itinayo ng Mama ko para sa akin at pinaghirapan kong palaguin.
Ako ang majority shareholder.
May maliit na bahagi rin ang isang taong matagal nang tumulong sa akin.
Ang taong iyon ay ang nakatatandang kapatid kong si Marco Reyes, isang accountant na nagtatrabaho sa Singapore.
Siya rin ang tumulong sa akin nang mapansin naming may nawawalang pera.
Kaya ang pagtatangka nilang kunin ang Camille's Oven sa pamamagitan ng pagpapalit ng pangalan ay hindi lamang simpleng away ng pamilya.
Pinakialaman nila ang assets ng isang corporation na wala silang pagmamay-ari.
Doon tuluyang nanghina si Paolo.
Lumapit siya sa akin.
— Camille, huwag nating sirain ang apat na taon nating pagsasama dahil dito.
Tinitigan ko siya nang matagal.
— Hindi ko sinira ang pagsasama natin, Paolo.
Naramdaman kong nanginginig ang boses ko sa unang pagkakataon.
— Ginawa mo iyon noong pinili mong gawing puhunan ang tiwala ko.
Hindi na siya nakasagot.
Kinuha ko ang aking maleta.
Bago ako bumaba, tumingin ako sa lumang bakery.
Masakit makita ang lugar na itinayo ko na halos hindi ko na makilala.
Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang tatlong buwan, hindi ako natakot.
Dahil alam kong bukas, sisimulan kong ibalik ang lahat.
At hindi ko alam noon na ang pagbabalik na iyon ang magiging simula ng pinakamagandang yugto ng buhay ko.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)